Καλησπέρα στην παρέα.. Όσοι νομίζατε ότι θα πανηγυρίσω τη χθεσινή νίκη επί της Λιέτουβος Ρίτας πάει να πει ότι δεν έχετε καταλάβει τι σελίδα διαβάζετε. Δεν θέλησα χτες να γράψω κάτι για τον αγώνα γιατί η πίεσή μου ήταν πολύ μεγάλη και δεν ήθελα να πω πράγματα λόγω του εκνευρισμού μου.
Ήμουν σίγουρος ότι θα ήταν δύσκολο παιχνίδι σε αντίθεση με αρκετούς που και εδώ μέσα προέβλεπαν εύκολη επικράτηση. Αλήθεια μέχρι τώρα κερδίσαμε κανέναν εύκολα για να σκεφτόμαστε κάτι τέτοιο; Το ίδιο αποδείχτηκε και χτες με τον Παναθηναϊκό στο πρώτο ημίχρονο να είναι ένα πραγματικό συνονθύλευμα χωρίς αρχή μέση και τέλος με αποτέλεσμα το 25-38 του ημιχρόνου να μοιάζει αρκετά κολακευτικό. Και αυτό το σκορ ήρθε όχι επειδή η Λιέτουβος έκανε κάτι ιδιαίτερο αλλά επειδή ο Παναθηναϊκός δεν έκανε απολύτως τίποτα σωστά. Και η εικόνα αυτή οδήγησε τον Θανάση Γιαννακόπουλο να πάει στα αποδυτήρια και τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο στις πολυθρόνες για να ενισχύσει από εκεί την ομάδα. Η ομάδα στο δεύτερο ημίχρονο χάρη στον τεράστιο Τζέιμς Γκίστ που έπαιξε και για τον Λάσμε και τον Μάικ που έδειξε γιατί βρίσκεται σε αυτή την ομάδα, κατάφερε να αντιδράσει και να γυρίσει το παιχνίδι. Προσοχή όμως χωρίς να παίξει κάποιο σπουδαίο μπάσκετ για να μην παραμυθιαζόμαστε. Αν στη θέση της Λιέτουβος βρισκόταν κάποια πιο σοβαρή ομάδα το παιχνίδι έτσι όπως παίζαμε δεν θα γυρνούσε ποτέ.
Είναι φανερό ότι ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή έχει πρόβλημα και δεν μπορεί να αποδώσει βάσει των πραγματικών δυνατοτήτων του. Το βλέπουμε, το κατανοούμε αλλά επιβάλλεται να βρεθεί η λύση. Είναι δεδομένο ότι ο χρόνος θα βοηθήσει και ότι ο Παναθηναϊκός θα περάσει στην επόμενη φάση καθώς του αρκεί μια νίκη με τον Ερυθρό Αστέρα στο ΟΑΚΑ για να το πετύχει. Το ζητούμενο είναι η ομάδα σε ένα μήνα από σήμερα και αρχής γενομένης από το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό στο κύπελλο να παρουσιαστεί αυτή που πρέπει. Η χρονιά σε Ελλάδα και Ευρώπη τότε ξεκινάει και το μόνο που χρειάζεται είναι δουλειά και πάλι δουλειά.
Η αλήθεια είναι ότι ο Πεδουλάκης αυτή τη στιγμή έχει ένα σαφέστατο πρόβλημα διαχείρισης του ρόστερ και πως θα μοιράσει τους ρόλους και τους χρόνους. Οι συνεχόμενες αλλαγές που κάνει όμως δημιουργούν πρόβλημα στην ομάδα καθώς κανείς παίκτης δεν μπορεί να πιάσει τον απαιτούμενο ρυθμό. Επιπλέον έχει φανερά κολλήματα με το να ξεχνάει κάποιους παίκτες που δεν πρέπει ή να ξεζουμίζει άλλους. Είναι σαφές ότι αυτή τη στιγμή ο Πεδουλάκης δεν την έχει την ομάδα αλλά το παλεύει και νομίζω ότι ο χρόνος και η δουλειά θα φέρουν το επιθυμητό για όλους μας αποτέλεσμα.
Αυτοί που έχουν τα ηνία της ομάδας είναι μπαρουτοκαπνισμένοι σε δύσκολες καταστάσεις και ξέρουν τι πρέπει να κάνουν για να επιστρέψει το καράβι σε ήρεμα νερά και να κατευθυνθεί με ασφάλεια στο Μιλάνο στα μέσα Μαΐου του επόμενου έτους. Και για να προλάβω την μουρμούρα και την προπονητολογία-μεταγραφολογία θα σας πω ότι οι πληροφορίες που αλίευσα σήμερα μιλάνε για απόλυτη στήριξη και εκτίμηση στο πρόσωπο του Αργύρη Πεδουλάκη καθώς και του Ραμέλ Κάρυ...
Το Μιλάνο αυτή τη στιγμή απέχει όσο το φεγγάρι από τη γη!
