Καλησπέρα παιδιά. Έχουμε καιρό να τα πούμε, καθώς οι εξελίξεις και οι καταστάσεις, τόσο στον μπασκετικό Παναθηναϊκό, όσο και σε ολόκληρο τον πλανήτη, διαδέχονταν η μία την επόμενη. Η πανδημία του κορωνοϊού επηρεάζει καθημερινά την ζωή μας και ο αθλητισμός δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.
Επιμέλεια: Βασίλης Αληζιώτης
Αγώνες και διοργανώσεις είναι, τουλάχιστον, αμφίβολο αυτή τη στιγμή αν θα συνεχιστούν την φετινή περίοδο. Συγκεκριμένα, όσον αφορά το ελληνικό μπάσκετ, η Α1 με συμφωνία όλων των ομάδων διακόπηκε και μένει να δούμε αν θα υπάρξει πρωταθλητής και υποβιβαζόμενες ομάδες, ενώ, όσον αφορά την Ευρωλίγκα, οι αγώνες έχουν αναβληθεί μέχρι νεωτέρας και ούτε ο ίδιος ο Μπερτομέου δεν γνωρίζει πως θα δράσει για να μην χαθούν τα χρήματα των χορηγιών. Στο πλαίσιο αυτό, ο Ρικ Πιτίνο αναχώρησε για την Αμερική, αρχικά για την προφύλαξη του από τον ιό και εν τέλει για την επιστροφή του στο NCAA από τη νέα χρονιά. Δεν θα ήθελα να επεκταθώ στο αυτό γεγονός, αλλά στην τιμή του Συλλόγου να τον προπονήσει ένας Hall of famer. Προσωπικά, κρατώ την πρώτη χρονιά του Ρικ Πιτίνο στην καρδιά μου και σχεδόν τίποτα από την φετινή.
Ο Παναθηναϊκός, όμως, πρέπει να προχωρήσει με γοργά βήματα στον σχεδιασμό για το νέο έτος, δεδομένου ότι η συνέχιση της Ευρωλίγκα φαντάζει απίθανη. Δεν πρέπει να κοιτάει πίσω και πρέπει να αποφασίσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα για τον προπονητή που θα αναλάβει την ομάδα. Στο μυαλό μου, τα χρόνια μακριά από το final four είναι ήδη πολλά. Με φευγαλέες σκέψεις, συνειδητοποιώ ότι οι χρονιές που είχαμε ομάδα για κάτι παραπάνω ήταν αυτές που εμπιστευθήκαμε από την αρχή μέχρι το τέλος έναν προπονητή. Πότε; To 2013 και το 2018. Η ομάδα έχει ανάγκη να εμπιστευθεί έναν προπονητή και να του δώσει χρόνο, όπως έκανε την 2.5ετία με τον Πασκουάλ. Τι σημαίνει, όμως εμπιστοσύνη; Σημαίνει, υπομονή και επιμονή, λάθη, ήττες και προστασία.
Κακά τα ψέματα, ο Παναθηναϊκός είναι μια δύσκολη ομάδα για έναν προπονητή. Υπάρχουν απαιτήσεις. Λίγοι, ελάχιστοι μπορούν να σηκώσουν το βαρός. Ο λαός του Παναθηναϊκού, στο μεγαλύτερο μέρος του, ξέρει μπάσκετ, έχει μάθει μπάσκετ. Δεν μπορείς να τον κοροϊδέψεις. Ο Παύλος και ο Θανάσης βρήκαν το alter ego τους στο πρόσωπο του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Παιδεύτηκαν και αυτοί, μην το ξεχνάμε. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος καλείται να βρει το δικό του alter ego. Τα χρόνια αναζήτησης, είχαν πολλές επιτυχίες εντός των τειχών της Ελλάδας, αλλά ο Παναθηναϊκός είναι ασύλληπτο μέγεθος και έχει Ευρωπαϊκό dna. Η χαλάρωση της φορολογίας μπορεί να αποτελέσει, αν χρησιμοποιηθούν ΣΩΣΤΑ τα διαθέσιμα χρήματα, σύμμαχο στην επιστροφή μας στα υψηλότερα σκαλιά του Ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Ποιoς θα μας οδηγήσει εκεί; Ποιος θα σηκώσει το βάρος; Όπως είπαμε, ο πάγκος του ΠΑΟ είναι "δύσκολος". Γι' αυτό και απαιτείται ένα μεγάλο - εώς πολύ μεγάλο- όνομα προπονητή. Από εκεί ξεκινούν όλα. Έναν προπονητή, υπεράνω κριτικής. Τέτοιος, δεν είναι ο Βόβορας. Σίγουρα, ο άνθρωπος έχει δείξει πολλά θετικά στοιχεία, όμως αμφιβάλλω, πρώτον ότι ο Βόβορας μπορεί να "αντέξει" το βάρος δύο κακών μεταγραφών ή τριών κακών ηττών και δεύτερον και κυριότερον ότι ο Παναθηναϊκός και η διοίκηση του είναι έτοιμη να τον στηρίξει ό,τι και αν συμβεί. Τα άμεσα ονόματα και επιθυμητά ονόματα από τον κόσμο του Παναθηναϊκού είναι δύο. Ζέλικο Ομπράντοβιτς , Σαρούνας Γιασκεβίτσιους.
Και οι δύο καλύπτουν άριστα τις παραπάνω προϋποθέσεις. Είναι τεράστια ονόματα, για τον κόσμο της ομάδας και πολύ καλοί προπονητές. Ο πρώτος, εγνωσμένης αξίας και ο Σάρας ανερχόμενος μα σίγουρα ήδη πολύ καλός και ένα πρόσωπο που θα στηριχθεί υπερβολικά. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος πρέπει κατ'εμέ να κάνει τα αδύνατα-δυνατά και να φέρει έναν εκ των δύο και να τους δώσει ΟΛΑ τα κλειδιά της ομάδας. Μακάρι, μακάρι, μακάρι. Επαναλάβετε μαζί μου. Στην τελική το "its all about feelings" κερδίζει το "its all about respect".
ΥΓ: Οι κεφαλαίες λέξεις του κειμένου δεν χρησιμοποιήθηκαν τυχαία.
ΥΓ2: Περαστικά σε όλον τον κόσμο που είναι άρρωστος. Πρέπει να μείνουμε δυνατοί και ΣΠΙΤΙ.
Πηγή φωτογραφίας: iapopsi.gr
