Οι μετά Χριστόν προφητείες μετά από τέτοιους διασυρμούς είναι εύκολες. Άλλωστε ό,τι και να πεις μέσα θα είσαι. Για την άμυνα, την επίθεση, τα ριμπάουντ, τα λάθη, τα μεγάλα συμβόλαια που έψαχνες να τα βρεις στο γήπεδο. Κι όλοι θα έχουν δίκιο.
Αν και δεν υπάρχει τέτοιος τίτλος, ο Παναθηναϊκός ήταν η χειρότερη ομάδα από τις οκτώ που είδαμε στους πρώτους αγώνες των πλέι οφ. Καμία δεν έχασε τόσο εύκολα, καμία άλλη ομάδα δεν εμφάνισε τέτοια εικόνα.
Δεν υπάρχουν ντροπές στον αθλητισμό, κι η κατάσταση σε σειρές αγώνων είναι πραγματικά ρευστή. Ούτε καν ευκαιρία δεν χάθηκε, διότι για να χαθεί ευκαιρία πρέπει να τη διεκδικήσεις. Κι η ομάδα του Τζόρτζεβιτς δεν έφτασε στη Βιτόρια για να παίξει επίσημο αγώνα, αλλά φιλικό. Το μάτι των Ισπανών γυάλιζε σε κάθε μάχη. Έπεφταν στις πινακίδες για να σώσουν χαμένες μπάλες, κέρδιζαν ακόμα και πέντε επιθετικά ριμπάουντ σε μία επίθεση, δάγκωναν για κάθε μπάλα.
Ο Παναθηναϊκός, θαρρείς πως είχε πάει ταξίδι στη Ρόδο για καλοκαιρινό φιλικό προετοιμασίας. Μπλαζέ κατάσταση. Αλλά με σταυροπόδι και φορώντας σαγιονάρες σε πλέι οφ δεν κέρδισε κανείς. Τα πλέι οφ απαιτούν εξάρτηση, φούμο. Είναι «πόλεμος» για 40 λεπτά.
Τα πλέι οφ απαιτούν πρώτα απ΄ όλα ψυχική προετοιμασία. Μάχες, ιδρώτα, ψυχή. Τα υπόλοιπα έπονται. Αλλά ο Παναθηναϊκός δεν είχε ούτε τα υπόλοιπα.
Το δεύτερο ημίχρονο δεν αντέχει σε καμία κριτική.
Το πρώτο όμως; Το πρώτο ήταν ένας θρίαμβος των παικτών της Λαμποράλ που χτυπούσαν εκεί που πονάει ο Παναθηναϊκός. Στον Ραντούλιτσα. Χωρίς όμως, να έχει την παραμικρή ευθύνη ο θηριώδης σέντερ του τριφυλλιού. Ο Σέρβος απέδειξε ότι είναι μεγάλη προσωπικότητα και στην επίθεση αποτελεί πυρηνικό όπλο. Και στην άμυνα, όμως, μπορεί να αποτελέσει τρύπα του όζοντος αν η ομάδα δεν τον υποστηρίζει με ορθολογικό τρόπο. Ο Τζόρτζεβιτς για έναν ανεξήγητο λόγο αποφάσισε να ανοίξει την άμυνα του με αιχμή του δόρατος τον Ραντούλιτσα στα οκτώ μέτρα! Και φυσικά άρχισε το πάρτι…
Μια πάσα, ελεύθερο σουτ, πότε από τον Μπλάζιτς, πότε από τον Μπέρτανς, πότε από τον Τζέιμς και τον Άνταμς. Παράλληλα, ο Ραντούλιτσα που έδινε τιτάνιες μάχες που εξοντώνουν έναν αθλητή της δικής του σωματοδομής υποχρεωνόταν να κυνηγάει τα γκαρντ στο 1/3 του γηπέδου. Και φυσικά «έσκασε» στην επανάληψη.
Η διαφορά των 12 πόντων στο ημίχρονο ήταν σαφέστατα κολακευτική διότι ο Παναθηναϊκός δεν ήξερε που πατούσε και που βρισκόταν. Δεν είχε σχέδιο και δεν είχε και στρατιώτες έτοιμους να πολεμήσουν. Η ομάδα που υποτίθεται ότι έχει το πλεονέκτημα του «σκεπτόμενου μπάσκετ» λόγω Καλάθη και Διαμαντίδη είχε χάσει το μυαλό της. Κι από τη στιγμή που τα βασικά της όπλα στην επίθεση (Ουίλιαμς 3/11, Διαμαντίδης 0/5, Καλάθης 2/7) δεν ήταν σε καλή μέρα, το τρένο σφύριξε νωρίς και πέρασε από τον πρώτο σταθμό.
Ο Παναθηναϊκός είχε πρόβλημα στο σουτ και δεν επιχείρησε να βάλει ένα δεύτερο πλάνο στο παιχνίδι του. Ο Καλάθης και ο Διαμαντίδης θα μπορούσαν να κάνουν πάρτι βάζοντας στην πλάτη τα «πόκεμον» (από πλευράς σωματοδομής) Άνταμς, Τζέιμς κι όμως δεν το επιδίωξε ούτε μια φορά…
Προφανώς και η σειρά είναι ανοιχτή. Θα έχει πιθανότητες ακόμα κι αν γίνει 2-0. ‘Οχι έτσι όμως. Για να πας στο φάιναλ φορ πρέπει να ματώσεις. Αλλιώς θα πάει αυτός που το θέλει περισσότερο, που το έχει δουλέψει περισσότερο.
Μετά από τέσσερα συνεχόμενα χρόνια απουσίας από τα φάιναλ φορ, το τελευταίο που περιμένεις να δεις είναι μια ομάδα να πετάει λευκή πετσέτα σε σειρά αγώνων. Οπότε την Παρασκευή έρχεται ένα παιχνίδι που θα δείξει τι ποσότητα εγωισμού και αντίδρασης υπάρχει στο ντεπόζιτο του Παναθηναϊκού…
