Μια ξενέρα είναι αλήθεια πως τη φάγαμε στη Βιτόρια. Και δυο και τρεις θα έλεγα. Αλλά το καλό με τα συνεχόμενα ματς είναι ότι ξεχνάς γρήγορα. Ότι πας παρακάτω. Θες δεν θες. Και το πρώτο ματς όχι απλά πρέπει να ξεχαστεί, αλλά να γίνει οριστικό και αμετάκλητο delete από κάθε πράσινο κεφάλι. Σαν να μην έγινε. Για να μην ξαναγίνει.
Σε ένα παιχνίδι που το ήθελε σαν τρελός ο Παναθηναϊκός δεν κατέβηκε ποτέ. Αν εξαιρέσεις τον Ραντούλιτσα δύσκολα θα βρεις άλλο παίκτη με τριφύλλι που να κατάλαβε τι έγινε και πως έγινε. Το απόλυτο μηδέν, ο ορισμός της ήττας με τα χέρια κάτω, της μηδαμινής προετοιμασίας για μάχη. Από την αρχή του παιχνιδιού ήσουν ένα «κλικ» πίσω σε όλα. Έτρεχες και δεν τους έφτανες.
Τίποτα όμως δεν έχει τελειώσει. Εκτός από… ένα παιχνίδι. Προσωπικά εξακολουθώ να είμαι αισιόδοξος. Αρκεί να πάρουμε το δεύτερο ματς. Αν έχουμε μια από τα ίδια, θα είναι δύσκολο, αλλά φυσικά όχι απίθανο, να τους πάρεις για τρεις συνεχόμενες φορές. Τώρα είναι το μομέντουμ. Τους κερδίζεις και τους φέρνεις στο ΟΑΚΑ που είναι ήδη γεμάτο και τους περιμένει.
Πιστεύω δε ότι την Παρασκευή θα δούμε ΑΛΛΟ ματς. Ούτε αυτοί θα τα ξαναβάλουν όλα, ούτε εμείς θα έχουμε τέτοιο χάλι. Δεν μπορεί να συμβεί αυτό, είναι παρά φύση σε σχέση με τις πραγματικές δυνατότητες των δύο ομάδων. Έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον, μπορεί να κάνω και λάθος. Το πάθημα δηλαδή, να γίνει μάθημα και θα τα βρούμε μετά όλα τα υπόλοιπα...
Η Λαμποράλ είναι μια καλή και δουλεμένη ομάδα, στην έδρα της μεταμορφώνεται και γίνεται ακόμη καλύτερη, αλλά φόβητρο δεν τη λες. Ούτε φανέλα έχει. Από σένα εξαρτάται και πάλι, άσχετα αν κανείς δεν κερδίζει μόνο με τη φανέλα. Και μπορεί να μην είσαι ο «παλιός» Παναθηναϊκός αλλά και τώρα μπορείς και θα το κάνεις. Αρκεί να πήρες το «μήνυμα» και να ΚΑΤΕΒΕΙΣ να ΠΑΙΞΕΙΣ.
Καλό για τον Παναθηναϊκό τόσο οι ανάσες που πήρε ο Μήτσος ο οποίος δεν χρειαζόταν να ταλαιπωρηθεί σε χαμένο ματς, όσο και ο… τραυματισμός του Χάγκα, που αν δεν παίξει θα απελευθερώσει τον Ουίλιαμς. «Υπέφερε» αρκετά ο Αμερικανός και θα βρει και πάλι χώρους.
Τέλος πάντων. Δεν είναι για να καθόμαστε άλλο στο ματς αυτό και να το κουράζουμε με αναλύσεις επί αναλύσεων. Είχες μια πρώτη ευκαιρία και την έχασες (δεν τη διεκδίκησες καν), αλλά πάει και τελείωσε. Παρασκευή… κοντή γιορτή. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
ΥΓ: Δεν υπάρχουν λόγια. Απλά «καλό ταξίδι» στον Σπύρο, τον 16χρονο ποδηλάτη του Παναθηναϊκού μας, που «έφυγε» ψηλά. Και χαιρετίσματα και στις υπόλοιπες ψυχές που θα βρει εκεί. Όλοι μια μέρα θα συναντηθούμε, γραμμένο είναι…
