Μετά την απώλεια του τίτλου από τον αιώνιο αντίπαλο, όλοι οι διοικούντες στην πράσινη ΚΑΕ σήκωσαν μανίκια για να χτίσουν την ομάδα της επόμενης σεζόν. Χωρίς να χρονοτριβούν και γνωρίζοντας πολύ καλά το μοντέλο που θα ακολουθήσουν ξεκίνησαν τη δουλειά ώστε να φτιάξουν τον πρώτο μετά – Διαμαντίδη Παναθηναϊκό. Εγχείρημα που μόνο εύκολο δεν φαντάζει και για τον πρόεδρο αλλά πολύ περισσότερο για αυτόν που θα καθίσει στον πάγκο της ομάδας.
Όπως θα έκανε κάθε σοβαρή ομάδα έτσι και ο εξάστερος ξεκίνησε το χτίσιμο από τον νέο προπονητή. Οι επιλογές που υπήρχαν ήταν συγκεκριμένες, αν και πάντα διατηρούσε ένα ελαφρύ προβάδισμα ο Πεδουλάκης. Τελικά ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος αποφάσισε να δώσει την ευκαιρία στον Αρτζι να καθίσει αυτός στο πάγκο και την επόμενη σεζόν. Έκανε την επιλογή του μικρότερου ρίσκου από την στιγμή που δεν θα μπορούσε να φέρει ονόματα όπως Ομπράντοβιτς, Ιτούδης και Μπλατ. Ο κόσμος της ομάδας στη πλειοψηφία του στηρίζει την επιλογή του προέδρου, εκτιμώντας την εικόνα που έδειξε ο Παναθηναϊκός στους τελικούς και συγκρίνοντας αυτή την εικόνα με το συνονθύλευμα που υπήρχε στη σειρά με την Λαμποραλ. Εκτιμά επίσης πως ο εξάστερος με 7 παίκτες πήγε να πάρει το πρωτάθλημα από τον Ολυμπιακό και όλοι είναι πεπεισμένοι ότι αν ο Αργύρης είχε ακόμα 2 παίκτες δικής του επιλογής τότε τα πράγματα θα ήταν τελείως διαφορετικά. Το γεγονός όμως ότι πήγε σε όλους τους τελικούς με 7 παίκτες είναι και η πιο βαριά κατηγορία για τον προπονητή των πρασίνων καθώς δεν εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο το ρόστερ που είχε στα χέρια του.
Σε παλαιότερο άρθρο μας είχαμε αναλύσει τι πρέπει να περιμένουμε από τη νέα συνεργασία με τον Πεδουλάκη. Αυτό που είδαμε στους δύο μήνες μας δικαίωσε πλήρως στα περισσότερα σημεία. Είχαμε κάνει τη πρόβλεψη ότι Φελντέιν και Φώτσης θα μεταμορφωθούν προς το καλύτερο και όντως αν εξαιρέσουμε τον τέταρτο τελικό αυτό έγινε. Αυτές οι εμφανίσεις κατά πάσα πιθανότητα τους εξασφάλισαν την παρουσία τους στη ομάδα και για την επόμενη σεζόν. Περιμέναμε πολύ περισσότερη συμμετοχή από Χέινς και Χάντερ ειδικά στους τελικούς. Και αν για τον Χάντερ η απειρία του αποτελούσε τροχοπέδη, για τον Χέινς δεν υπάρχει δικαιολογία καθώς είναι από τους παίκτες που ταιριάζουν στη φιλοσοφία του Αρτζι. Όπως δικαιολογία δεν υπάρχει και για τον Ουίλιαμς καθώς θα έπρεπε ο προπονητής να βρει συστήματα και να τον εντάξει στο δυναμικό της ομάδας. Ο Ραντούλιτσα παρέμεινε αραγμένος στον πάγκο και αν συνυπολογίσουμε και τον τραυματισμό του Γιάνκοβιτς τότε καταλαβαίνουμε πως παίξαμε όλη την σειρά με μισή ομάδα στην ουσία. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο φάουλ του προπονητή μας, συν ότι δεν επιτρέπετε να χάνεις δύο φορές με πανομοιότυπο τρόπο έναν αγώνα και μάλιστα από τον ίδιο παίκτη. Στα θετικά του όμως συγκαταλέγονται οι ευκαιρίες που έδωσε στους μικρούς και αυτοί τις άρπαξαν από τα μαλλιά, καθώς και η εμπιστοσύνη στο κεφάλαιο που λέγεται Νίκος Παππάς και που την επόμενη σεζόν θα είναι πιο χρήσιμος από ποτέ. Η ομάδα σε όλα τα ματς ήταν ανταγωνιστική και σε δύο επισκέψεις στο ΣΕΦ ήταν αφεντικό για τη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα. Καμία σχέση δηλαδή με τη θλιβερή εικόνα του Φεβρουαρίου στο ίδιο γήπεδο.
