Υπάρχουν ήττες που μπορείς να αποδεχτείς. Ήττες που προκύπτουν από την ανωτερότητα του αντιπάλου, από μια κακή βραδιά ή από κάποιες λεπτομέρειες που δεν πήγαν όπως θα ήθελες. Αυτό που παρουσιάζει, όμως, ο Παναθηναϊκός το τελευταίο διάστημα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Είναι μια εικόνα που προκαλεί απογοήτευση, εκνευρισμό και, πλέον, κάνει τον φίλαθλο να σκέφτεται σοβαρά να κλείσει την τηλεόραση!
Η νέα ήττα, αυτή τη φορά από τη Βίρτους Μπολόνια, ήρθε να προστεθεί σε μια σειρά εμφανίσεων που φανερώνουν πως το πρόβλημα των «πράσινων» δεν είναι απλώς ένα κακό αποτέλεσμα ή μια άτυχη βραδιά. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Είναι μια ομάδα που μοιάζει να μην έχει ξεκάθαρους ρόλους, αγωνιστική ταυτότητα και συγκεκριμένο πλάνο στο παρκέ.
Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει!
Αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο της σημερινής εικόνας του Παναθηναϊκού. Δεν βλέπεις μια ομάδα με συγκεκριμένη αγωνιστική φιλοσοφία, με παίκτες που γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν και πώς να λειτουργούν μέσα στο σύνολο. Βλέπεις μονάδες που πολλές φορές μοιάζουν να λειτουργούν ανεξάρτητα, να παίρνουν αποφάσεις χωρίς λογική συνέχεια και να προσπαθούν να λύσουν μόνοι τους καταστάσεις που απαιτούν ομαδική λειτουργία.
Και το χειρότερο; Μιλάμε για ένα ρόστερ με τεράστια ποιότητα, με παίκτες που αμείβονται με συμβόλαια πολύ υψηλού επιπέδου και οι οποίοι υποτίθεται πως αποκτήθηκαν για να κάνουν τη διαφορά. Αντί γι' αυτό, παρακολουθούμε χαμένες βολές, airball, χαμένα ριμπάουντ, αβίαστα λάθη και αποφάσεις που δεν δικαιολογούνται από την ατομική τους ποιότητα.
Δεν γίνεται παίκτες αυτού του επιπέδου να χάνουν τόσο εύκολα τη συγκέντρωσή τους. Δεν γίνεται να κάνουν λάθη που δεν συναντάς ούτε σε πολύ χαμηλότερο επίπεδο, να μην προστατεύουν την μπάλα, να μην ελέγχουν τα ριμπάουντ και να παρουσιάζουν τέτοια πνευματική αστάθεια σε κρίσιμα σημεία των αγώνων.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι θα χάσεις ένα σουτ ή ότι θα κάνεις ένα λάθος. Αυτά είναι μέρος του μπάσκετ. Το πρόβλημα είναι όταν τα ίδια λάθη επαναλαμβάνονται, όταν δεν υπάρχει αντίδραση και όταν η ομάδα δείχνει να μην έχει μάθει τίποτα από όσα έχουν προηγηθεί.
Βέβαια, υπάρχει και μια σημαντική διαφορά στην εικόνα του σημερινού Παναθηναϊκού σε σχέση με εκείνον που παρακολουθούσαμε στις δύο προηγούμενες σεζόν του Εργκίν Αταμάν. Και αυτή βρίσκεται στο αμυντικό κομμάτι. Εκεί οι «πράσινοι» παρουσιάζονται σαφώς καλύτεροι, έχουν μεγαλύτερη συνέπεια και τουλάχιστον καταφέρνουν να διατηρούν τα παιχνίδια σε μια ανταγωνιστική ισορροπία.
Αυτή είναι ουσιαστικά η μοναδική μεγάλη διαφοροποίηση που μπορεί να εντοπίσει κανείς. Ο Παναθηναϊκός δεν χάνει πλέον με τη συχνότητα και τις διαφορές των 15 και 20 πόντων που βλέπαμε σε αρκετά παιχνίδια των προηγούμενων δύο σεζόν. Η άμυνα τον κρατάει μέσα στα ματς, αλλά από εκεί και πέρα αρχίζουν τα μεγάλα προβλήματα.
Γιατί μπορεί να έχεις βελτιώσει την αμυντική σου λειτουργία, αλλά όταν στην άλλη πλευρά του παρκέ δεν υπάρχει δημιουργία, καθαρό μυαλό και σωστή επιθετική λειτουργία, δεν μπορείς να περιμένεις ότι θα διεκδικείς σταθερά τη νίκη απέναντι στις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Η άμυνα σε κρατάει ζωντανό, αλλά η επίθεση δεν σου επιτρέπει να κάνεις το επόμενο βήμα.
Δεδομένο το πρόβλημα στη ρακέτα, αλλά λείπει και ο εγκέφαλος στον άσο
Την ίδια στιγμή, υπάρχουν δύο αγωνιστικά κενά που δεν γίνεται πλέον να κρύβονται πίσω από την ποιότητα και τα ονόματα του υπάρχοντος ρόστερ.
