Δεν ξέρουμε αν έχετε δει τις βαθμολογίες της Euroleague: η Μακάμπι είναι μία ανάσα από τον αποκλεισμό, η Αρμάνι δεν θέλει και πολύ να μείνει έξω, η πρωταθλήτρια Ευρώπης Ρεάλ πρέπει να τρέξει πολύ για να καταφέρει να βρεθεί στην επόμενη φάση της διοργάνωσης. Τι θέλουμε να πούμε; Ότι όλα μπορούν να συμβούν.
Ετσι και στο παιχνίδι, που έγινε το απόγευμα στο Λαύριο. Με «αν» δεν γράφεται ιστορία, αλλά αν το Λαύριο το είχε πιστέψει περισσότερο, ίσως να είχε σκάσει η «βόμβα» του αιώνα με νίκη επί του Παναθηναϊκού. Ο Διαμαντίδης, ο Ραντούλιτσα, ο Γκιστ και ο Καλάθης τελικώς απέτρεψαν μία δύσκολη κατάσταση για τους «πράσινους», που εμφανίστηκαν στο κλειστό της περιοχής, πιστεύοντας ότι θα πάρουν το παιχνίδι μόνο και μόνο με την παρουσία τους.
Κάτι ανάλογο είχαν κάνει και στην Πάτρα και λίγο έλειψε να την πάθουν επίσης. Μία του κλέφτη, όμως, δύο του κλέφτη, αν ξαναγίνει μία τέτοια ιστορία, ίσως να την πατήσουν οι Κυπελλούχοι Ελλάδας και μιλάμε, βέβαια, για τα παιχνίδια με τις «μικρές» ομάδες της Α1.
Για τις δυσκολίες, που βρήκε ο Παναθηναϊκός στο Λαύριο, υπάρχουν μπόλικες εξηγήσεις. Ο ένας είχε να κάνει με το ότι τα έδωσε όλα στο δύσκολο και κρίσιμο παιχνίδι με την Καρσίγιακα στην Τουρκία. Από κει και πέρα το γεγονός ότι οι νεοφώτιστοι παίζουν ένα άλλο μπάσκετ, που δεν ταιριάζει στους «πράσινους», έπαιξε κι αυτό το ρόλο του. Όπως επίσης και αυτό, που είπαμε: ότι ο Παναθηναϊκός πίστεψε ότι θα τρομάξει το συμπαθές Λαύριο μόνο και μόνο με την παρουσία του. Τελικώς τρόμαξε ο ίδιος, αλλά για καλή του τύχη τα κατάφερε στο τέλος.
Κάνοντας ένα μίνι απολογισμό της μέχρι τώρα πορείας του «τριφυλλιού» το πλέον σίγουρο είναι ότι τα αποτελέσματα είναι εν πολλοίς επιτυχημένα. Στην Α1 είναι πρώτος και αήττητος, στην Euroleague έχει περάσει ουσιαστικά στην επόμενη φάση, στο Κύπελλο είναι στην τετράδα και παράλληλα είναι το φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου.
Από πλευράς αγωνιστικής παρουσίας η αλήθεια είναι ότι δεν παίρνει τον καλύτερο βαθμό. Υπάρχουν κομμάτια, που επιζητούν βελτίωσης, αλλά μέσα σε δύο μήνες δεν γίνονται θαύματα. Επιπλέον, όπως έχουμε τονίσει από την αρχή, το μεγάλο στοίχημα του Παναθηναϊκού δεν αφορά τόσο στο ρόστερ, όσο στον προπονητή.
Ο Σάσα Τζόρτζεβιτς πρώτη φορά στην μπασκετική του πορεία δουλεύει σε τόσο πολύ υψηλό επίπεδο, την ίδια ώρα, που η παρουσία του σε πάγκους συλλόγων είναι μικρή: μισή χρονιά στο Μιλάνο και μία στην Μπενετόν. Η παρουσία του στον πάγκο της εθνικής Σερβίας ασφαλώς είναι κάτι παραπάνω από θετική, αλλά είναι απόλυτα κατανοητό ότι άλλο πράγμα είναι μία εθνική και άλλος ένας σύλλογος. Και ειδικά αν αυτός ο σύλλογος είναι ο εξάστερος Παναθηναϊκός.
Δεν χωράει αμφιβολία ότι για να υλοποιήσουν τους μεγάλους τους στόχους οι «πράσινοι» πρέπει να βελτιωθούν το συντομότερο δυνατό και ενόψει του TOP-16, που λογικά θα προκριθούν. Η επιστροφή του Παππά είναι εξαιρετική είδηση με τον 25χρονο να μπαίνει στο παρκέ του Λαυρίου σαν να μην έλειψε ποτέ. Την ίδια ώρα συνεχίζεται η μεταγραφική αναζήτηση χωρίς, όμως, μέχρι στιγμής να έχει βρεθεί ο εκλεκτός. Μάλλον δεν θα αργήσει η ώρα, που θα γίνει γνωστός ο περί ου ο λόγος.
«Μπορεί αυτός ο Παναθηναϊκός να πάρει το πρωτάθλημα και να πάει στο φάιναλ-φορ του Βερολίνου; » με ρώτησε πριν από λίγο ένας φίλος. Βεβαίως και μπορεί, αρκεί να υπάρξει η βελτίωση, που αναφέραμε. Αρκεί να του «βγει» ο προπονητής, ο οποίος δίνει εξετάσεις κάθε μέρα, που περνάει.
Γενικώς, όμως, είναι τόσο εύθραυστο το μπάσκετ, που δεν μπορείς να κάνεις με σιγουριά εκτιμήσεις. Το παράδειγμα του Ολυμπιακού του 2011-2012 θα είναι παράδειγμα για όλους μας, για πολλά πολλά χρόνια. Αλλιώς άρχισε την σεζόν και αλλιώς την τελείωσε. Και το θέμα στο μπάσκετ, δεν είναι πώς αρχίζεις την χρονιά, αλλά πώς την τελειώνεις. Διαφωνείτε;
