Καλημέρα στην παρέα.. Σήμερα λέω να ξεκινήσουμε λίγο ιστορικά και να καταλήξουμε στα μπασκετικά δρώμενα. Έχουν περάσει κάποιες ώρες από την νέα ήττα του Παναθηναϊκού και πλέον τα πράγματα δείχνουν πιο ξεκάθαρα από ποτέ για την φετινή πορεία της ομάδας. Όχι ότι δεν τα λέγαμε καιρό τώρα αλλά ήλπιζες να κάνεις λάθος και κάτι να πάει διαφορετικά.
Θα σας ταξιδέψω πίσω στο χρόνο και μέσα από αυτό το ταξίδι θα κάνουμε και ένα παραλυλισμό με το αγωνιστικό κομμάτι. Πάμε λοιπόν πίσω στο 1912. Ο Τιτανικός ήταν Βρετανικό επιβατηγό υπερωκεάνιο το οποίο βυθίστηκε στον Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό στις 15 Απριλίου 1912 μετά από σύγκρουση με ένα παγόβουνο κατά το παρθενικό ταξίδι του από το Σαουθάμπτον προς τη Νέα Υόρκη Η βύθιση του προκάλεσε τον θάνατο 1.500 ατόμων περίπου σε ένα από τα πιο θανατηφόρα ναυτικά δυστυχήματα σε καιρό ειρήνης στη σύγχρονη ιστορία. Το πλοίο RMS Titanic ήταν το μεγαλύτερο πλοίο εν πλω όταν εισήλθε σε υπηρεσία. Ο Τιτανικός ήταν το δεύτερο από τρία υπερωκεάνια της κλάσης Olympic που χρησιμοποιούσε η White Star Line, και κατασκευάστηκε από το ναυπηγείο Harland and Wolff στο Μπέλφαστ με ναυπηγό αρχιτέκτονα τον Τόμας Άντριους. Ο Άντριους έχασε τη ζωή του στο ναυάγιο. Στο παρθενικό του ταξίδι μετέφερε 2.224 επιβάτες και πλήρωμα.
Με πλοίαρχο τον Έντουαρντ Σμιθ, οι επιβάτες του περιελάμβαναν μερικούς από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, καθώς και εκατοντάδες μετανάστες από την Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία, τη Σκανδιναβία και άλλες περιοχές σε όλη την Ευρώπη οι οποίοι αναζητούσαν μια καινούργια ζωή στη Βόρεια Αμερική. Οι εγκαταστάσεις της πρώτης θέσης είχαν σχεδιαστεί για να αποτελέσουν την κορωνίδα της άνεσης και της πολυτέλειας, με ένα γυμναστήριο, πισίνα, βιβλιοθήκες, ακριβά εστιατόρια και πολυτελείς καμπίνες. Ένας ασύρματος τηλέγραφος φρόντιζε τις ανάγκες των επιβατών και χρησίμευε επίσης για επιχειρησιακή χρήση. Αν και ο Τιτανικός είχε προηγμένα χαρακτηριστικά ασφάλειας όπως στεγανά διαμερίσματα και ενεργοποιούμενες εξ αποστάσεως υδατοστεγείς πόρτες, δεν υπήρχαν αρκετές σωστικές λέμβοι για όλους όσους επέβαιναν στο πλοίο λόγω παρωχημένων κανόνων ναυτικής ασφάλειας. Ο Τιτανικός είχε αρκετές λέμβους μόνο για 1.180 άτομα—αριθμός λίγο μεγαλύτερος από το μισό του αριθμού των επιβαινόντων, και ίσος περίπου με το ένα τρίτο της συνολικής χωρητικότητας επιβατών του πλοίου.
Αφότου απέπλευσε από το Σαουθάμπτον την 10η Απριλίου 1912, ο Τιτανικός σταμάτησε στο Χερβούργο στη Γαλλία και στο Κουίνσταουν (σήμερα Κοβ) στην Ιρλανδία προτού κατευθυνθεί δυτικά προς τη Νέα Υόρκη.[1] Στις 14 Απριλίου 1912, μετά από τέσσερις ημέρες διάσχισης και περίπου 375 μίλια (600 km) νότια της Νέας Γης, συγκρούστηκε με ένα παγόβουνο στις 11:40 μ.μ. ώρα πλοίου. Η παταγώδης σύγκρουση προκάλεσε κάμψη προς τα μέσα στις πλάκες του κύτους του Τιτανικού κατά μήκος της δεξιάς πλευράς (starboard) και διέρρηξε πέντε από τα δεκαέξι υδατοστεγή διαμερίσματα εκθέτοντας τα στη θάλασσα. Εν τω μεταξύ, οι επιβάτες και μερικά μέλη του πληρώματος επιβιβάστηκαν σε σωστικές λέμβους, πολλές από τις οποίες κατέβηκαν στη θάλασσα μερικώς φορτωμένες. Ένας δυσανάλογος αριθμός ανδρών έμεινε στο πλοίο επειδή ακολουθήθηκε ένα πρωτόκολλο "πρώτα γυναίκες και παιδιά" από μερικούς αξιωματικούς που φόρτωναν τις βάρκες.[2] Περίπου στις 2:20 π.μ. το πλοίο έσπασε και άρχισε να βυθίζεται με περισσότερα από χίλια άτομα ακόμη εν πλω. Λίγο πριν περάσουν δύο ώρες αφότου βυθίστηκε ο Τιτανικός, το επιβατηγό πλοίο RMS Carpathia της Cunard έφτασε στο σημείο της βύθισης, όπου περισυνέλεξε 705 επιζώντες.