Το πρώτο αφορά τη θέση του σέντερ. Ο Παναθηναϊκός έχει δεδομένη ανάγκη ενίσχυσης στη θέση «5» και η αίσθηση είναι πως δεν χρειάζεται απλώς έναν ακόμη παίκτη για να συμπληρώσει τη γραμμή των ψηλών, αλλά δύο ουσιαστικές λύσεις που θα δώσουν διαφορετικά χαρακτηριστικά, μέγεθος, δύναμη, προστασία της ρακέτας και παρουσία στα ριμπάουντ.
Δεν μπορείς να θέλεις να πρωταγωνιστήσεις στην Ευρώπη και να παρουσιάζεις τέτοια προβλήματα κοντά στο καλάθι. Δεν μπορείς να επιτρέπεις στους αντιπάλους να ανανεώνουν συνεχώς τις επιθέσεις τους και να μην έχεις την απαιτούμενη σιγουριά στη ρακέτα.
Το δεύτερο κενό, όμως, είναι εξίσου σημαντικό και αφορά τη θέση του άσου.
Λείπει ένας πραγματικός οργανωτής. Ένας δημιουργικός point guard, ένας pass first άσος, ένας παίκτης που θα αποτελεί τον εγκέφαλο της ομάδας. Ένας μπασκετικός κουμανταδόρος που θα ξέρει πότε πρέπει να επιταχύνει, πότε να χαμηλώσει τον ρυθμό, πότε να βάλει τους συμπαίκτες του στο παιχνίδι και κυρίως πώς να διαχειριστεί τις δύσκολες στιγμές.
Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται έναν παίκτη που δεν θα σκέφτεται πρώτα το δικό του σουτ, αλλά την καλύτερη δυνατή επιλογή για την ομάδα. Κάποιον που θα οργανώνει, θα δημιουργεί, θα διαβάζει τις αντίπαλες άμυνες και θα μπορεί να ηρεμεί το παιχνίδι όταν όλα μοιάζουν να πηγαίνουν στραβά.
Γιατί αυτή τη στιγμή, όταν ο Παναθηναϊκός πιέζεται, πολλές φορές μοιάζει να χάνει εντελώς τον προσανατολισμό του. Δεν υπάρχει η απαιτούμενη καθαρότητα στις αποφάσεις, δεν υπάρχει ηρεμία και η επίθεση καταλήγει συχνά σε προσωπικές ενέργειες και βιαστικές επιλογές.
Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση!
Ο Παναθηναϊκός δεν είναι μια ομάδα που χτίστηκε για να συμβιβάζεται με τέτοιες εμφανίσεις. Οι απαιτήσεις είναι τεράστιες, το ρόστερ κοστίζει ακριβά και ο κόσμος έχει συνηθίσει να βλέπει μια ομάδα που διεκδικεί, παλεύει και κυρίως ξέρει τι θέλει να κάνει μέσα στο γήπεδο.
Αυτή τη στιγμή, όμως, βλέπει ένα σύνολο χωρίς σταθερότητα, χωρίς ξεκάθαρους ρόλους και με αγωνιστικά κενά που γίνονται ολοένα και πιο εμφανή. Και όσο περνούν τα παιχνίδια, τόσο μεγαλώνει ο προβληματισμός.
Χρειάζεται άμεση αντίδραση. Χρειάζεται ξεκάθαρη κατανομή ρόλων, καλύτερη πνευματική προετοιμασία, μεγαλύτερη συγκέντρωση και φυσικά ουσιαστικές κινήσεις ενίσχυσης στις θέσεις που «φωνάζουν» ότι υπάρχει πρόβλημα.
Και βέβαια, αν υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορεί να αλλάξει αυτή την κατάσταση και να οδηγήσει τον Παναθηναϊκό εκεί που πραγματικά ανήκει, αυτός είναι ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς! Είμαστε πεπεισμένοι ότι θα βρει τον τρόπο, θα εντοπίσει τις λύσεις και θα κάνει ό,τι χρειάζεται για να αλλάξει άρδην η εικόνα της ομάδας. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να πάρει δύσκολες αποφάσεις και να προχωρήσει στα απαιτούμενα μέτρα. Γιατί όταν μιλάμε για τον Παναθηναϊκό, δεν υπάρχουν περιθώρια για συμβιβασμούς.
Η εμπιστοσύνη στον Ζέλικο είναι δεδομένη. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να κλείνουμε τα μάτια σε όσα βλέπουμε. Η κριτική είναι απαραίτητη, όπως απαραίτητη είναι και η αντίδραση.
Γιατί τα ονόματα, τα συμβόλαια και το ταλέντο δεν κερδίζουν από μόνα τους τα παιχνίδια. Χρειάζεται ομάδα. Και ο Παναθηναϊκός, αυτή την περίοδο, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, μοιάζει να έχει ξεχάσει πώς είναι να λειτουργεί ως ομάδα.
Και αυτό είναι που πονάει περισσότερο τον κόσμο του. Όχι απλώς η ήττα από τη Βίρτους, αλλά η εικόνα μιας ομάδας που αντί να σε κρατάει μπροστά στην τηλεόραση, σε κάνει να θέλεις να την κλείσεις.






