Το βράδυ της Παρασκευής ο Παναθηναϊκός υποδέχεται της Έφες Αναντολού σε ένα κομβικό παιχνίδι για την συνέχεια του top-16 και το τελικό πλασάρισμα στον όμιλο. Η προϊστορία των αναμετρήσεων με τους γείτονες και τη συγκεκριμένη ομάδα είναι πολύ πλούσια και μάλιστα υπάρχουν μερικά παιχνίδια που έχουν μείνει χαραγμένα στη μνήμη όλων μας. Αυτά τα παιχνίδια θα προσπαθήσουμε να ξαναθυμηθούμε σήμερα, ξεσκονίζοντας παλιές αναμνήσεις και θύμησες από τα σχολικά μας ακόμα χρόνια. Το μενού περιλαμβάνει φοβερές μονομαχίες σε Γλυφάδα, Πυλαία, Παλέ ντε μπερσί και φυσικά ΟΑΚΑ και Αμπντί Ιπεκτσί.
Το πρώτο ραντεβού των δύο ομάδων μόνο ρομαντικό δεν ήταν για τον Παναθηναϊκό και τον προπονητή του. Το μακρινό 1993 οι πράσινοι έκαναν τα πρώτα δειλά τους βήματα στη κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος είχε ρίξει πολλά χρήματα και είχε φέρει στην ομάδα κορυφαία ονόματα όπως Γκάλης, Βολκώφ, Βράνκοβιτς ενώ στο πάγκο βρισκόταν ο, πρώην Πρωταθλητής Ευρώπης με τη Γιουγκοπλάστικα, Ζέλικο Παυλίσεβιτς. Ο συγκεκριμένος αγώνας σίγουρα θα έχει μείνει αξέχαστος στον πρώην προπονητή μας για πολλούς λόγους. Ο πρώτος ήταν η πλήρης αιχμαλωσία στην άμυνα ζώνης του Αϊντίν Ερς που επί 40 λεπτά ‘’έπνιξε’’ τον Παναθηναϊκό περιορίζοντας όλα του τα ατού. Σα να μην έφτανε αυτό ο Σαρίτσα έκανε το παιχνίδι της ζωής του και με 34 πόντους εκτέλεσε τους πράσινους και μαζί και τον προπονητή τους. Το 67-82 αποτέλεσε το κύκνειο άσμα του Ζέλικο Παυλίσεβιτς σε μία μαύρη βραδιά για την ομάδα και τον κόσμο.
Η συνέχεια των αναμετρήσεων των δύο ομάδων όμως ήταν διαφορετική και ο Παναθηναϊκός δεν άργησε να πάρει το πάνω χέρι σε αυτές. Μάλιστα σε όλες τις μεγάλες και σημαντικές συναντήσεις το τριφύλλι ήταν αυτό που χαμογελούσε στο τέλος. Ο Παναθηναϊκός στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 2000 ήταν μία τελείως διαφορετική ομάδα. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς είχε διαδεχθεί τον Λευτέρη Σούμποτιτς στον πάγκο με σκοπό να επιστρέψει ο αυτοκράτορας στον ευρωπαϊκό του θρόνο. Αυτό έγινε από την πρώτη κιόλας χρονιά με το δεύτερο αστέρι να ράβεται στο Παλατάκι της Πυλαίας απέναντι στη Μακάμπι. Στον ημιτελικό υποδεχτήκαμε την Έφες Πίλσεν του Ιμπραιμ Κουτλουάι και Νταμίρ Μουλαομέροβιτς που καλοέβλεπαν την κορυφή της Ευρώπης. Οι Τούρκοι υποτάχθηκαν στην ανωτερότητα του Παναθηναϊκού και την φανταστική ατμόσφαιρα των πράσινων οπαδών. Το τελικό 81-71 με 22 πόντους του τεράστιου Ντέγιαν Μποντιρόγκα ήταν φυσικό επακόλουθο. Οι δύο προαναφερθέντες αντίπαλοι έμειναν με άδεια χέρια εκείνη τη χρονιά αλλά η μοίρα τους το ανταπέδωσε 2 χρόνια αργότερα που αμφότεροι βρίσκονταν στο σωστό στρατόπεδο φορώντας την πράσινη φανέλα με το τριφύλλι.
Ένα χρόνο αργότερα στο Παρίσι τη χρονιά της διχοτόμησης του Ευρωπαϊκού μπάσκετ πάλι ο Παναθηναϊκός βρέθηκε κοντά στη κορυφή σε ένα ριμέικ της προηγούμενης χρονιάς. Ημιτελικός με Έφες Πίλσεν και τελικός με Μακάμπι. Ο ημιτελικός ήταν ένας αγώνας καρμπόν όπου με σκορ 74-66 και πάλι τον Ντέγιαν να σταματάει στους 22 πόντους περάσαμε πανηγυρικά στον τελικό. Εκεί όμως Μακάμπι και…Ντοριζόν δεν μας επέτρεψαν να ανέβουμε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου κάτι που έγινε ένα χρόνο αργότερα.