Το ναυάγιο του Τιτανικού παραμένει στο βυθό, σπασμένο στα δύο και σταδιακά αποσυντιθέμενο σε βάθος 12.415 ft (3.784 m). Από την ανακάλυψή του το 1985, χιλιάδες αντικείμενα έχουν ανασυρθεί και εκτίθενται σε μουσεία σε όλο τον κόσμο. Ο Τιτανικός έχει γίνει ένα από τα διασημότερα πλοία στην ιστορία και η μνήμη του διατηρείται ζωντανή από πολυάριθμα βιβλία, τραγούδια, ταινίες, εκθέματα και μνημεία.
Στις 23:40 14 Απριλίου 1912, συγκρούστηκε με ένα παγόβουνο στον Ατλαντικό Ωκεανό, νοτιοανατολικά της Νέας Γης. Παρ' όλες τις προσπάθειες που έγιναν να αποφύγει την σύγκρουση, (πίσω ολοταχώς, στροφή αριστερά) το μοιραίο δεν άργησε να γίνει καθώς το πλοίο είχε αναπτύξει την μέγιστη ταχύτητα γιατί ήθελαν να φτάσουν στο λιμάνι της Ν.Υόρκης πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Επίσης, εκείνη την εποχή ήταν συνηθισμένο φαινόμενο τα πλοία να αναπτύσσουν μέγιστη ταχύτητα για να ξεπεράσουν γρήγορα την περιοχή με τα παγόβουνα. Το παγόβουνο έσκισε το κύτος του πλοίου, ξεκινώντας από την πλώρη, όπου κατέστρεψε και τα 5 στεγανά μέρη του πλοίου επιτρέποντας την εισροή υδάτων στο σκάφος. Το πλοίο είχε σχεδιαστεί έτσι ώστε ακόμα και αν πλημμύριζαν 4 στεγανά να μπορούσε να επιπλεύσει, όχι όμως και με 5. Το πλοίο ήταν από τα πρώτα που χρησιμοποίησε το σήμα κινδύνου SOS - πρότερα και αντί αυτού χρησιμοποιούνταν το CQD (CQ Distress). Ο Τιτανικός βυθίστηκε δύο ώρες και σαράντα λεπτά αργότερα στις 02:20 στις 15 Απριλίου. Το κύτος 2 λεπτά πριν την βύθιση έσπασε σε 2 κομμάτια, αφού ενώ βυθιζόταν με την πλώρη προς τα κάτω και την πρύμνη προς τα πάνω, αποκόπηκε η πρύμνη, λόγω του τεράστιου βάρους του νερού στην πλώρη. Η βύθισή του παρέσυρε στο θάνατο γύρω στους 1.500 ανθρώπους με τους υπόλοιπους 700 να βρίσκονται στις σωσίβιες λέμβους και να παρακολουθούν το τραγικό γεγονός. Το ναυάγιο αυτό θεωρείται ένα από τα τραγικότερα "εν καιρώ ειρήνης" ναυάγια. Η περισυλλογή των διασωθέντων έγινε από το πλοίο RMS Carpathia, το οποίο έπλεε από τη Νέα Υόρκη προς το Φιούμε (σημερινή Ριέκα) και κατέφθασε στο σημείο του ναυαγίου στις 03:30.
