Ένας άνθρωπος που ξέρει καλά την καλύτερη πεντάδα της 25ετίας και αποτέλεσε μέρος της ιστορίας του Παναθηναϊκού είναι ο Νίκος Οικονόμου. Ο προπονητής, πλέον, του Ιωνικού Νικαίας μοιράζεται μέσω του OnSports σκέψεις του για τον Αλβέρτη με τον οποίο ήταν για πολλά χρόνια συγκάτοικοι στις αποστολές, τον Στόγιαν Βράνκοβιτς, τον Ντέγιαν Μποντίρογκα, τον νεαρό με το περίεργο κούρεμα Αντώνη Φώτση και τον Δημήτρη Διαμαντίδη. «Αν ξεκινούσα τώρα το μπάσκετ έχοντας δει τόσους παίκτες το πρότυπο μου θα ήταν ο Διαμαντίδης!» υποστηρίζει ο Νίκος Οικονόμου που έκανε μια μεγάλη καριέρα στον Παναθηναϊκό, η οποία συνδυάστηκε με την αρχή της κυριαρχίας του «τριφυλλιού». Το τρίποντο στο ΣΕΦ που έδωσε τον τίτλο στον Παναθηναϊκό αποτελεί αναμφίβολα μια από τις σημαντικότερες στιγμές στην καριέρα του.
ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΝ «ΦΡΑΓΚΙ»
«Με τον Φράγκι η σχέση ήταν διαφορετική. Οκτώ χρόνια ήμασταν μαζί στις αποστολές. Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα ήταν όταν γυρίσαμε στο δωμάτιο στο Παρίσι μέχρι εκείνη τι στιγμή δεν συνειδητοποιήσαμε τι είχαμε καταφέρει. Επιστρέφοντας στο δωμάτιο καταλάβαμε και θυμάμαι πόσο τυχεροί αισθανθήκαμε και οι δυο στο συναίσθημα αυτό που βγάλαμε εκείνη τι στιγμή. Της χαράς ότι καταφέραμε κάτι σπουδαίο σε τόσο μικρή ηλικία. Πόσο τυχεροί ήμασταν που ζήσαμε αυτό το γεγονός, γιατί μέσα στο γήπεδο δεν καταλάβαμε πραγματικά τι έγινε. Αυτή ήταν μια πολύ έντονη στιγμή που θα θυμάμαι πάντα. Και ακόμη μια έντονη στιγμή ήταν όταν με τον Φράγκι πήραμε το πρωτάθλημα μέσα στο ΣΕΦ. Αυτά που είπαμε μεταξύ μας ήταν κουβέντες που πρέπει να μείνουν μεταξύ μας. Ήταν κάποιες στιγμές που μένουν χαραγμένες στο μυαλό. Μπορεί με τον Φράγκι να μην μιλάμε στο τηλέφωνο, να μην βλεπόμαστε αλλά αν βρεθούμε σήμερα είναι σαν να μην πέρασε μια ημέρα, σαν να είμαστε όλη την ημέρα μαζί!».
Ο ΝΤΕΓΙΑΝ ΣΕ ΕΝΕΠΝΕΕ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ
«Ο Ντέγιαν ήταν ηγετική φυσιογνωμία. Σε κέρδιζε με τον τρόπο που χειριζόταν κάποιες καταστάσεις μέσα στο παιχνίδι και του έδειχνες εμπιστοσύνη στο να του δώσεις την μπάλα στο τέλος. Ήξερες ότι έπρεπε η μπάλα να πάει στα χέρια του στο φινάλε ενός αγώνα. Ακόμη και στην τελευταία φάση τότε στο ΣΕΦ ήμουν σίγουρος ότι θα μου δώσει την μπάλα στο τρίποντο. Έκανε δεξί ντράιβ και μου έβγαλε την πάσα. Ήταν πολύ έντονη η κατάκτηση του πρωταθλήματος εκείνη τη χρονιά. Ήταν ένας μπον βιβέρ, ήταν large στα πάντα! Θυμάμαι εμείς μικροί τότε είχαμε δει το αυτοκίνητο του και ήταν συγκλονιστικό! Είχαμε πάθει πλάκα, ήταν ένα SL 500 της Μερσεντές. Ωραίος τύπος, winner. Παρόλο που αναρωτιόσουν πως είναι δυνατόν σωματικά όπως τον έβλεπες να κάνει τόσο σπουδαία πράγματα εκείνος είχε τον τρόπο. Ήξερε τρία- τέσσερα πράγματα πολύ καλά. Ήταν κορυφαίος στο να μπορεί να είναι στο λόου ποστ, να παίζει ως πλέι μέικερ, ενώ πίστευες ότι δεν έχει καλό σουτ όμως όποτε τον άφηνες σε τιμωρούσε. Ήμασταν τυχεροί που τον είχαμε συμπαίκτη. ‘Όπως και τον Βράνκοβιτς».
Ο ΣΤΟΓΙΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΡΑΝΤΕΦΕΡ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΠΟΤΕ!
