Θαύματα δεν γίνονται στο ποδόσφαιρο, ούτε υπάρχουν μαγικά ραβδάκια που μεταμορφώνουν τις ομάδες από τη μία μέρα στην άλλη.
Αντιθέτως, υπάρχουν ποδοσφαιρικές αρχές, κανόνες και όρια που τίθενται και εφαρμόζονται, υπάρχει εντοπισμός και διόρθωση των κακώς κειμένων και στοχευμένη δουλειά για τη μέγιστη δυνατή βελτίωση της ομάδας επί παντός επιστητού.
Αυτήν την αυτονόητη συνταγή ακολούθησαν οι Μαρίνος Ουζουνίδης και Νίκος Λυμπερόπουλος και ο Παναθηναϊκός κατάφερε και βγήκε άμεσα από την εντατική, πέταξε κατά μέρος τα σωληνάκια απ’ το βάναυσα κακοποιημένο κορμί του και είναι πλέον σε θέση να αναπνέει αρτιμελής.
Η βελτίωση του Παναθηναϊκού από της 4 του Δεκέμβρη και το επιτυχημένο ντεμπούτο του Ουζουνίδη στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, μέχρι σήμερα, μέσα σε τρεις μόλις μήνες δηλαδή, είναι πασιφανής ακόμη και στους αδαείς.
Στη νοοτροπία της ομάδας, στα τρεξίματά της, στις αποκαταστάσεις των παικτών, στους σαφείς κανόνες στα αποδυτήρια, στις σταθερές και τον τρόπο παιχνιδιού της.
Κατ’ αρχάς υπάρχουν ευδιάκριτες αρχές και όρια που άπαντες οφείλουν να σέβονται και να τηρούν ευλαβικά, με πιο πρόσφατο, απτό παράδειγμα την εντολή του Ουζουνίδη στον Βιγιαφάνιες να αφήσει την εκτέλεση του πέναλτι με τη Βέροια στον πρώτο εκτελεστή της ομάδας, Μάρκους Μπεργκ.
Κάθε κρίκος της αλυσίδας, άλλωστε, επιβάλλεται να σέβεται και να τηρεί απαρέγκλιτα τους κανόνες, ειδάλλως δεν θέλει και πολύ για να… χαθεί η μπάλα και το «παιχνίδι» μαζί.
Ως εκ τούτου ο Μαρίνος Ουζουνίδης, που γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα τη σημασία της πειθαρχίας εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων, έπραξε το αυτονόητο με την επιλογή του να διατηρήσει ως εκτελεστή στα πέναλτι επί της Βέροιας τον Μπεργκ και να μην δώσει το χρίσμα στον Βιγιαφάνιες που ζήτησε μία «εξαίρεση» από τον Σουηδό άσο.
Μικρή λεπτομέρεια θα πείτε. Σύμφωνοι, με την ειδοποιό διαφορά ότι αυτές οι λεπτομέρειες μαζεύονται και εν τέλει κάνουν τη διαφορά στη συνολική έννοια της ομάδας και του σεβασμού στις αρχές της.
Δέουσα ήταν και η αντίδραση του Ζέκα, που ως αρχηγός κάλμαρε αμέσως τον «Βίγια» και τον ένταξε στον πράσινο κύκλο των πανηγυρισμών.
Αμιγώς ποδοσφαιρικά ο Παναθηναϊκός έχει προοδεύσει σε όλους τους τομείς. Η ανασταλτική του λειτουργία παραμένει σταθερά αξιόπιστη και στο χτίσιμο του παιχνιδιού υφίστανται πλέον δύο τρόπο ανάπτυξης.
Από τακτικής άποψης ο Παναθηναϊκός έχει προσθέσει τις τελευταίες βδομάδες δύο έξτρα πράγματα στο παιχνίδι του.
Πρώτον, την ανάπτυξή του με τετράδα στο αμυντικό τρίτο (οι δύο πλάγιοι μπακ απλωμένοι στα άκρα και οι δύο στόπερ στον άξονα να ξεκινούν την οργάνωση της επίθεσης) όσο και με τριάδα (το 6άρι έρχεται σε θέση στόπερ για να οργανώσει το παιχνίδι από πίσω και οι δύο κεντρικοί αμυντικοί ανοίγουν στα δύο άκρα, με τους πλάγιους μπακ να ανεβαίνουν πάνω από τη μεσαία γραμμή).
Αδιάφορο ενδεχομένως γεγονός για την πλειοψηφία του κόσμου, αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα σημαντικό για την ομάδα (και σπαζοκεφαλιά για τους αντιπάλους της) και με σημαντικό δείκτη δυσκολίας από τη στιγμή που σε άλλο χώρο θα βρίσκεται τακτικά ένας παίκτης στη φάση ανάπτυξη με τρεις και σε άλλο χώρο με τέσσερις.
