Θέλετε να μην χάνετε βίντεο και αποκλειστικές συνεντεύξεις; Πατήστε εδώ και εγγραφείτε στο κανάλι μας στο YouTube!
Δεν υπάρχει αμφιβολία για την ποιότητα του φετινού ρόστερ του Παναθηναϊκού. Οι «πράσινοι» έχουν καταγράψει έξι νίκες στις πρώτες εννέα αγωνιστικές της Ευρωλίγκας, δείχνοντας πως παραμένουν ανάμεσα στα φαβορί για τον τίτλο και αυτή τη σεζόν. Παρόλα αυτά, ένα παράδοξο στοιχείο είναι ότι η ομάδα του Εργκίν Αταμάν αναγκάζεται να κυνηγάει το σκορ στο μεγαλύτερο μέρος των αγώνων της. Συνολικά, στα 360 αγωνιστικά λεπτά, ο Παναθηναϊκός ήταν πίσω στο σκορ για 191 λεπτά και ένα δευτερόλεπτο, δηλαδή στο 53% του χρόνου.
Σε τρία ματς, κόντρα σε Άλμπα (77-87), Μπάγερν (94-79) και Βιλερμπάν (92-68), οι «πράσινοι» δεν βρέθηκαν ποτέ πίσω στο σκορ, καθώς οι αντίπαλοι ήταν θεωρητικά πιο βατοί. Όμως, σε άλλα παιχνίδια το πρόβλημα είναι εμφανές. Εκτός από τον αγώνα με τη Φενέρμπαχτσε, όπου ανέτρεψαν το σκορ και νίκησαν (76-81) μένοντας πίσω μόλις για 8 λεπτά και 26 δευτερόλεπτα, σε πέντε άλλες αναμετρήσεις, ο Παναθηναϊκός ήταν πίσω στο σκορ για τα τρία τέταρτα της διάρκειας τους.
Ενδεικτικά, στην ήττα από την Παρί (84-80) ήταν πίσω για 34 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα, απέναντι στη Ρεάλ (90-86) για 39:39, στη νίκη με τον Ερυθρό Αστέρα (77-81) για 31:28, στην ήττα από τον Ολυμπιακό (89-94) για 38:51 και στη νίκη επί της Μακάμπι (93-87) για 37:52.
Αυτό δείχνει πως ο Παναθηναϊκός, παρά τις μεγάλες δυνατότητες του ρόστερ του, αποδίδει σε πλήρη ένταση μόνο κατά διαστήματα. Η αμυντική του αστάθεια, ιδιαίτερα σε πιο απαιτητικά παιχνίδια, τον αναγκάζει να βρίσκεται συχνά σε θέση κυνηγού. Η κατάσταση αυτή ενδέχεται να οφείλεται σε θέμα νοοτροπίας, όπως έχει παραδεχθεί και ο Αταμάν. Η ομάδα, μετά από μια θριαμβευτική χρονιά με δύο σημαντικούς τίτλους, δεν δείχνει την ίδια ένταση στο παιχνίδι της από την αρχή των αγώνων. Όταν επιταχύνει, θυμίζει την περσινή ομάδα, αλλά συχνά αυτό δεν αρκεί για να καλύψει τις απώλειες από τις νωθρές εκκινήσεις.
Η διαφορά με την περσινή σεζόν είναι εμφανής: Ο Παναθηναϊκός δεν κατέκτησε πέρσι την Ευρωλίγκα επειδή είχε το πιο ταλαντούχο ρόστερ (υπήρχαν ομάδες με περισσότερη ποιότητα, όπως η Ρεάλ), αλλά γιατί διέθετε μια από τις κορυφαίες άμυνες, συνδυάζοντας σκληράδα, ισορροπία και έντονη δίψα για διάκριση. Φέτος, ενώ υπάρχει περισσότερη ποιότητα και αυτοπεποίθηση, υπάρχει συχνά η αίσθηση ότι θεωρεί δεδομένο πως το ταλέντο από μόνο του αρκεί για να κερδίζει, χωρίς να απαιτείται η ίδια προσπάθεια στην άμυνα. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη παγίδα της φετινής χρονιάς.
Αν ο Παναθηναϊκός καταφέρει να συνδυάσει την αυξημένη ποιότητα και το βάθος που διαθέτει με την αμυντική ισορροπία, την ένταση και τη σκληρότητα που είχε πέρσι, τότε η κορυφή της Ευρωλίγκας είναι ορατός στόχος και το λιγότερο που μπορεί να πετύχει είναι το Final Four. Διαφορετικά, κινδυνεύει να ακυρώσει τις τεράστιες προσπάθειες που έχουν γίνει από την ομάδα σε όλα τα επίπεδα για να παραμείνει στην ελίτ.
