Ζούμε σε μια χώρα προβληματική και βιώνουμε τα προβλήματα στην καθημερινότητά μας. Σε όλους τους τομείς της. Τα χρόνια περνούν, λύσεις δεν έρχονται διότι δεν υπάρχει και κάποιος να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση. Όμως, κάποια πράγματα δεν ξεχνιούνται, δεν σβήνονται ποτέ και σε κάθε περίπτωση σε κάνουν να νιώθεις τυχερός που επέλεξες να υποστηρίζεις συγκεκριμένα πράγματα και να ζεις εποχές δόξας και τιμής.
Η επέτειος του πρώτου Ευρωπαϊκού στο Παρίσι ανήκει κι αυτή σε ένα διάστημα που είναι γεμάτο από επετείους περηφάνιας και Παναθηναϊκής χαράς. Τέτοιες μέρες πριν 20 χρόνια ταπεινώναμε τον Άγιαξ, κάναμε πάρτι στο Παρίσι και πάει λέγοντας. Καταστάσεις και βιώματα που έλαβαν χώρα μέσα σε μερικές μέρες και δεν συγκρίνονται με όλη τη ζωή άλλων συλλόγων. Και το λέμε δίχως ίχνος οπαδισμού δίχως ίχνος υπερβολής.
Τη στιγμή που ο Ουίλιαμς της Μπενετόν έχασε το τελευταίο σουτ στο ΟΑΚΑ και μας έφερε… αγκαλιά με το έμφραγμα, τη στιγμή που ο Στόγιαν έκοψε τον Ρέμπρατσα και περάσαμε στο final 4, την ίδια ώρα που ο Αρλάουκας έκανε… χαβαλέ στον ΟΣΦΠ. Τη στιγμή που περάσαμε την ΤΣΣΚΑ στον ημιτελικό και περιμέναμε τον τελικό με την Μπαρτσελόνα, μια Μπαρτσελόνα που μας είχε νικήσει εύκολα στον όμιλο μέσα έξω. Με αυτόν τον άχαρο τον Γκόντφρεντ (αν τον λέμε σωστά) που τα έβαζε με κάθε τρόπο. Κι όμως, στον τελικό τους κάναμε χαβαλέ. Μέχρι τα τελευταία λεπτά που μάζεψαν την διαφορά και χρειάστηκε η τάπα του Στόγιαν για να έρθει το πρώτο πραγματικό Ευρωπαϊκό στην Ελλάδα (απ’ τα… μεγάλα τα Ευρωπαϊκά) και να σημάνει η έναρξη της αυτοκρατορίας που όμοιά της δεν νομίζουμε να επαναληφθεί στον Ελληνικό αθλητισμό.
Κι όλα αυτά τη στιγμή που στο ποδόσφαιρο ερχόταν η ΑΕΚ για δύο αποτελέσματα για να πάρει το πρωτάθλημα και τελικά το… ψαράκι του Μπορέλι τους έστειλε σπίτι τους κλαίγοντας. Και φυσικά η κούρσα του Δώνη και η γκολάρα του Βαζέχα στην έδρα του Άγιαξ. Στο μεγαλύτερο διπλό στην ιστορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου. Καθώς ο τότε Άγιαξ είναι η αντίστοιχη σημερινή Μπαρτσελόνα ή Μπάγερν.
Αναφερόμαστε σε στιγμές που ζήσαμε μόνο σε διάστημα λίγων ημερών πριν 20 χρόνια. Ακολούθησαν δεκάδες ακόμη λόγοι χαράς, συγκίνησης, περηφάνιας, μεγαλείου ενός συλλόγου που όσο κι αν τον πολεμούν δεν μπορούν παρά μόνο να φάνε τα μούτρα τους στο τέλος.
