Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε (και αυτόν) τον Παναθηναϊκό. Μια (ακόμη) ομάδα που πρόλαβε να πεθάνει πριν καν γεννηθεί και πάμε γι’ άλλα. Sorry αν χαλάω την ελπίδα κάποιων και μακάρι να βγω ψεύτης αλλά δυστυχώς ο γάμος σχόλασε από Νοέμβρη μήνα . Αν νομίζει κανείς ότι στο πιο βρόμικο πρωτάθλημα του πλανήτη και επιπροσθέτως με αυτό το χάλι που εσύ έχεις, μπορούν να καλυφθούν επτά πόντοι, ας μας δώσει και εμάς από αυτό που πίνει μπας και χαλαρώσουμε και κλείσουμε μάτι.
Κι όλα αυτά σε μια χρονιά που όλα έμοιαζαν «αλλιώς» και φρόντισες να διαψεύσεις τους πάντες και τα πάντα. Και μην αναφέρεστε κάποιοι ειρωνικά στα περί «καλύτερου ρόστερ των τελευταίων χρόνων» γιατί απλά αναδεικνύεται πόσο άμπαλοι είστε. ΠΡΑΓΜΑΤΙ ο Παναθηναϊκός σε επίπεδο ποιότητας έμψυχου δυναμικού ήταν και είναι πολύ δυνατός λοιπόν κι αυτό δεν αλλάζει. Ομάδα δεν κατάφερε να φτιάξει και αυτό πληρώνει.
Δεν υπάρχουν λόγια για τη νύχτα ντροπής στο Καραϊσκάκη. Θα κάνουμε καιρό να το ξεπεράσουμε. Και μόνο που έχασες στα ίσια και με κάτω τα χέρια από αυτόν τον Ολυμπιακό, σκεφτείτε για τι χάλι μιλάμε. Ένα παιχνίδι που τελείωσε στο τετ α τετ του Λέτο και στο γκολ που ήρθε καπάκι από τον Μποτία, αλλά που για μένα είχε κριθεί νωρίτερα. Διότι οι λεπτομέρειες είναι που κάνουν τη διαφορά.
Όταν έρχεται το κάθε παιδάκι τύπου Ρέτσου (δεν μου φταίει αυτός, για να μην παρεξηγηθώ), σου κάνει τσαμπουκά και εσύ αντί να το σηκώσεις από τον γιακά και να τον στείλεις στον… κηδεμόνα του, μασάς και έχεις παθητικό ρόλο για ποιο ντέρμπι να μιλήσουμε; Τα ντέρμπι πέρα απ’ οτιδήποτε άλλο κρίνονται στο πάθος, την ψυχή, τη λύσσα και τη μαγκιά. Σε αυτά που λέμε μέταλλο και «καρύδια». Στοιχεία που αγνοείς εσύ, καθώς είσαι soft σαν… βούτυρο και άνοιωθος όσο εκεί που δεν παίρνει.
Ούτε η πρώτη φορά είναι που το γράφω και φοβάμαι ούτε και η τελευταία. Μιλάμε ΜΑΚΡΑΝ για την πιο «χαϊδεμένη» ομάδα όλων των εποχών. Φτιαγμένη στο «δεν πειράζει» και στο «εμείς δεν φταίμε ποτέ». Και μπορεί αρχικά να υπήρχαν σοβαρές δικαιολογίες και να χρειαζόταν και η στήριξη όμως πλέον το πράγμα έχει ξεφύγει και έχει γυρίσει μπούμερανγκ.
Και η νοοτροπία αυτή και η έλλειψη νεύρου δεν συναντάται μονάχα στα αποδυτήρια της ομάδας και στο αγωνιστικό κομμάτι αλλά γενικότερα. Μια χαλαρότητα, ένας ωχαδερφισμός, μια παντελής έλλειψη πειθαρχίας και σοβαρότητας που ξεκινάει από αλλού και εν τέλει αντανακλάται μέσα στο τερέν. Μόνο τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται την προσωπική τους ζωή και τα social media κάποιοι παίκτες να δει κανείς και θα καταλάβει.
Μου είπαν πως βασικός παίκτης της ομάδας «ανέβαζε» μια μέρα πριν βίντεο με την αφεντιά του να χορεύει μέσα στην καλή χαρά και ενώ την επομένη η ομάδα του έπαιζε ματς επιβίωσης στον Πειραιά και δυο μέρες πριν είχε φάει τρία στη Λεωφόρο από κάποια Σταντάρ. Γιατί να μην το κάνει; Κι αυτός και οι άλλοι. Θα τους τραβήξει μήπως κανείς το αυτί; Θα πέσει κανένα πρόστιμο; Εδώ γελάμε (και κλαίμε). Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Κανένας φόβος δεν υπάρχει από κανέναν. Τα παραδείγματα δεκάδες, μην τα σκαλίζουμε.
Την έχουν πέσει τώρα όλοι στον Στραματσόνι. Συμφωνώ και εγώ λοιπόν. Ας φύγει. Κι ας μην φταίει περισσότερο αυτός για όσα συμβαίνουν. Πιστεύει κανείς ότι είναι τόσο απλό δηλαδή; Αλλάζεις τον προπονητή και ησυχάζεις; Μακάρι να ήταν ο προπονητής το πρόβλημα, αλλά δυστυχώς υπάρχουν σοβαρότερα και αφορούν την (αστεία) νοοτροπία που έχει δημιουργηθεί και που γίνεται ολοένα και χειρότερη. Από εκεί ξεκινούν ΟΛΑ! Και για να αλλάξει χρειάζονται πρόσωπα με όραμα, δυναμική, νεύρο και… καύλα.
Για το ματς τι να πω; Εφαγες το πρώτο και διέλυσες. Και του Ιταλού δεν του βγήκε ΤΙΠΟΤΑ. Λάθος και το σχήμα, λάθος και οι επιλογές προσώπων. Καμία δουλειά δεν είχε να πάει ως αριστερός μπακ και να εξελιχθεί σε μαύρη τρύπα ο Γουακάσο, σφάλμα επίσης αποδείχτηκε η χρησιμοποίηση ανέτοιμων και χωρίς ενέργεια ποδοσφαιριστών (Ζέκα, Λεντέσμα, Λέτο) καθώς εκεί χάθηκε το παιχνίδι, εκεί σε πάτησε ο αντίπαλος.
Αντί επιλόγου να πω ένα πράγμα. Κατανοώ την ανάγκη των Ολυμπιακών να κρύψουν τις βρομιές που έχουν κάνει αλλά ένα ή δύο καθαρά παιχνίδια το χρόνο δεν φτάνουν και κυρίως δεν αποκαθιστούν την τάξη σε ένα πρωτάθλημα που ήδη έχει αλλοιωθεί. Εβγαλαν τσαγανό και νίκησαν έναν αντίπαλο που ήρθε με την πλάτη στον τοίχο και δεν πάλεψε καν, αλλά ουδείς δεν ξεχνάει πως έφτασαν σε αυτό το +4. Με τι σπρώξιμο ήρθε το συγκεκριμένο αβαντάζ. Μην μας κουνάνε λοιπόν το δάκτυλο γιατί δεν πείθουν κανέναν.