Μετά από 3 χρόνια στο Σπόρτιγκ ο Παναθηναϊκός άρχισε σιγά σιγά να κοιτάζει πάλι προς τη κορυφή της Ευρώπης. Το 2005 το φάιναλ 4 θα διεξαγόταν στη Μόσχα και το εμπόδιο πριν από την πρόκριση σε αυτό λεγόταν πάλι Έφες Πίλσεν. Στη φάση των 8 αντιμετωπίσαμε τους λατρεμένους μας γείτονες με πλεονέκτημα έδρας σε μία σειρά που έμεινε στην ιστορία για το πάθος και την ένταση των αγώνων. Οι Τούρκοι είχαν μία πολύ δυνατή ομάδα με μαέστρο τον γνωστό μας Σόλομον και υπαρχηγό τον επίσης γνωστό μας Ντόμερκαντ. Το πρώτο παιχνίδι ήταν ένα θρίλερ καθώς χρειάστηκε το έξτρα πεντάλεπτο της παράτασης και μία μεγάλη εμφάνιση του Λάκοβιτς με 26 πόντους για να υποτάξουμε τους Τούρκους με 102-96. Στο 2ο παιχνίδι στο Αμπνί Ιπεκτσί οι αντίπαλοι μας έκαναν το παιχνίδι ροντέο με συνεχείς προκλήσεις, φτάνοντας στο σημείο να βάλουν οπαδούς με κόρνες πίσω από τον πράσινο πάγκο και να δημιουργήσουν ένα πραγματικό πανδαιμόνιο. Η φασαρία ήταν τόση που ούτε οι οδηγίες του προπονητή μας δεν ακούγονταν. Μοιραία ήρθε η ήττα σε αυτό τον αγώνα αλλά υπήρχε και τρίτο παιχνίδι στη Αθήνα κάτι που προφανώς και δεν σκέφτηκαν οι γείτονές μας όταν έκαναν αυτά τα αίσχη. Το τρίτο παιχνίδι διεξήχθη σε ένα ΟΑΚΑ που θύμιζε καμίνι. Και παρόλο που το ξεκίνημα ήταν εφιαλτικό (1-9 στα πρώτα λεπτά) η συνέχεια ήταν διαφορετική και η ομάδα παίρνοντας ώθηση από τον κόσμο έφτασε τη διαφορά κοντά στους 20 πόντους. Παρά την απέλπιδα προσπάθεια της Έφες να γυρίσει το παιχνίδι το τελικό 84-76 βρήκε το γήπεδο να παραληρεί και τι Ελληνικές σημαίες να κυματίζουν. Ο Ιμπραήμ Κουτλουάι ήταν καταλυτικός σε αυτό το παιχνίδι καθώς, εκτός από τους 15 πόντους που πέτυχε, κέρδισε και ένα επιθετικό φάουλ όταν η Έφες Πίλσεν πλησίαζε επικίνδυνα στους 5 πόντους. Το τέλος είχε τα καθιερωμένα όλε, είχε ξύλο μεταξύ Καλαιτζή και Σόλομον, που είχαν προηγούμενα από το δεύτερο παιχνίδι, και είχε και ένα πεσκέσι για τους γείτονες μας….Μία μπάλα με ευχές για καλή επιτυχία στο Τουρκικό Πρωτάθλημα! Ήταν η ίδια μπάλα που επιδεικτικά πέταξε στον πάγκο των πράσινων ο Σόλομον στο δεύτερο παιχνίδι. Πέρα από την κρισιμότητα ήταν ένα παιχνίδι όπου ξεχείλιζε το μίσος για τους Τούρκους αντιπάλους μας και ταυτόχρονα η λατρεία για τον ομοεθνή τους Κουτλουάι. Η εικόνα του Τούρκου γκαρντ με υψωμένες τις γροθιές ανάμεσα στις Ελληνικές σημαίες έχει μείνει ανεξίτηλη στο χρόνο. Όπως αξέχαστο θα μείνει και το πρωτοσέλιδο της ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΗΧΟΥΣ την επόμενη ημέρα (‘’αει σιχτίρ’’) που παραλίγο να προκαλέσει διπλωματικό επεισόδιο.
Για το τέλος υπάρχει το πρώτο παιχνίδι του Αλβέρτη σαν προπονητής και μάλιστα εκτός έδρας. Με πολύ πιο πολιτισμένη ατμόσφαιρα εν έτη 2014, αλλά και την ομάδα να βρίσκεται με τη πλάτη στο τοίχο μετά από μία ήττα από την Λαμποράλ στο ΟΑΚΑ. Παρόλο που φλερτάραμε έντονα με την ήττα μία τρίποντη βόμβα του Ματσιούλις, σε νεκρό χρόνο, έστειλε τον αγώνα στη παράταση όπου με φοβερά ψυχικά αποθέματα επικρατήσαμε με 65-60. Ήταν ακόμα ένα κρίσιμο παιχνίδι που οι πράσινοι έφυγαν νικητές.
Πολύ συναρπαστική λοιπόν η ιστορία των παιχνιδιών Παναθηναϊκού – Έφες με πάθος, ανατροπές, εθνικιστικό φανατισμό, ακόμα και ξύλο μεταξύ των παικτών. Μια ιστορία γραμμένη με πράσινα γράμματα από τις μεγάλες νίκες του εξάστερου. Και μία εικόνα ζωγραφισμένη στο μυαλό όλων μας σαν παλιά κορνίζα στον τοίχο…..Οι παίκτες του Παναθηναϊκού με υψωμένες γροθιές να πανηγυρίζουν με τον κόσμο και οι αντίπαλοι με σκυμμένα κεφάλια να αποχωρούν από το γήπεδο.
Υ.Γ. Το συνολικό σκορ στις αναμετρήσεις με την ομάδα από την Έφεσο είναι 15-8 υπέρ μας.
