Κάτι έχει αρχίσει να ξανακινείται στον Παναθηναϊκό. Προς Θεού δεν λέμε ότι έγινε και καμιά «επανάσταση», ωστόσο από εκεί που τα σενάρια «τρόμου» έδιναν και έπαιρναν αν μη τι άλλο ένα φρένο στον κατήφορο φαίνεται να έχει μπει τις τελευταίες μέρες και αυτό είναι που καταγράφουμε στην παρούσα φάση. Για ότι άλλο υπάρξει, εδώ είμαστε…
Ο Παναθηναϊκός έχασε τον καλύτερο του παίκτη και μάλιστα έναντι πολύ λιγότερων χρημάτων απ’ ότι θα πρόσταζε και το πλέον απαισιόδοξο σενάριο, ψάχνει από το πουθενά για τεχνικό διευθυντή καθώς ο Λυμπερόπουλος δεν άντεξε και αποχώρησε, δεξιά και αριστερά ακούγονταν και ακούγονται ιστορίες μέχρι και για «κανόνι», όμως επί της ουσίας είναι ακόμη εδώ. Και στην προσπάθεια να δώσει στον κόσμο του κάποια ελπίδα εν όψει της νέας σεζόν, έχει παρόντα και μάλιστα «φτιαγμένο» τον άνθρωπο που – ας μην ξεχνάμε πως - συνέβαλε πέρσι τα μέγιστα ώστε να θυμίσει ξανά η ομάδα κανονικό Παναθηναϊκό.
Ο Μαρίνος Ουζουνίδης και η καλώς εννοούμενη «τρέλα» με την οποία συμπεριφέρεται, είναι αυτή τη στιγμή το καλύτερο όπλο για τον Παναθηναϊκό. Ο προπονητής του τριφυλλιού βλέπει και γνωρίζει τις δυσκολίες που υπάρχουν, ακόμη και στην καθημερινότητα του τμήματος, αλλά δεν το βάζει κάτω. Είναι αποφασισμένος να παλέψει, να δουλέψει σκληρά και να παρουσιάσει μέσα στο γήπεδο μια ομάδα με την προσωπική του σφραγίδα. Ένα σύνολο αυτό που λέμε πολύ σκληρό για να πεθάνει.
Μοιάζει μάλιστα και σχετικά ικανοποιημένος για το ρόστερ που θα μπορέσει να φτιάξει εφόσον ισχύσουν τα όσα συζητήθηκαν προσφάτως με τον Αλαφούζο. Προφανώς όλο και κάτι θα έχει στο μυαλό του που δεν περνάει από το δικό μας…
Ασφαλώς και δεν είμαστε σε θέση να προβλέψουμε πως θα πάει η χρονιά. Και αυτό δεν μπορείς να το κάνεις… ποτέ, όχι μόνο φέτος. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, η δίψα του συγκεκριμένου ανθρώπου, σε συνδυασμό με τις δεδομένες δυνατότητές του, που αποδείχτηκαν περίτρανα πέρσι, είναι κάτι που σου δίνει ένα ψήγμα αισιοδοξίας. Κάτι για να πιαστείς ρε αδερφέ. Όπως και γενικότερα το επιτελείο που έχει φτιαχτεί πλάι στον Μαρίνο (με τη συμβολή βεβαίως και του Λυμπερόπουλου) και το οποίο αποτελείται από αυτό που λέμε «ποδοσφαιράνθρωπους» με όλη τη σημασία της λέξης.
Ο Ουζουνίδης βέβαια είναι και θα παραμείνει ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ, άρα δεν σκοπεύει να κάνει αυτά που έκαναν άλλοι στο παρελθόν. Δεν θα εμπλακεί επομένως και στα χωράφια του τεχνικού διευθυντή, ο οποίος ΠΡΕΠΕΙ να έρθει στο σύλλογο και μάλιστα το συντομότερο δυνατό. Αυτό που προκύπτει έως τώρα είναι ότι το θέμα έχει δρόμο ακόμη και οι πράσινοι δεν έχουν καταλήξει στον εκλεκτό. Την ίδια ώρα να μην ξεχνάμε πως στην αγορά παραμένει ελεύθερο το πιο δελεαστικό για μένα όνομα στη συγκεκριμένη θέση. Φυσικά και αναφέρομαι στον Νίκο Νταμπίζα.
Ο «Ντάμπι» ολοκλήρωσε το πέρασμά του από την Κύπρο και την Ομόνοια, είναι στην Αθήνα ελεύθερος και ωραίος και δεν χωρά αμφιβολία ότι συγκεντρώνει όλα εκείνα τα στοιχεία που ψάχνουν οι πράσινοι. Γνώστης του περιβάλλοντος και της πραγματικότητας που θα βρει, με καλές άκρες στην αγορά, ψημένος σε συνθήκες δουλειάς με χαμηλό μπάτζετ, εργασιομανής, μεθοδικός και πολλά ακόμη που δεν θέλω να τα απαριθμήσω εκ νέου. Είμαι βλέπετε και «προκατειλημμένος» (θετικά πάντα) απέναντί του λόγω της άψογης συνεργασίας που είχαμε κατά την κοινή παρουσία μας στον σύλλογο, μα φυσικά και του έργου που επιτέλεσε.
Επίσης, αν αυτό παίζει κάποια σημασία, έχει και προσωπική σχέση με τον Ουζουνίδη καθώς στο παρελθόν εκείνος ήταν παίκτης και ο Μαρίνος προπονητής στην ΑΕΛ, ενώ έχουν συνυπάρξει και για δυο χρόνια ως συμπαίκτες στην Εθνική. Παίζει κι αυτό το ρόλο του, καθώς το άλφα και το ωμέγα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να ταιριάζουν τα χνώτα των ανθρώπων, να έχουν αυτό που λέμε χημεία.
Ασφαλώς και δεν ξεχνάμε πως έφυγε ο Νταμπίζας από τον Παναθηναϊκό, άρα και φανταζόμαστε ποιες συνθήκες θα ήθελε να συζητήσει ώστε να δουλέψει ξανά. Θα επαναλάβω, όμως, πως, σύμφωνα με την προσωπική μου άποψη, αυτή τη στιγμή είναι η ιδανική περίπτωση για το τριφύλλι και αξίζει να γίνει μια προσέγγιση και ενδεχομένως να (ξανά) δοθούν τα χέρια.