Η επιλογή του Πεδουλάκη για τον πάγκο όμως πυροδότησε και πολλές συζητήσεις για το αν θα μπορούσε ο Γιαννακόπουλος να καταλήξει σε καλύτερο όνομα. Σε αυτές τις περιπτώσεις πριν κρίνεις και επικρίνεις πρέπει να δεις τι υπάρχει διαθέσιμο στην αγορά. Ο Ζοτς και ο Ιτούδης έχουν ομάδες άρα δεν κάνουμε όνειρα τρελά, ενώ ένα τρίτο μεγάλο όνομα που κυκλοφορούσε ελεύθερο και αναφερόμαστε στον Μπλατ έκλεισε με 2 εκ. € στην άσημη Νταρουσάφακα. Μία επιλογή που μας δείχνει ότι το χρήμα ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει. Οι Τούρκοι ρίχνουν πολύ χρήμα και αυτομάτως παίρνουν και όλα τα μεγάλα ονόματα. Προς τα εκεί οδεύει και ο Περάσοβιτς που φέτος εκτόξευσε τις μετοχές του καθώς όπως λέγετε έχει συμφωνήσει ήδη με την Έφες. Ο Μπαρτζώκας μάλλον πάει προς Μπαρτσελόνα, αν και για τον συγκεκριμένο υπήρχαν και άλλα εμπόδια για πιθανή συνεργασία. Πριν λίγες ημέρες ακούστηκε το όνομα του Πίνι Γκέρσον και τα αρνητικά σχόλια από τους φίλους της ομάδας έδιναν και έπαιρναν. Σε αυτό το σημείο να πω ότι ζούμε στη χώρα της υπερβολής καθώς μηδενίζουμε έναν άνθρωπο με 3 Ευρωλίγκες στο παλμαρέ του και με αποδεδειγμένα φοβερό κοουτσάριμα κατά τη διάρκεια του αγώνα. Οι μονομαχίες του με τον Ομπράντοβιτς στο παρελθόν ήταν ένα μάθημα προπονητικής για όσους ξέρουν από μπάσκετ. Μη ξεχνάμε πως το 2007 πήγε να μας πάρει το πρωτάθλημα με παίκτες όπως ο Αγαδάκος και ο Ζίζιτς. Ακόμα και έτσι όμως μιλάμε για έναν προπονητή που έχει 5-6 χρόνια να καθίσει σε πάγκο ομάδας και που δε θα είχε τη παραμικρή πίστωση χρόνου από τον κόσμο της ομάδας. Άρα έβαζες στον πάγκο σου μία ωρολογιακή βόμβα.