Αυτά που οι υπόλοιποι προσπαθούν να μειώσουν με την προπαγάνδα τους ή να μεγαλοποιήσουν σαφώς λιγότερο σημαντικά επιτεύγματα για να πείσουν πως κάποιοι είναι. Οι ίδιοι άνθρωποι φυσικά, μιλούσαν για την… αμυντική προσέγγιση αγώνων που είχε ο Παναθηναϊκός όταν πήγαινε στα προημιτελικά και στα ημιτελικά του ChampionsLeague. Οι ίδιοι που για το μπάσκετ μιλούν για την... τύχη να παίζεις δύο final 4 στην χώρα σου (Θεσσαλονίκη και Αθήνα). Τι προσπαθούν να μας πουν; Για τι προσπαθούν να μας πείσουν; Δικαίωμά τους, είναι πολύ μικροί για να κοιτάξουν ακόμη και στα μάτια τον Παναθηναϊκό, οπότε δεν συζητάμε καν αν μπορούν να μειώσουν όλα αυτά τα επιτεύγματα.
Άσχημες καταστάσεις υπάρχουν. Σαφώς και μας λείπουν αυτές οι στιγμές. Αλλά τις έχουμε ζήσει και δεδομένα θα τις ξαναζήσουμε. Είναι ένα ανεξήγητο φαινόμενο το οποίο θέλει τον Παναθηναϊκό να είναι η μοναδική ομάδα που μπορεί να φτάσει μέχρι εκεί. Η μοναδική ομάδα που μπορεί να κάνει τη διαφορά. Όπως την έχει κάνει τόσες και τόσες φορές. Αυτό που για τους άλλους είναι άπιαστο όνειρο, για εμάς είχε γίνει κανόνας. Και όσα ζούμε τώρα (στο ποδόσφαιρο) αποτελούν την εξαίρεση του κανόνα που δεδομένα θα επιβεβαιωθεί ξανά. Σύντομα ή όχι σύντομα, θα φανεί. Αλλά δεδομένα θα ξαναζήσουμε τέτοιες στιγμές. Μεγαλείου, περηφάνιας, πραγματικής αθλητικής συγκίνησης.
Μην αφήνετε κανέναν προπαγανδιστή να μηδενίσει αυτό το μεγαλείο. Κι όσοι είστε μικροί ηλικιακά και δεν έχετε ζήσει αυτές τις στιγμές, καλά θα κάνετε να τις δείτε, να τις βρείτε, να ρωτήσετε τους γύρω σας. Αυτούς που ήταν εκεί, αυτούς που μεγάλωσαν με αυτόν τον Παναθηναϊκό, αυτούς που έμαθαν έτσι τον Παναθηναϊκό. Γιατί αυτός είναι ο Παναθηναϊκός. Αυτό δεν μπορεί ποτέ να μικρύνει, δεν μπορεί ποτέ να αλλάξει, δεν μπορεί ποτέ να μετατραπεί σε κάτι ασήμαντο.
Να είστε πάντα υπερήφανοι που είστε Παναθηναϊκοί. Όσο για τους υπόλοιπους που απλά θα προσπαθήσουν να μειώσουν όσα λέμε, μην μπουν στον κόπο. Τα ίδια τυπάκια θα είναι που κάποτε επειδή ο Παναθηναϊκός αποκλείστηκε στα ημιτελικά του ChampionsLeagueβγήκαν να πανηγυρίσουν στον Πειραιά και τα κανάλια έκαναν ζωντανές συνδέσεις για να τους δείχνουν. Αυτοί που συμμετείχαν σε εκείνους τους πανηγυρισμούς, είναι οι προπαγανδιστές του σήμερα. Μικροί και ανύπαρκτοι όλοι τους μπροστά στον Παναθηναϊκό και αυτά που πρεσβεύει. Κι αυτά έχουν γιγαντωθεί μέσα από τα ίδια σου τα επιτεύγματα. Που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν από κανέναν, που δεν σχετίζονται με παράγκες ή εγκληματικές οργανώσεις, αλλά έχουν γεμίσει… βάρος την ένδοξη φανέλα του μεγαλύτερου Ελληνικού συλλόγου. Σε όλα τα αθλήματα Καλά να είστε αδέρφια και θα τα ξαναζήσουμε όλα αυτά…
