Λες και της το χρώσταγε ένα πράγμα. Από τον πρώτο γύρο, σε εκείνο το απίστευτο μπαράζ χαμένων ευκαιριών, σε ένα τρομερό σε δημιουργία μα τραγικό σε εκτέλεση – διαχείριση ματς. Όχι πως τώρα μπήκαν όσα έπρεπε να μπουν, αλλά αν μη τι άλλο φτάνουν και περισσεύουν για να φύγεις γεμάτος.
Ο Παναθηναϊκός ήταν απολαυστικός κόντρα στην Βέροια. Πέταγε φωτιές και ο κόσμος που πήγε στη Λεωφόρο χόρτασε και με το παραπάνω μπάλα. Επέστρεψε στις νίκες μετά την στάση με το έτσι –θέλω στην Ξάνθη, μα πάνω απ’ όλα επιβεβαίωσε ότι βρίσκεται σε θαυμάσια αγωνιστική κατάσταση, απόρροια φυσικά της δουλειάς του Μαρίνου Ουζουνίδη που βγαίνει πλέον μέσα στο χορτάρι σε κάθε ευκαιρία.
Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην καλύτερή του φάση κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για τη συνέχεια. Δυστυχώς αυτά που έχουν χαθεί δεν γυρίζουν πίσω, τα «τι», τα «πως» και τα «γιατί» έχουν αναλυθεί και εξαντληθεί, ωστόσο είναι σημαντικό ότι έστω και με καθυστέρηση το πράγμα μαζεύτηκε και το τριφύλλι μπαίνει στην τελική φάση ευρισκόμενο σε φουλ φόρμα.
Και αν μη τι άλλο, τουλάχιστον σε ότι αφορά το Κύπελλο και σε σχέση με τους υπόλοιπους διεκδικητές, ο Παναθηναϊκός μπορεί να θεωρεί ότι βρίσκεται στο καλύτερο – αγωνιστικά - επίπεδο τη δεδομένη στιγμή. Έχει το μομέντουμ δηλαδή. Άσχετα αν στην Ελλάδα αυτό δεν φτάνει καθώς το παιχνίδι παίζεται και «αλλού».
Σε κάθε περίπτωση και με δεδομένο το τι Παναθηναϊκό βλέπαμε μέχρι πρότινος είναι πολύ σημαντική η μεταμόρφωση αυτή και την καρπώνονται ο Λύμπε, ο Μαρίνος και το επιτελείο τους. Ακόμη κι αν στο πρωτάθλημα οι νίκες δεν έχουν το βαθμολογικό αντίκρισμα που επιθυμούμε, πλέον παρουσιάζεται μια ομάδα που χαίρεσαι να την βλέπεις και δεν πονάνε τα μάτια σου. Μια ομάδα που πάνω απ’ όλα είναι ΣΟΒΑΡΗ τόσο στο γήπεδο όσο και στα αποδυτήρια και τη γενικότερη ατμόσφαιρα στο ποδοσφαιρικό τμήμα.
Επιστρέφοντας στα του παιχνιδιού είναι περιττό να πούμε πως όταν ο Μάρκους έχει κέφια, γίνεται πάρτι μπροστά. Όπως και πόσο τον έχει ξεμπλοκάρει η παρουσία του Κλωναρίδη, ο οποίος (χτυπάμε ξύλο) έχει γυρίσει και είναι λες και βλέπεις άλλον παίκτη. Και βασικά στεκόμαστε στη διάρκειά του, το βασικό «πρόβλημα» δηλαδή που είχαμε στο παρελθόν.
Ο Κουλιμπαλί συνεχίζει να δίνει πολλά στην ομάδα από τα δεξιά, σταθερή αξία για ένα ακόμη ματς ο Κουρμπέλης, αρκετά ανεβασμένος ο Ζέκα, ενώ ο Χατζηγιοβάννης συνεχίζει να αρπάζει από τα μαλλιά τις ευκαιρίες και με το ταλέντο του και το ποδοσφαιρικό του θράσος έχει μπει στην καρδιά των φίλων της ομάδας. Ο τραυματισμός του Εμποκού τον έφερε νωρίς στο παιχνίδι και ο μικρός ανταποκρίθηκε πλήρως.
Δεν είναι να λέμε περισσότερα για ένα ματς απέναντι σε μια από τις χειρότερες ομάδες, το οποίο πάντως ο Παναθηναϊκό αντιμετώπισε και πάλι ΣΩΣΤΑ κι αυτό είναι που μετράει. Διότι έχεις ξαναπαίξει με κακές ομάδες και δεν βλεπόσουν. Ακολουθεί το ματς με τον Ηρακλή στη Θεσσαλονίκη που επιβάλλεται να κερδηθεί και καπάκι έρχεται ο Ολυμπιακός στη Λεωφόρο, σε ένα ματς που το περιμέναμε «αλλιώς», όμως ακόμη και έτσι έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία. Αρκεί βέβαια αυτή τη φορά τα παιδιά να κάτσουν να παίξουν και να μην πλακώσουν τους Υπουργούς στα τηλέφωνα…
