Το φάιναλ 4 της Ευρωλίγκας έριξε του τίτλους τέλους με τον συγκλονιστικό τελικό μεταξύ Φενέρ και ΤΣΣΚΑ. Σε έναν από τους κορυφαίους τελικούς όλων των εποχών που κρίθηκε στη παράταση οι Ρώσοι ξόρκισαν τα φαντάσματα του πρόσφατου παρελθόντος και κατέκτησαν το πολύτιμο τρόπαιο. Χρειάστηκε ξανά η αρωγή ενός Έλληνα για να το πετύχουν αυτό καθώς ο Δημήτρης Ιτούδης ήταν αυτός που οδήγησε την ομάδα του Βατούτιν στη γη της επαγγελίας. Ο τελευταίος που την είχε πάρει από το χέρι και της είχε χαρίσει ευρωπαϊκό ήταν ο Παπαλουκάς το μακρινό 2008.
Όλοι οι αγώνες του τριημέρου ήταν εντυπωσιακοί και οι ομάδες που βρέθηκαν εκεί το άξιζαν 100% καθώς απέδειξαν πως ήταν όντως οι 4 κορυφαίες για φέτος. Μπορεί να έλειπαν οι παραδοσιακές δυνάμεις όπως Ρεάλ, Μπάρτσα και Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός που θα πρόσδιδαν περισσότερη λάμψη αλλά και η Λαμποράλ και η Λοκομοτίβ μας δίδαξαν πάρα πολλά για το πώς θα πρέπει να χτιστεί ο Παναθηναϊκός της νέας περιόδου. Καταρχήν η Λαμποράλ Κούτσα με τη φετινή της πορεία διέλυσε τον μύθο ότι ομάδα φτιάχνεις μόνο με πολλά λεφτά. Χρειάζονται και αυτά, αλλά κυρίως είναι η οργάνωση και οι σωστές επιλογές παικτών. Όλα αυτά αν τα συνδυάσεις με έναν φιλόδοξο και άξιο προπονητή φτάνεις στην επιτυχία με μαθηματική ακρίβεια.
Το μπάσκετ είναι ένα παιχνίδι λεπτών ισορροπιών. Είδαμε τον Περάσοβιτς να χτίζει μία ομάδα με 2 δαίμονες στη περιφέρεια όπου ανά πάσα στιγμή και με οποιονδήποτε τρόπο μπορούσαν να βάλουν τη μπάλα στο καλάθι. Ανταμς και Τζέιμς στην αρχή της χρονιάς ήταν παντελώς άγνωστοι και άσημοι, αλλά έφτασαν να απέχουν μόνο ένα σουτ από τον τελικό της ευρωλίγκας. Στο 3 υπήρχαν μαχητές που έπαιζαν λυσσασμένη άμυνα, ενώ ο αναπληρωματικός στη Ρεάλ Μπουρούσης έπαιξε το μπάσκετ της ζωής του συμβάλλοντας τα μέγιστα στη φετινή τρελή πορεία των βάσκων. Στον ημιτελικό ο Περάσοβιτς με την καταπληκτική άμυνα με παγίδες κέρδισε τις εντυπώσεις απέναντι στον μεγάλο Ομπράντοβιτς. Έχασε τη συμμετοχή στον τελικό για λεπτομέρειες και για μία άμυνα όταν το 67-71 έγινε με ένα τρίποντο του Νταντόμε 70-71. Έδειξε ότι πλέον ανήκει στην ελίτ των προπονητών και ίσως το όνομά του θα πρέπει να κυκλωθεί από τον εξάστερο για πιθανή μελλοντική συνεργασία. Αλλά και αρκετοί παίκτες της Λαμποράλ θα μπορούσαν από του χρόνου να συνεχίσουν να φορούν την πράσινη φανέλα, μόνο που αυτή η φανέλα θα ζυγίζει αρκετά κιλά παραπάνω.
Η Λοκομοτίβ είναι και αυτή άλλο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Με τον δαίμονα Ντιλέινι στον άσσο και τον, επίσης διωγμένο από την Ρεάλ, Ντρέιπερ να πυροβολούν ανελέητα από την περιφέρεια έφτασε δικαιότατα στο τρίτο σκαλί της Ευρώπης. Με άκρως αθλητικούς ψηλούς όπως Κλαβέρ και Σίνγκλετον ήταν μία ομάδα μοντέλο. Έπαιξε ίσως το πιο μοντέρνο μπάσκετ φέτος και ξεχείλιζε από ενέργεια. Έτσι παίζεται πλέον το σύγχρονο μπάσκετ και αυτό δεν μπορεί παρά να το πιστωθεί ο Μπαρτζώκας που μακριά από το λιμάνι της γραφικότητας και της καθυστέρησης, νοητικής και μη, απέδειξε πως είναι πολύ καλός προπονητής. Δούλεψε με την ησυχία του και έφτιαξε μία ομάδα μοντέλο που κατάφερε να πετάξει έξω από το φάιναλ 4 την πολυδιαφημισμένη και αρκετά πιο ακριβή Μπαρτσελόνα. Δεν ξέρω αν ποτέ θα υπάρξει περίπτωση συνεργασίας με τον συγκεκριμένο και λόγω πεποιθήσεων αλλά ο τρόπος δουλειάς και το πώς είχε στήσει την ομάδα του θα πρέπει να αποτελέσουν τον μπούσουλα για το χτίσιμο του νέου Παναθηναϊκού. Οι πράσινοι φέτος ελέω Τζόρτζεβιτς ήταν στην αρχή ίσως η πιο κακοστημένη ομάδα της ευρωλίγκας. Η Λοκομοατίβ Κουμπάν ακριβώς το αντίθετο.
