Ετσι, σίγουρα είναι πιο γλυκό… Όχι πως αν συνεχιζόταν η καταιγίδα του πρώτου ημίχρονου και έμπαιναν κι άλλα «τεμάχια» θα μας χαλούσε, αλλά όπως και να το κάνουμε την είχε την ηδονή του ο τρόπος που έγινε το 2-3. Στο 90’, από αυτή την παιχτάρα που λέγεται Μπεργκ και ενώ προηγουμένως η ΑΕΚ είχε ξαναμπεί στο παιχνίδι και εν συνεχεία ισοφαρίσει με καλή εμφάνιση μεν, με δυο ΑΚΥΡΑ γκολ δε. Να τα λέμε κι αυτά.
.
Δεν εξετάζω αν είχε πρόθεση ο Παπαδόπουλος και δεν μπορώ να το ξέρω κιόλας. Η ουσία είναι πως ούτε πέναλτι είναι του Βιγιαφάνες (μασχάλη βρήκε η μπάλα) και το δεύτερο γκολ ήταν οφσάιντ. Οριακά, μεν, αλλά οφσάιντ. Τι να κάνουμε δηλαδή, να το μετρήσουμε επειδή ήταν ωραίο; Αυτά τα λένε και τα κάνουν αυτοί που κοροϊδεύουμε, έτσι δεν είναι; Να μην πούμε και για το σπρώξιμο στον Κλωναρίδη στο πρώτο ημίχρονο, μέρα που είναι…
Ο Παναθηναϊκός, λοιπόν, έστω και μετά κόπων και βασάνων πήρε μια παλικαρίσια και σπαθένια νίκη που την άξιζε από την κορυφή ως τα νύχια. Θα την έγραφε κι αλλιώς, περίπου σαν… καρυδάτη δηλαδή, αλλά θα κοπεί. Σαν τα μηνύματα «να περάσει δεν βρίζω…», ένα πράγμα.
Κόντρα στη λογική που ήθελε την ΑΕΚ να ξεκινάει με τσίτα τα γκάζια οι πράσινοι μπήκαν σαν δαιμονισμένοι και άριστα διαβασμένοι από τον Μαρίνο μέσα στο γήπεδο και ήταν θέμα χρόνου να βάλουν το πρώτο γκολ. Το έκανε ο Κλωναρίδης, ακολούθησε ο Μπεργκ ενώ δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι στο διάστημα αυτό το 0-2 αδικούσε τον Παναθηναϊκό και κολάκευε τους γηπεδούχους.
Από την άλλη, στην επανάληψη ήταν φυσικό και επόμενο ότι ο Παναθηναϊκός δεν θα μπορούσε να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό και πως κάποιοι παίκτες θα σκάσουν. Οπως και έγινε, άσχετα αν θα έπρεπε και θα μπορούσαν να το διαχειριστούν καλύτερα. Η ΑΕΚ το εκμεταλλεύτηκε, πήρε μέτρα, πίεσε ασφυκτικά, δημιούργησε κάποιες φάσεις και με την… βοήθεια και της σφυρίχτρας μπήκε και πάλι στο ματς, σε βαθμό που κόντεψε να το πάρει κιόλας. Ξαναλέω πως δεν εξετάζω αν ήθελε ή δεν ήθελε να σπρώξει ο Παπαδόπουλος ή ο βοηθός. Για το αποτέλεσμα συζητάμε. Ας έβαζαν άλλα, αυτά δεν έπρεπε να μετρήσουν.
Ακόμη και έτσι βέβαια το παιχνίδι τελειώνει με το τελευταίο σφύριγμα του. Βασικά τελειώνει μόλις το αποφασίσει αυτή η «αρρώστια» που λέγεται Μπεργκ. Ότι και να γράψουμε γι’ αυτόν τον παίκτη είναι λίγο. Εχει κουραστεί να βάζει προσωπικές σφραγίδες από το μεγαλύτερο ντέρμπι ως το πιο αδιάφορο γκολ. Μυρίστηκε αυτό που ερχόταν, μπήκε την κατάλληλη στιγμή στη φάση και με τη μπάλα στα δίχτυα.
Εκλεισε έτσι με τον καλύτερο τρόπο ένα ματς από το οποίο αν και χωρίς μεγάλο βαθμολογικό ενδιαφέρον όλοι είχαν απαιτήσεις επειδή έπαιζαν οι δυο πιο φορμαρισμένες ομάδες τη δεδομένη στιγμή. Και τελικά δικαιώθηκαν καθώς και ωραίο ματς έγινε και πολλά γκολ μπήκαν και σε κόσμια ατμόσφαιρα ολοκληρώθηκε, κάτι που εξίσου μετράει και πρέπει να το τονίζουμε.
Ο Παναθηναϊκός με τη νίκη του αυτή μπορεί να μην παίρνει… τίτλο, αλλά πιστοποιεί ότι είναι άλλη ομάδα με τον Ουζουνίδη στον πάγκο, βρίσκεται στην καλύτερή του φάση και βάσει φόρμας μπορεί να λέει ότι μπορεί να φέρει το Κύπελλο στη Λεωφόρο. Σαν ομάδα αυτή τη στιγμή είναι καλύτερος και από τους άλλους τρεις, απλά θα χρειαστεί να το… ξαναδείξει στο γήπεδο.
Κλείνοντας, γιατί περισσότερα θα πούμε μέσα στην εβδομάδα, να πούμε και κάτι τελευταίο. Τι να κάνουμε, μας τρώει κι αυτό. Βλέποντας τον εμφατικό τρόπο με το οποίο το τριφύλλι πήρε τα δυο τελευταία ντέρμπι και το γενικότερο φορμάρισμα της ομάδας, δεν γίνεται να μην μελαγχολήσεις για το πως χάθηκε όχι μόνο το πρωτάθλημα αλλά ακόμη και η διεκδίκησή του, από τον Οκτώβριο…
ΥΓ: Το… φώναζα μέρες στο ραδιόφωνο. Ρε κορόιδα ξένοι, είναι δυνατόν σε ΑΥΤΟ το ματς να δίνετε 3,50 και 3,75 το διπλό; Και δεν το λέω επειδή ήρθε. Και να μην ερχόταν ήταν στοιχηματική πρόκληση. Οποιος το έπαιξε, σε καλή μεριά. Εμείς πάντως την άλλη Κυριακή στην Τούμπα με τα λεφτά ΣΑΣ θα πάμε. Χαχαχα
