Αντίο Ζαχαρία Πιτυχούτη, καλό Παράδεισο Ζαχαρία ΜΑΣ. Μόνο ο θάνατος μπορούσε να σε νικήσει αήττητε πρωταθλητή. Και σε νίκησε. Όμως οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν τους ξεχνάμε. Ετσι δεν λένε; Μην ανησυχείς λοιπόν. Εσένα δεν θα σε ξεχάσουμε ΠΟΤΕ.
Θα ζεις για πάντα μέσα στις καρδιές μας και η παθολογική και άδολη αγάπη σου για τον Παναθηναϊκό αλλά και τη ΘΥΡΑ 13 θα πρέπει να γίνει φάρος για όλους. Ειδικότερα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάει ο αγαπημένος μας σύλλογος και τόσο το έχει ανάγκη.
Τα λόγια είναι περιττά για να εκφράσεις ΚΑΘΕ απώλεια. Πόσω μάλλον όταν «φεύγει» ένας άνθρωπος σαν τον συγκεκριμένο. Και μάλιστα στις... 13 του μήνα!!! Ξεκαθαρίζω πως τιμώ και σέβομαι ΟΛΟΥΣ τους παλαίμαχους του Παναθηναϊκού. Τους φυλάω το χέρι για ότι έχουν κάνει φορώντας και τιμώντας την πράσινη φανέλα. Το τι δρόμο επιλέγει να ακολουθήσει ο καθένας τους μετά το τέλος της καριέρας του και πόσο ο ίδιος την σέβεται είναι άλλο θέμα.
Στο δικό μου φτωχό μυαλό ο Ζαχαρίας Πιτυχούτης περπάτησε τον απόλυτο Παναθηναϊκό δρόμο από τον οποίο δεν βγήκε ούτε δευτερόλεπτο. Γι’ αυτό και θα μείνει για πάντα στις καρδιές όσων τον έζησαν και τον λάτρεψαν. Φυσικά οι σημαίες δεν υποστέλλονται, οπότε θα συνεχίσει να κρατάει ψηλά τη δική μας πράσινη σημαία στον ουρανό και να κάνει μαζί της το γύρο του θριάμβου. Άλλωστε ο Παράδεισος για κάτι τέτοιες ψυχές φτιάχτηκε...
Νοιώθω Παναθηναϊκά γεμάτος, αν όχι ευλογημένος, που γνώρισα τον Ζαχαρία. Κάθε φορά που βρισκόμασταν, τον αγκάλιαζα, τον φύλαγα και δεν σταματούσα να τον κοιτάω μέσα στα μάτια. Να ακούω με σεβασμό και με μαγεία τα λόγια του. Να ρουφάω κάθε του λέξη, να τον θαυμάζω, να δακρύζω με τα… δάκρυά του. Αλήθεια, ποια πράσινη ψυχή δεν άγγιζαν οι κουβέντες του; Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω… Να μας τον προσέχει ο Θεός εκεί πάνω, γιατί αργά ή γρήγορα όλοι εκεί θα ανέβουμε. Και σίγουρα αυτή η ψυχούλα (συγνώμη η ΨΥΧΑΡΑ) θα έχει πολλά ακόμη να μας πει…
Κλείνοντας, μόνο υπερβολή δεν είναι να πει κανείς πως η απώλεια αυτής της τεράστιας Παναθηναϊκής μορφής αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό και συνάμα βαριά κληρονομιά για όσους μένουν πίσω. Διότι μιλάμε για έναν άνθρωπο που λάτρεψε το τριφύλλι μέχρι την τελευταία του πνοή, που δεν σταμάτησε να μεταλαμπαδεύει σε όσους περισσότερους μπορούσε τα Παναθηναϊκά ιδεώδη και ιδανικά με ένα δικό του, ΜΟΝΑΔΙΚΟ, τρόπο. Καλό ταξίδι και πάλι. ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