Πάμε τώρα και στις ομάδες του μεγάλου τελικού. Εδώ μιλούν πλέον τα λεφτά. Με μπάτζετ άνω των 30 εκ. έκαστη οτιδήποτε άλλο πέρα από τη συμμετοχή στον τελικό θα αποτελούσε αποτυχία. Η ΤΣΣΚΑ συνολικά έπαιξε το καλύτερο μπάσκετ σε αυτό το 3ήμερο. Και στον ημιτελικό ήταν διαρκώς μπροστά στο σκορ και για 3 δεκάλεπτα στον τελικό ήταν η απόλυτη κυρίαρχος. Η Φενέρ αφού γλίτωσε το κάζο από τη Λαμποράλ εξαπόλυσε στο τέλος μία φοβερή αντεπίθεση που απέδειξε ξανά ότι τον Ομπράντοβιτς δεν τον νικάς τόσο απλά. Πάντως και ο Ιτούδης είχε κάνει φοβερή δουλειά και ήταν πολύ διαβασμένος και στον ημιτελικό και στον τελικό. Ο Ντε Κολό απέδειξε πως είναι ο νέος ηγέτης της Ευρώπης και ο Τεόντοσιτς παρά τα τρελά του ότι παθαίνει και μερικές εκλάμψεις σκεπτόμενου μπάσκετ κάτι που το πιστώνεται 100% ο Ιτούδης. Από την άλλη μεριά ο Ούντοχ μας έδειξε πως πρέπει να είναι και να παίζουν οι ψηλοί του μέλλοντος και γιατί το αίνιγμα με τον Γκιστ θα είναι το μεγαλύτερο που θα πρέπει να λύσει ο Παναθηναϊκός το καλοκαίρι. Επίσης και η Φενέρ διέθετε το δικό της πολυβόλο στη περιφέρεια που ονομαζόταν Ντίξον αλλά και τον φοβερό Νταντόμε που όποτε έπαιρνε τη μπάλα υπήρχε η σιγουριά ότι αυτή είναι στα σωστά χέρια. Αυτό που θα πρέπει να διδαχθεί ο εξάστερος ενόψει νέας χρονιά είναι πως χρειάζονται παίκτες στη περιφέρεια που θα βάζουν τη μπάλα στο καλάθι. Ανταμς, Τζέιμς, Ντιλέινι, Ντίξον δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην ομάδα. Επίσης οι ψηλοί τύπου Ούντοχ, Χέινς και Κλαβέρ είναι υπεραπαραίτητοι σε κάθε σύγχρονη ομάδα. Φυσικά όλα αυτά μαζί με τον κατάλληλο προπονητή που θα βάλει τις νέες ιδέες και θα μπορέσει να συνδέσει όλα τα κομμάτια του παζλ.
Κλείνοντας να πούμε πως μία γλυκιά νοσταλγία διαπέρασε όλους τους φίλους του εξάστερου παρακολουθώντας το σκάκι των πάγκων στον τελικό. Είδαμε τι είχαμε και τι χάσαμε μέσα από τα χέρια μας. Η κρίση όμως χτύπησε την χώρα μας και αν εμείς είχαμε μία φορά νοσταλγία τι να πουν και οι φίλοι του ολυμπιακού που έβλεπαν σε αυτό το φάιναλ 4 Μπαρτζώκα, Τεόντοσιτς, Χέινς, Μπουρούση και Σλούκα να διαπρέπουν. Ο Παναθηναϊκός απουσιάζει από τα τελευταία τέσσερα φάιναλ 4 και ο χρόνος είναι πολύς. Η ΤΣΣΚΑ τον ξεπέρασε σε τίτλους, ενώ η Μακάμπι τον έφτασε στις 6 κατακτήσεις. Λάθη έγιναν αρκετά, αλλά αυτά είναι στο πρόγραμμα όταν συντελούνται κοσμοϊστορικές αλλαγές και στην ομάδα με την αποχώρηση του Ζοτς αλλά και στη χώρα που βουλιάζει στην οικονομική δίνη. Θα πρέπει άμεσα να βρεθεί ένα πλάνο και να υπηρετηθεί πιστά από όλους στην ομάδα. Η θέση του Παναθηναϊκού είναι στην ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ και τη στιγμή που το πέτυχαν η Λοκομοτίβ και η Λαμποράλ γιατί να μη το πετύχει και ο εξάστερος. Σωστές επιλογές και μπασκετική λογική χρειάζεται και όλα γίνονται. Η θέληση και η αγάπη για τον σύλλογο είναι δεδομένη από όλους. Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε….