Το 1912 ο Τιτανικός θεωρείται επίσης ένα αβύθιστο θαύμα, χτισμένο πάνω σε 19 στεγανά. Ακόμη και 9 από αυτά να γεμίσουν νερό δεν είναι αρκετά για να βυθιστεί. Ο ιδιοκτήτης του Τιτανικού σε όποιον τον ρώταγε αν αυτό το πλοίο μπορεί να βυθιστεί του απαντούσε με έπαρση ότι είναι αβύθιστο. Το ίδιο συνέχιζε να λέει και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού ακόμα και μετά το χτύπημα στο παγόβουνο. Μόνο όταν οι μηχανικοί του πλοίου τον ενημέρωσαν για το ακριβές μέγεθος της ζημιάς από την πρόσκρουση στο παγόβουνο άρχισε να καταλαβαίνει τι έχει συμβεί και ότι ο ισχυρισμός του αβύθιστου πλοίου έπαυε να ισχύει. Τότε όμως που το κατάλαβε ήταν πάρα πολύ αργά και το κακό είναι ότι πήρε στο λαιμό του και πάρα πολύ κόσμο. Ο ίδιος φυσικά μην μπορώντας να αντέξει όλο αυτό το βάρος δεν έκανε καν προσπάθεια να σωθεί και παρέμεινε στο πλόιο μέχρι την βύθισή του.
Κρατώντας την τελευταία παράγραφο της ιστορικής μας αναδρομής θα οδηγηθούμε στον Παναθηναϊκό έτσι ώστε να γίνει ο συσχετισμός των δύο ιστοριών. Το καλοκαίρι του 2015 λοιπόν μετά από μια αποτυχημένη σεζόν, η διοίκηση του Παναθηναϊκού αποφασίζει να αλλάξει καπετάνιο και να δώσει το τιμόνι της ομάδας σε έναν ελπιδοφόρο προπονητή ο οποίος όμως δεν είχε κολυμπήσει σε βαθιά νερά και ανέλαβε να οδηγήσει τον πράσινο Τιτανικό σε αχαρτογράφητα για αυτόν ύδατα. Η διοίκηση της ομάδας του είπε όπως είπε και στον κόσμο ότι θα φτιάξει μια ομάδα η οποία θα είναι ανίκητη για να χτυπήσει και τους τρεις στόχους. Μια ομάδα που όπως είχαν πει θα κερδίζει και τους διαιτητές. Όλοι μας μετά από αυτές τις δηλώσεις θεωρήσαμε ότι ο Παναθηναϊκός θα ξαναγίνει αχτύπητος και επιτέλους θα μπορέσει να επιστρέψει στην κορυφή της Ευρώπης.
Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα θεμέλια για το χτίσιμο αυτής της ομάδας ήταν ενθαρρυντικά με τον κόσμο δίκαια να χαμογελά και να ελπίζει ότι μετά από 3 χρόνια Ευρωπαϊκής ανομβρίας κάτι αλλάζει. Ένα καράβι λεφτά στον Καλάθη για να τον επαναπατρίσουμε και ένα πολύ μεγάλο συμβόλαιο στον Ραντούλιτσα για να πάρει τη θέση του βασικού σέντερ της ομάδας. Και ενώ λοιπόν η αρχή έγινε με τα καλύτερα υλικά και το οικοδόμημα έμοιαζε εξωτερικά έτοιμο για μεγάλα πράγματα, κανείς δεν φρόντισε τα στεγανά και τις εφεδρείες αυτού του εγχειρήματος. Φτηνές κατασκευές τύπου Παύλοβιτς και Κούζμιτς καθώς και μειωμένες σωστικές λέμβοι όπως ένας ξένος λιγότερος και παιδάκια που δεν μπορούν να κάνουν τη διαφορά, ήταν δεδομένο ότι θα δημιουργούσαν πρόβλημα στην πορεία αυτού του καραβιού.
Παρόλα αυτά ο ιδιοκτήτης αυτού του πράσινου Τιτανικού συνέχιζε να πιστεύει ότι είναι αβύθιστος και ανίκητος. Με αυτή την πεποίθηση λοιπόν ξεκίνησε το φετινό του ταξίδι ο Παναθηναϊκός που για να μην ξεχνιόμαστε είχε στόχο το μακρινό Βερολίνο. Και ενώ η δοκιμαστική βόλτα ήταν επιτυχής εντώς των Ελληνικών συνόρων, μόλις το πλοίο βγήκε στα ανοιχτά άρχισαν οι πρώτες φουρτούνες. Επίσκεψη στη Ρωσία και 11 πόντους στο κεφάλι, επίσκεψη στο λιμάνι της Βαρκελώνης και 25 πόντους στο κεφάλι. Και αν αυτά τα δύο θεωρήθηκαν θαλασσοταραχές και το σκαρί άντεξε, ήρθε η πρώτη πρόσκρουση στα παγόβουνα της Πολώνίας με ήττα από τη Ζιέλονα Γκόρα. Εκεί ήταν ένα δυνατό χτύπημα το οποίο όμως απλά ταρακούνησε το πλοίο. Ο δε ιδιοκτήτης του πλοίου αναζήτησε τα αίτια της πρόσκρουσης και το πόρισμα ήταν ότι ήταν ευθύνη του καπετάνιου του πλοίου και των ναυτών του.
