Η απόφαση του Γιάννη Αλαφούζου να στηρίξει τον Βαγγέλη Μαρινάκη, μέσα από τη "δύναμη" που έχουν τα δικά του μιντιακά μέσα στην υπόθεση του Νοοr1 είναι μια καθαρά πολιτική προσέγγιση. Ωστόσο φανερώνει ότι ο Παναθηναϊκός αλλάζει χέρια...
Τα χρόνια της πολυμετοχικότητας μάθαμε ότι οι σχέσεις των επιχειρηματιών αλλάζουν εν ριπή οφθαλμού. Σήμερα είναι φίλοι, αύριο εχθροί και μεθαύριο και πάλι φίλοι. Σε όλους εμάς μπορεί να φαντάζει παράδοξο, αλλά σε αυτούς τους κύκλους είναι το... φυσιολογικό.
Και για να μην το κουράζουμε με θεωρίες συνομωσίες, εάν ο Αλαφούζος έκρινε ότι η συμμαχία με τον Μαρινάκη είναι βολική για τα επιχειρηματικά του σχέδια, δεν θα άλλαζε αυτή την απόφασή του ότι και να του "έλεγαν" οι οπαδοί του Παναθηναϊκού.
Αυτά σε ότι αφορά τα οικονομικοπολιτικά...
Ωστόσο σε επίπεδο Παναθηναϊκού, αυτή η απόφαση δείχνει εξελίξεις.
Εάν ο Αλαφούζος ήθελε να παραμείνει στον Παναθηναϊκό και συγχρόνως ήθελε να κάνει συμμαχία με τον Μαρινάκη, θα το έκανε χαμηλόφωνα. Δεν θα το έλεγε μέσα από την επίσημη φωνή του. Τον ΣΚΑΙ.
Οπότε έχει ετοιμάσει το επόμενο βήμα, της εξόδου του από τον Παναθηναϊκό.
Δεν μπορώ να φανταστώ ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να λειτουργήσει με αυτό το καθεστώς. Με τον ιδιοκτήτη να είναι παρών - απών, την ΠΑΕ να... πεινάει, έναν Παναγόπουλο να κάνει... περικοπές, έναν Τουμαζάτο να... κόβει δεξιά και αριστερά, έναν Ουζουνίδη να προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα και τον κόσμο (όσοι δηλαδή έχουν την ψυχική αντοχή) στα κάγκελα...
Δεν γίνεται.
Οπότε λογικά θα πρέπει να περιμένουμε τον... επόμενο "ιδιοκτήτη".
ΥΓ 1. Ακόμη θυμάμαι τα λόγια του Ανδρέα Βγενόπουλου, την επομένη της μεγάλης δεξίωσης για την απόκτηση της Ολυμπιακής εταιρείας. "Τον μοναδικό που δεν κάλεσα ήταν ο Κόκκαλης" και γέλαγε με την καρδιά του.
Τους λόγους που δεν κάλεσε τον πρώην πρόεδρο του Ολυμπιακού, τον αντιλαμβάνεστε...
ΥΓ2. Πριν από ένα εξάμηνο έγραψα ότι το νέο συμβόλαιο στον Μπεργκ, είναι ο "εύκολος" τρόπος για να φύγει. Τότε βρέθηκαν κάποιοι "φρουροί" της ΠΑΕ και με αναθεμάτισαν, επειδή έγραφα το... προφανές και όχι το non paper!
