Οι φωνές πληθαίνουν στην Ευρώπη μετά τα όσα έγιναν στο Final Four και πλέον όσα έλεγε εδώ και χρόνια ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος δεν μοιάζουν υπερβολικά, αλλά απόλυτα ρεαλιστικά.
Για πολλά χρόνια, κάθε φορά που ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος μιλούσε δημόσια για τη διαιτησία στην Euroleague, για περίεργες αποφάσεις, για «κατευθυνόμενα» σφυρίγματα και για ένα σύστημα που λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά, πολλοί έσπευδαν να τον χαρακτηρίσουν υπερβολικό. Για κάποιους ήταν ο «γραφικός», ο «τρελός του χωριού», εκείνος που απλώς φώναζε επειδή έχανε.
Μόνο που πλέον η πραγματικότητα αρχίζει να ξεγυμνώνεται μπροστά σε όλη την Ευρώπη.
Η φετινή σεζόν αποτέλεσε ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς μία διοργάνωση μπορεί να χάσει την αξιοπιστία της μέσα από αλλεπάλληλα διαιτητικά σκηνικά που προκάλεσαν οργή και απορία. Και το αποκορύφωμα ήρθε στο Final Four, εκεί όπου όσα παρακολουθήσαμε δεν θύμιζαν κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση, αλλά μία κακοστημένη παράσταση με προαποφασισμένο φινάλε.
Τα σφυρίγματα υπέρ του Ολυμπιακός προκάλεσαν σοκ σε ολόκληρη την μπασκετική Ευρώπη. Φάσεις που σε φυσιολογικές συνθήκες θα έκριναν διαφορετικά την εξέλιξη ενός αγώνα, βαφτίστηκαν αλλιώς, επαφές τιμωρήθηκαν επιλεκτικά και η συνολική εικόνα άφησε μία βαριά σκιά πάνω από τη διοργάνωση. Έναν τελικό που αντί να μείνει στην ιστορία για το μπάσκετ, θα μείνει για τη διαιτητική του δυσωδία.
Και ξαφνικά, άρχισαν να μιλούν κι άλλοι.
Η Ρεάλ Μαδρίτης είναι από τις πρώτες ομάδες που έδειξαν ανοιχτά την ενόχλησή τους, με φωνές από την Ισπανία να κάνουν λόγο για «κλοπή» του τροπαίου και για μία διοργάνωση που είχε ξεκάθαρη κατεύθυνση. Ότι δηλαδή το τρόπαιο έπρεπε να καταλήξει πάση θυσία στον Ολυμπιακό.
Ανάλογο ήταν και το κλίμα από την πλευρά της Φενέρμπαχτσε, με τον Κουτλουάι να αφήνει σαφείς αιχμές για όσα συνέβησαν, τονίζοντας ουσιαστικά πως όλα λειτούργησαν έτσι ώστε να εξυπηρετηθεί ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Δηλώσεις που έρχονται να προστεθούν σε ένα όλο και μεγαλύτερο κύμα αμφισβήτησης προς την Euroleague.
Και κάπου εδώ γεννάται ένα τεράστιο ερώτημα: τελικά είχε άδικο ο Γιαννακόπουλος όλα αυτά τα χρόνια ή απλώς ήταν ο μόνος που είχε το θάρρος να μιλήσει δημόσια όταν όλοι οι υπόλοιποι σιωπούσαν; Φυσικά σιωπά ακόμη και τώρα και η πλειοψηφία των μέσων στην Ελλάδα και μόνο ελάχιστα αναδεικνύουν την αλήθεια πάνω σε αυτό το θέμα. Ξαφνικά απο την Κυριακή το βράδυ έχουν εξαφανιστεί όλα τα δημοσιεύματα από το εξωτερικό που μιλούν για την "σφαγή" της Ρεάλ από τους ίδιους που έσπευδαν να αναπαράγουν το οτιδήποτε είχε να κάνει για τον Γιαννακόπουλος με πρόσφατο παράδειγμα τα ματς στη Βαλένθια.
Γιατί σήμερα, αυτά που άλλοτε παρουσιάζονταν ως θεωρίες και «παραληρήματα», αρχίζουν να επιβεβαιώνονται από μεγάλους ευρωπαϊκούς συλλόγους. Ομάδες με τεράστιο ειδικό βάρος, που πλέον δεν μπορούν ούτε οι ίδιες να κάνουν πως δεν βλέπουν τι συμβαίνει.
Η Euroleague βρίσκεται ίσως στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας της. Γιατί όταν η συζήτηση μετά από ένα Final Four δεν αφορά το μπάσκετ, αλλά τη διαιτησία και την αξιοπιστία της διοργάνωσης, τότε το πρόβλημα είναι βαθύ.
Και πλέον, οι υγιείς δυνάμεις του ευρωπαϊκού μπάσκετ καλούνται να αποφασίσουν αν θέλουν πραγματικά να προστατεύσουν το άθλημα ή αν θα συνεχίσουν να παρακολουθούν αδιαμαρτύρητα μία κατάσταση που εκθέτει τη διοργάνωση σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Γιατί όταν ντρέπεται ακόμα και η ντροπή με όσα βλέπει ο κόσμος μέσα στο παρκέ, τότε δεν μιλάμε απλώς για λάθη. Μιλάμε για μία εικόνα που απειλεί το ίδιο το μέλλον και την αξιοπιστία του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