Μετά την Πολωνία το πλοίο επιστρέφει στην Ελλάδα σε πιο ήρεμα νερά για να δει και τις ζημιές του σκαριού από τα χτυπήματα που δέχτηκε αλλά πριν προλάβει να δέσει στο λιμάνι του ΟΑΚΑ δέχεται άλλο ένα ισχυρό χτύπημα πάλι από την Λοκομοτίβ Κούμπαν. Όμως ακόμα και μετά από αυτό το δυνατό χτύπημα κανείς δεν ανησυχεί και το πλοίο παραμένει αβύθιστο. Κανείς δεν φρόντισε να ενισχύσει λίγο τα στεγανά και τις μπουκαπόρτες. Ακολουθεί μια περίοδος παραπλανητικής ηρεμίας με τέσσερις συνεχόμενες νίκες όπου πλέον όλοι έχουν αρχίσει να καμαρώνουν για τις αντοχές του πλοίου που ξεπέρασε όλους τους σκοπέλους και συνεχίζει αγέρωχο το ταξίδι προς το Βερολίνο. Και όμως αυτή ήταν η νηνεμία πριν την μεγάλη καταιγίδα που θα ακολουθούσε. Το πλοίο αναχωρεί για τον Βόσπορο με στόχο να κάνει την Πόλη πάλι δική του αλλά τα στενά αποδεικνύονται πολύ επικίνδυνα και χτυπούν τον Πράσινο Τιτανικό αναγκάζοντάς τον να γυρίσει άρων άρων πίσω στην Αθήνα. Εκεί δέχεται ένα ακόμα χτύπημα πριν προλάβει να συνέλθει από τον Ερυθρό Αστέρα. Αυτό το χτύπημα όμως ήταν το πιο δύσκολο από όσα χτυπήματα είχε δεχθεί. Το σκαρί άρχισε να μπάζει νερά και οι μηχανικοί προσπαθούν να μπαλώσουν ότι μπορούν για να ξαναφύγει το πλοίο με την ελπίδα να μην προσκρούσει σε κάποιο άλλο παγόβουνο μέχρι να γυρίσει πίσω.
Ο καπετάνιος λοιπόν ενώ την πρώτη φορά παρυσιάστηκε αδιάβαστος στο δρόμο για το Κράσνονταρ, έλεγες ότι τώρα θα μπορέσει να αποφύγει όλα τα παγόβουνα. Μάταια όμως και το πλοίο χτυπήθηκε ξανά και ξανά με τον ίδιο τρόπο και πλέον επιστρέφει με μεγάλο ρύγμα στην Αθήνα. Πρέπει μέχρι τη Δευτέρα να διορθωθεί όσο περισσότερο μπορεί γιατί ενδεχόμενο νέο χτύπημα στο λιμάνι του Πειραιά θα αποβεί μοιραίο σε πρώτη φάση για ναύτες και ενδεχομένως καπετάνιο. Αυτό που θα παρακαλάμε είναι να μην έχει πάθει ανεπανόρθωτη ζημιά το σκαρί του πλοίου και χρειαστούν οι σωστικές λέμβοι γιατί δεν φτάνουν για όλους.
Μπορεί λοιπόν το παραμύθι του φετινού Παναθηναϊκού να μην έχει φτάσει στο τέλος του, όμως όποιος θέλει να το προβλέψει αρκεί να διαβάσει την ιστορία του αβύθιστου Τιτανικού. Μία μόνο πιθανότητα υπάρχει να έχουμε διαφορετικό τέλος. Μόνο αν ο ιδιοκτήτης του Πράσινου τιτανικού σκεφτεί διαφορετικά έστω και στο και πέντε από τον αντίστοιχο του μοιραίου Βρετανικού πλοίου. Όσο υπάρχει η άποψη ότι το πράσινο πλοίο είναι αβύθιστο και ανίκητο τόσο να είστε σίγουροι ότι οδεύουμε προς το μοιραίο παγόβουνο που θα βυθίσει μια και καλή και το φετινό πλοίο. Το δε κακό είναι ότι μαζί με το πλοίο θα βυθιστούν και τα όνειρα 2 εκ οπαδών που πίστευαν σε αυτό το ταξίδι. Και πραγματικά δεν ξέρουμε πόσες λέμβοι χρειάζονται για να σώσεις τόσα όνειρα και προσδοκίες από το να θαφτούν άλλη μια χρονιά στο πάτο της θάλασσας...
