Blogs

Όλοι όσοι ασχολούμαστε με τον αθλητισμό και δη με τον πρωταθλητισμό σε ομαδικό επίπεδο έχουμε μάθει από μικροί πως ο αθλητισμός είναι πάνω απ' όλα παιδεία. Την Παιδεία την μεταδίδει ο προπονητής που είναι ταυτόχρονα και παιδαγωγός όμως τι γίνεται όταν περνάμε στο άλλο άκρο και έρχεται η σκοπιμότητα;;; Το να φτάνεις από μικρή ηλικία να μάθεις σε παιδιά πως δεν αρκεί μόνο το ταλέντο ή η θέληση για τη νίκη αλλά μπορείς μέσω τρομοκρατίας να πάρεις το αποτέλεσμα τότε δεν είσαι παιδαγωγός αλλά δηλητηριάζεις το ευ αγωνίζεσθαι μόνο και μόνο για να έχεις να καυχιέσαι πως έτσι φτιάχνεις τον αθλητή του μέλλοντος. Αυτόν που θα συνεχίσει να κάνει τις βρωμοδουλειές του χωρίς ντροπή και θα εισπράτει το χειροκρότημα από οπαδούς κι όχι φιλάθλους. Αλλά για να μην σας κρατώ σε αγωνία πάμε στην ουσία του πράγματος.

Και όμως, ακόμη κι αν ο Παναθηναϊκός δεν καταφέρει τελικά κάτι στην υπόθεση του Σαντίνο Αντίνο, έχει πετύχει ήδη κάτι σημαντικό. Μέσα από όλη αυτή τη «σαπουνόπερα» κατάφερε να ακουστεί στην Αργεντινή και –φαντάζομαι– και σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού λέει το ρητό. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση δεν είναι δις, είναι επί πενήντα και έτσι θα συνεχίσει το μοτίβο.

Ένα ντέρμπι απαιτεί συγκέντρωση, αποφασιστικότητα και καθαρό μυαλό. Στη Λεωφόρο, όμως, ο Παναθηναϊκός μπήκε με όλα τα παραπάνω… ξεχασμένα στα αποδυτήρια.