«Όταν τον είδαμε πρώτη φορά στην Γλυφάδα τον Στόικο μας έπιασε ένα δέος. Η ψυχή του όμως ήταν σαν μικρού παιδιού. Νοιαζόταν πολύ για μας, μας προστάτευε αλλά όταν τσαντιζόταν με κάποιο λάθος μας πραγματικά τον φοβόμασταν, νευρίαζε με τέτοιο τρόπο ώστε να εξαφανιστούμε από μπροστά του. Όσον αφορά τα προσόντα του ήταν ο παίκτης που για εκείνη την εποχή κάλυπτε όλες τις τρύπες στην άμυνα, δεν φαινόταν οι αδυναμίες μας στην άμυνα. Είχαμε το εύκολο ριμπάουντ. Πονούσε την ομάδα νοιαζόταν γι’ αυτή. Είχε δεθεί. Και ο Ντέγιαν όμως ήταν έτσι. Είχαν δεθεί με τον Παναθηναϊκό. Βοηθήσανε με το παραπάνω, γι’ αυτό και έμειναν πολλά χρόνια. Αγαπημένος συμπαίκτης, δεν μπορείς να πιστέψεις τι καρδιά έχει αυτός ο άνθρωπος. Θυμάμαι έντονα ένα μπράντεφερ θεϊκό μέσα στην Γλυφάδα με τον Αργύρη Παπαπέτρου που δεν τελείωσε, δεν είχε νικητή. Με τον Αργύρη μέτρησε τις δυνάμεις του και νομίζαμε ότι θα σπάσει το κρεβάτι του φυσιοθεραπευτή του Άκη (Παναγιωταρά). Δεν κέρδισε κανείς, απίστευτη κόντρα δεν τα παράτησε ούτε ο ένας ούτε ο άλλος. Μας βοήθησε πολύ να φτάσουμε ψηλά. Και εμένα και τον Φράγκι μας αγαπούσαν αυτοί οι αθλητές (Βράνκοβιτς, Μποντίρογκα) μας πιστεύανε. Ήταν σημαντικό αυτά τα μεγάλα ονόματα που δεν πίστευα ότι θα συνεργαστούμε πως θα μας πιστέψουν. Παρόλο που ήταν τεράστια ονόματα υπήρχε ταπεινότητα και όλοι μαζί θέλαμε να πάει καλά ο Παναθηναϊκός».
ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΟΥ Ο ΔΙΑΜΑΝΤΙΔΗΣ
«Ο Διαμαντίδης αν ξεκινούσα τώρα το μπάσκετ θα ήταν το πρότυπο μου! Αν μου έλεγες ποιος παίκτης θα ήθελες να ήσουν, θα έλεγα ότι θα ήθελα να είμαι ο Διαμαντίδης! Όλο αυτό το προφίλ που έχει. Τα πράγματα που κάνει μέσα στο γήπεδο, ότι είναι παντού, η νοοτροπία που έχει αυτά που έχει κατακτήσει το πνεύμα ομαδικότητας, είναι μακριά και κοντά από τον Τύπο, σαν χαρακτήρας αν μου έλεγες τώρα έχοντας δει όλους αυτούς τους παίκτες θα έλεγα ότι το πρότυπο μου είναι ο Διαμαντίδης. Έχουμε παίξει αντίπαλοι όταν ήμουν στον Πανιώνιο και με μάρκαρε την πρώτη χρονιά όπου η σειρά πήγε στο 3-2. Τα χέρια του δεν τα καταλάβαινα και με το που γύρναγα για το ραχιαίο πίβοτ πρόσωπο, μου είχε κλέψει δυο φορές την μπάλα από μπροστά μου. Και τότε ήταν ακόμη σε νεαρή ηλικία. Υπάρχουν φάσεις που έχει κάνει όπως το κόψιμο στον Άκερ στο ΟΑΚΑ, ήταν συγκλονιστικό, δεν μπορεί να το κάνει άλλος. Αυτό ήταν ένα πρωτάθλημα. Άλλο ένα τίτλο που έδωσε βάζοντας την προσωπική του σφραγίδα ήταν το Ευρωπαϊκό στο Βελιγράδι το 2005 με το τρίποντο κόντρα στην Γαλλία. Είναι προσωπικές φάσεις του Δημήτρη που θα μείνουν στην ιστορία του μπάσκετ. Έχει τεράστια συνολική προσφορά στο μπάσκετ και τον Παναθηναϊκό, αλλά αυτές οι δυο φάσεις νομίζω ότι αποτελούν κομμάτι της ιστορίας που φέρουν την δική του υπογραφή».
ΤΟ LOOK ΦΩΤΣΗ ΚΑΙ Η ΑΓΝΟΙΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ
«Ο Φώτσης θυμάμαι ήρθε στον Παναθηναϊκό από τον Ηλυσιακό. Είχε το θράσος και την άγνοια κινδύνου όταν ήρθε στην ομάδα. Απ’ όσο θυμάμαι ήταν περίεργο το κούρεμα του μικρού, αλλά έδειχνε ότι είχε πολλές δυνατότητες από τότε. Θυμάμαι τον μπαμπά του τον Βαγγέλη που ήταν από τότε πάντα δίπλα του. Και από τότε θυμάμαι ότι ήταν δύσκολος αντίπαλος. Ακόμη και μικρός είχε το θάρρος και το θράσος να μας κοντράρει. Μας πήγαινε κόντρα στα σουτ, στο ένας εναντίον ενός, είχε την άγνοια κινδύνου από μικρός. Και αν δεν το έχεις αυτό το στοιχείο δεν είναι κάτι που μπορείς να το αποκτήσεις και ο Αντώνης είχε γεννηθεί με αυτή την άγνοια κινδύνου».