Οχι μόνο ένας παίκτης αλλά ο κάθε ένας από τους δέκα (πλην του τερματοφύλακα), γεγονός που απαιτεί προφανώς ένα εύλογο χρονικό διάστημα για να εφαρμοστεί και φυσικά την κατάλληλη προπόνηση.
Το δεύτερο είναι το πρέσινγκ ψηλά στο αμυντικό τρίτο των αντιπάλων, σαφώς ψηλότερα απ’ ό,τι στο πρώτο δίμηνο του Ουζουνίδη στην ομάδα, ο οποίος πρώτα έριξε το μεγαλύτερο βάρος στον ανασταλτικό τομέα και τη διατήρηση της τακτικής συνοχής και κατόπιν άρχισε να προσθέτει πράγματα στη δημιουργία και τους αυτοματισμούς στο επιθετικό τρίτο, αλλά και την αποτελεσματικότητα του πρέσινγκ.
Συγκυριακά ή στοχευμένα, η ουσία είναι ότι το γεγονός αυτό συνέπεσε χρονικά με τις «προσθήκες» των Εμποκού και Κλωναρίδη, μεσοεπιθετικών παικτών που είναι ταχυδυναμικοί και πρεσάρουν επιθετικά για να κλέψουν μπάλες, δυσκολεύοντας σημαντικά την ανάπτυξη των αντιπάλων, έχοντας ταυτόχρονα και τα χαρακτηριστικά για να παίξουν στο χώρο και να αντεπεξέλθουν σε καταστάσεις ένας εναντίον ενός.
Αυτή η παράμετρος αποτελεί και το πιο σημαντικό «ευεργέτημα» για τον Μάρκους Μπεργκ και την αναγέννησή του.
Ο Σουηδός άσος πέρασε ένα διάστημα παρατεταμένου ντεφορμαρίσματος φέτος το οποίο αποτέλεσε (κυρίως) απόρροια της καταπόνησης του οργανισμού του (οι αθλητές είναι κι αυτοί άνθρωποι και όχι ρομπότ). καθώς είχε ελάχιστες ημέρες ξεκούρασης το περασμένο καλοκαίρι, μετά το Euro όπου συμμετείχε με την εθνική ομάδα της χώρας του, αλλά και τα προκριματικά της Ευρώπης με τους «πράσινους», με συνέπεια να απολέσει φυσιολογικά τη φρεσκάδα και τις δυνάμεις του.
Τεράστιο ρόλο έπαιξαν επίσης τα προβληματικά τρεξίματα και τα γενικότερα αγωνιστικά χάλια του Παναθηναϊκού, που μόνο ως ομάδα δεν αγωνιζόταν για μεγάλο διάστημα της φετινής σεζόν, με συνέπεια να μην τροφοδοτείται επαρκώς ο Μπεργκ και να μην αξιοποιείται δεόντως.
Ο Μπεργκ είναι γνωστό τοις πάσι ότι αποτελεί τον ορισμό του στράικερ που αναδεικνύει την εκτελεστική του δεινότητα μέσα από το σύνολο και την ομαδική λειτουργία.
Ουδέποτε υπήρξε «one man show» επιθετικός, όπως ήταν π.χ. ο Σισέ που είχε την ικανότητα να φτιάχνει φάσεις για τον εαυτό του και να σκοράρει με προσωπικές ενέργειες ή να αξιοποιεί μεγάλες μπαλιές με την ταχύτητα και τα τελειώματά του.
Το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός, επί των ημερών του Ουζουνίδη, λειτουργεί πλέον ως ομάδα με όλα τα γράμματα κεφαλαία, μέσα και έξω απ’ τα γήπεδα, αποτελεί τη μία βασική πτυχή της αναγέννησης του Σουηδού άσου.
Η δεύτερη πτυχή σχετίζεται με τον (εκάστοτε) παρτενέρ του. Είναι πλέον σαφές ποδοσφαιρικά ότι ο Μπεργκ θέλει στο πλευρό του, περιφερειακά ή δίπλα του, έναν επιθετικό που πρωτίστως θα είναι ταχυδυναμικός.
Με ικανότητα να κινείται και να παίζει στο χώρο άμεσα, με χαρακτηριστικά στο παιχνίδι του που εμπεριέχουν την έκρηξη, την ταχύτητα, αλλά και την ομαδικότητα.
Δεν (μπορεί να) είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι ούτε με τον Πέτριτς, ούτε με τον Ιμπάρμπο (παρότι η υψηλού επιπέδου τεχνική τους «γεννούσε» κατά καιρούς εντυπωσιακές εμπνεύσεις, όχι όμως και διάρκεια στο ίδιο το 90λέπτο), προέκυψε για τον Μπεργκ «χημεία» όπως αυτή που είχε στο παρελθόν με το Νίκο Καρέλη.
Αντιθέτως με τον Κλωναρίδη στο πλευρό του, που εσχάτως καταπλήσσει τα πλήθη και έχει καταφέρει να μπει στα παπούτσια του Καρέλη, όλα για τον Μπεργκ -και τον Παναθηναϊκό- γίνονται ευκολότερα…