Ελεύθεροι προπονητές υπήρχαν και άλλοι που όμως δεν ακούστηκαν τα ονόματά τους για τον Παναθηναϊκό. Ο Ίβκοβιτς είναι ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία. Με μεγάλη καριέρα και πολλούς τίτλους που δε μπορούν να περάσουν απαρατήρητοι. Όπως και να έχει όμως μιλάμε για έναν άνθρωπο 75 ετών, που τα τελευταία δύο χρονιά απέτυχε παταγωδώς στη Τουρκία. Ήταν όμως και ο μοναδικός προπονητής που πολλοί θα ήθελαν να τον δουν στον πάγκο της ομάδας ακόμα και από την εποχή που υπήρχε ο Ζοτς. Υπάρχουν και οι περιπτώσεις Τρινκέρι και Σάσα Ομπράντοβιτς που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσαν να απασχολήσουν. Άλλο όμως Μπάμπεργκ και Άλμπα και άλλο ο εξάστερος. Ο Τρινκέρι είναι ένας προπονητής εκτός Ελληνικής πραγματικότητας και αυτό απεδείχθη περίτρανα στον έναν χρόνο που κάθησε στον πάγκο της Εθνικής, ενώ μετά το κάζο με τον Τζόρτζεβιτς πολύ δύσκολα η ΚΑΕ θα πήγαινε πάλι σε Σέρβο προπονητή. Από την πλευρά της Ισπανίας θα μπορούσαν να απασχολήσουν ο Πλάθα και ο Πασκουάλ αν και εφόσον φύγει από την Μπαρτσελόνα. Εδώ μιλάμε για περιπτώσεις εντελώς ξένες προς την ομάδα που παρόλο την εμπειρία τους δεν έχουν δείξει κάτι όλα αυτά τα χρόνια. Ο Πασκουάλ έχει μία Ευρωίλγκα το 2010 αλλά μη ξεχνάμε ότι για πολλά χρόνια διαχειρίζεται μία ομάδα με ένα από τα μεγαλύτερα μπάτζετ στην Ευρώπη. Θα τα κατάφερνε στον Παναθηναϊκό με τα χρήματα που είναι διαθέσιμα? Πολύ δύσκολο να το απαντήσεις. Ο Πλάθα από την άλλη πάντα ξεκινά φοβερά τις σεζόν και πάντα από το Δεκέμβρη και μετά βουλιάζει. Για το ανέκδοτο Λάσο δεν μπαίνουμε στον κόπο καν να το αναφέρουμε. Αυτός και αν ήταν στοίχημα. Από την Ελληνική αγορά υπήρχαν οι Γιαννάκης, Κατσικάρης, Ζούρος και Μαρκόπουλος που κανείς από αυτούς δεν είναι καλύτερος απόν Πεδουλάκη. Στο ίδιο επίπεδο μπορεί αλλά καλύτερος σε καμία περίπτωση. Θα κλείσουμε με δύο ιδιαίτερες περιπτώσεις προπονητών. Αναφερόμαστε στον Σάρας και τον Πρίφτη. Είναι και οι δύο άγουροι προπονητές με πολύ ταλέντο και όρεξη για δουλειά. Δεν έχουν όμως το ειδικό βάρος για έναν πάγκο όπως αυτός του Παναθηναϊκού. Είναι βέβαιο ότι κάποια στιγμή στο μέλλον ένας εκ των δύο ή και οι δύο θα απασχολήσουν σοβαρά την ομάδα. Αυτή τη στιγμή όμως ο Γιαννακόπουλος δεν ήθελε να δώσει την ομάδα σε ακόμα ένα στοίχημα γι αυτό και πήγε στη σίγουρη λύση του Αργύρη.
Υπάρχει η σιγουριά στη πράσινη ΚΑΕ πως αν ο Πεδουλάκης χτίσει μόνος του την ομάδα της επόμενης σεζόν θα καταφέρει να την οδηγήσει στην επιτυχία. Ας του δώσει το ελεύθερο λοιπόν να φέρει αυτός τα υλικά που θα κάνουν αυτή τη συνταγή επιτυχημένη. Γιατί τα σωστά εργαλεία είναι αυτά που κάνουν τον μάστορα. Ο Αρχιμήδης είχε πει κάποτε την ρήση ‘’Δως μου υπομόχλιο και την γη θα κινήσω’’! Αυτά τα ‘’υπομόχλια’’ θα πρέπει να δώσουμε στον Πεδουλάκη και να περιμένουμε να δούμε, όχι αν κινήσει την γη, αλλά αν ξυπνήσει τον κοιμώμενο γίγαντα.
