Σε ένα ματς όπου εσύ έχεις 48% στα τρίποντα και ο αντίπαλός σου διπλάσια λάθη, χωρίς καν να κοιτάξεις την υπόλοιπη στατιστική ή ακόμη και το… ίδιο το παιχνίδι, θαρρείς πως κέρδισες. Κι όμως...
Η εξέλιξη του φιλικού, η ήττα και ο τρόπος που αυτή ήρθε από τη Χίμκι, επανέφερε κάποιες νωπές μνήμες από περσινά, εκτός έδρας χαρακίρια του Παναθηναϊκού.
Ήττες όπως εκείνη στην Λιθουανία και στην Τουρκία από Ζαλγκίρις και Νταρουσάφακα αντίστοιχα, ή στο Βελιγράδι από τον Ερυθρό Αστέρα. Δεν είναι μεν σωστό να συγκρίνουμε τον Παναθηναϊκό των επτά νέων προσώπων και της πρώτης προετοιμασίας του Τσάβι Πασκουάλ με τον περσινό, ωστόσο οι «πράσινοι» φαίνεται ότι κουβαλούν την… περσινή ρετσινιά και τάση… αυτοκτονίας των τελευταίων λεπτών, που θα πρέπει να αποβάλουν άμεσα.
Για να φτάσει βέβαια το ματς να κριθεί στις τελευταίες επιθέσεις, έπρεπε οι παίκτες του «τριφυλλιού» να δώσουν χώρο, χρόνο, δικαίωμα και…. ριμπάουντ στους Ρώσους για να φέρουν στα μέτρα τους ένα παιχνίδι, στο οποίο αν οι «πράσινοι» είχαν κάνει τα… απλά, ή μάλλον τα… αυτονόητα (ειδικά στο μυαλό του Τσάβι), θα είχαν κερδίσει «περίπατο».
Με μία ομάδα που επίσης επιδιώξει και «εκβιάζει» το «run n gun» παιχνίδι και ποντάρει πολλά στους πόντους από το γρήγορο τρανζίσιον στο ανοιχτό γήπεδο, ο Παναθηναϊκός είχε την ευκαιρία να δοκιμάσει, έστω και με «ομοιοπαθητική», τις δυνάμεις αλλά και το μυαλό του, για τη διαχείριση του δικού παιχνιδιού και του αντιπάλου, σε άμυνα και επίθεση.
Ναι μεν, λοιπόν, τα 8 λάθη, τα μισά δηλαδή από τη Χίμκι, αλλά και τις δικές του 16 ασίστ έβαλαν ένα «τικ» ως προς την ανταπόκρισή του σε αυτό το τεστ, υπήρχε ένα άλλο μελανό σημείο στο οποίο οι «πράσινοι» απέτυχαν και θέλουν σίγουρα πολλή δουλειά στην τελική ευθεία της προετοιμασίας τους. Ποιο ήταν αυτό; Τα πολλά χαμένα και… μισά από αυτά τις Χίμκι ριμπάουντ, που αφενός ισορρόπησαν προς όφελος των Ρώσων τις κατοχές, δίνοντάς τους και διψήφιες «διπλές ευκαιρίες» για επίθεση, ευνοώντας παράλληλα και το γρήγορο παιχνίδι τους.
Ο Παναθηναϊκός δεν είχε πολλές φορές το μυαλό του στο ριμπάουντ, αλλά ούτε και το… σώμα του, αφού η κακή αντιμετώπιση του πικ εν ρολ στην άμυνα και οι -μοιραία- αργές περιστροφές δημιουργούσαν κακές τοποθετήσεις, ανισοϋψή ζευγάρια στην εναέρια μονομαχία και έλλειμα ψηλών στη ρακέτα.
Ασφαλώς και αυτό ήταν τροχοπέδη στο «πράσινο» επιθετικό τρανζίσιον, δίνοντας τη δυνατότητα στους Ρώσους να ελέγξουν τα ριμπάουντ, να τρέξουν στο ανοιχτό γήπεδο, αλλά και να πάρουν έξτρα πόντους και σε σετ επιθέσεις.
Είναι κρίμα για τον Παναθηναϊκό που έχασε ένα φιλικό το οποίο θα του έδινε τη δυνατότητα να παίξει στον τελικό του Γκομέλσκι, αλλά όχι άδικο. Άλλωστε, στην Ευρωλίγκα για την οποία προετοιμάζεται η ομάδα, η «δικαιοσύνη» επιβάλλεται αυστηρά σε τέτοια «παραπτώματα».
Με πρώτο απ’ όλα στα όρια του… πειθαρχικού, την αργή επιστροφή και το καλάθι από το οποίο έχασε ο Παναθηναϊκός στην τελευταία επίθεση της Χίμκι μετά το λάθος του Καλάθη.
Υ.Γ1: Παραμιλάμε με τον Ντένμον, αλλά εκτός του ότι δεν ήταν αρκετός για να κερδίσει ο Παναθηναϊκός, δεν πρέπει να σταθούμε στην εμφάνιση ενός όταν τα ριμπάουντ είναι «υπόθεση όλων».
Υ.Γ2: Πολλές οι 8 χαμένες βολές
Υ.Γ3: Τα ξαναλέμε αύριο μετά τον «μικρό τελικό», που θα είναι το τελευταίο προγραμματισμένο φιλικό του Παναθηναϊκού
