Λίγα 24ωρα πριν τον πρώτο καθοριστικό αγώνα για την πρόκριση στα ημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας, απέναντι στον φορμαρισμένο Αστέρα Τρίπολης την Τετάρτη στη Λεωφόρο, ο Παναθηναϊκός έδειξε μετά από πολύ καιρό ότι υφίστανται ψήγματα ζωής στον οργανισμό του…
Με την νοοτροπία όλης της ομάδας μέσα στο γήπεδο να είναι… Παναθηναϊκή από το ξεκίνημα του ματς, αλλά κυρίως σε ολόκληρο το δεύτερο ημίχρονο, με τον ΠΑΣ Γιάννινα κλεισμένο στο καβούκι του και το τριφύλλι να τον πολιορκεί στο χωράφι των Ζησιμάδων και να χάνει τη μία ευκαιρία μετά την άλλη.
Είχαμε πράγματι πολύ καιρό να δούμε αυτήν την εικόνα, ανεξαρτήτως του ότι χάθηκαν φάσεις ανεπίτρεπτες μέσα στο «κουτί» και δημιουργήθηκαν ευκαιρίες που θα έπρεπε να είχαν τελειώσει πάραυτα.
Η εικόνα της ομάδας, που είναι το κυρίαρχο ζητούμενο, ήταν πειστική, με πλήρη κυριαρχία σε έναν αξιοθρήνητο αγωνιστικό χώρο, σε μία δύσκολη έδρα και απέναντι σε μία καλοδουλεμένη, ειδικά τακτικά/ανασταλτικά, ομάδα.
Ο Παναθηναϊκός είχε δώδεκα τελικές στα Γιάννενα (τις δέκα απ’ αυτές στο δεύτερο ημίχρονο), έβγαλε (για πρώτη φορά επί Ουζουνίδη τόσες) πολλές συνεργασίες στο επιθετικό του τρίτο, έβαλε (επιτέλους) στην εξίσωση της επιθετικής ανάπτυξης τον Μπεργκ σε εκτός έδρας ματς και άξιζε τη νίκη αδιαμφισβήτητα.
Εμεινε προφανώς στην ισοπαλία εξαιτίας ενός άκυρου γκολ που μέτρησε από ένα λάθος ενός βοηθού καρμανιόλα, από την πρώτη μέχρι την τελευταία του απόφαση, του Δημητριάδη, μεταξύ των οποίων ένα… θαυμάσιο γκολ ένα μέτρο οφσάιντ, εξοργιστικές και σκανδαλώδεις αποφάσεις που προκάλεσαν φυσιολογικά την παραπομπή του.
Τα υπόλοιπα, την αγκωνιά δηλαδή στον Μπεργκ, αν τον χτύπησε δηλαδή πολύ ή λίγο ο Καραμάνος, γιατί ο Μπεργκ φαίνεται ξεκάθαρα ακίνητος, σε αντίθεση με τον Μαμπουλού που κρατάει και αυτός τον Κουτρουμπή απ’ τον ώμο πριν πέσει θεαματικά, ή το εάν έστρωσε τη μπάλα με το χέρι ο Μιχαήλ στη σέντρα του Χατζηγιοβάννη πέντε λεπτά πριν το 90’, ήρθαν απλώς να προστεθούν ως κερασάκι στην κακόγουστη διαιτητική τούρτα των Ζωσιμάδων. Ποιος ξέρει; Πιθανώς, ακόμη και σε αυτήν την κατάσταση, το τριφύλλι να συνιστά απειλή για ορισμένους…
Θα πάρει πολλές άλλες νίκες όμως ο Παναθηναϊκός έτσι και συνεχίζει να παίζει όπως απέναντι στον ΠΑΣ, με παρόμοια νοοτροπία και με μπολιασμένο στα αποδυτήριά του τον ποδοσφαιρικό εγωισμό/τσαμπουκά που τόσο πολύ έλειψε από την ομάδα φέτος και η ανυπαρξία του αγανάκτησε τους πάντες.
Με έναν προπονητή που ξέρει που βρίσκεται και πως να συσπειρώνει και να δημιουργεί ομάδες με όλα τα γράμματα κεφαλαία, ο οποίος στα Γιάννενα πήρε σωστά ρίσκα (ο Παναθηναϊκός από το 63’ και μετά αγωνίστηκε με έναν μόνο αμυντικογεννή μέσο, τον Ζέκα, και πέντε επιθετικογενείς, τους Βιγιαφάνιες, Εμποκού, Βλαχοδήμο, Χατζηγιοβάννη, Μπεργκ) γεγονός που ολοκλήρωσε την πολιορκία του στο χωράφι των Ζωσιμάδων.
Και εις άλλα (τέτοια ρίσκα) με υγεία…
Για την ιστορία, ο Παναθηναϊκός είχε 12 τελικές στα Γιάννενα ενώ είχε μόλις 7 στη νίκη του επί του Πλατανιά (2-1) μέσα στη Λεωφόρο, σε ένα απ’ τα πιο «ανοιχτά» ματς επί Ουζουνίδη εξαιτίας του γρήγορου 2-0 (στο 29’) αλλά και του τρόπου που αγωνίζεται η ομάδα του Παράσχου.
Το πασιφανές είναι ότι οι επιστροφές των Κουλιμπαλί, Εμποκού, διόρθωσαν πολλά από τα κακώς κείμενα και έκλεισαν τρανταχτές τρύπες.
Με τον Μέστο να παραπαίει στα τελευταία του ματς και τον Μαρινάκη να θέλει αλλά να μην μπορεί με τίποτα, η μετάβαση στον (κανονικό δεξιό μπακ) Κουλιμπαλί μοιάζει με θείο δώρο για τον Παναθηναϊκό.
Η αμυντική αξιοπιστία του αλλά κυρίως τα μέτρα που μπορεί να κάνει με τη μπάλα προς το επιθετικό τρίτο, σεντράροντας, «κόβοντας», ή βγάζοντας συνεργασίες με τους μεσοεπιθετικούς ως έξτρα παίκτης, δίνουν άλλη υπόσταση στη δεξιά πλευρά που μέχρι πρότινος πελαγοδρομούσε.
Ο δε Εμποκού επανήλθε στην ομάδα στο καλύτερο δυνατό προσωπικό του μομέντουμ. Με τη ψυχολογία στα ύψη μετά τα «όργια» που έκανε στο Κόπα Αφρικα και με προφανή διάθεση/νοοτροπία να δώσει τον καλύτερό του εαυτό και να αναδειχθεί μέσα από την ομάδα και το σύνολο.
Ο Εμποκού είναι από τους πιο ποιοτικούς παίκτες του πρωταθλήματος, η ταχύτητα, η τεχνική και η ικανότητά του στο ένας εναντίον ενός είναι εντυπωσιακή, όπως και τα χτυπήματά του με τη μπάλα από μέση και μακρινή απόσταση, ενώ τα σεμιναριακά εκτελεσμένα χτυπήματά φάουλ προσδίδουν στον Παναθηναϊκό έναν εκτελεστή που του έλειπε και δεν είχε ποτέ τα προηγούμενα χρόνια.
Οι δύο αυτές προσθήκες, σε συνδυασμό με την επιστροφή του Κλωναρίδη, που ελευθέρωσε χώρους με τη διαρκή κίνησή του, δίνοντας επιτέλους τη δυνατότητα στον Μπεργκ να κινείται πιο εύκολα έξω από το «κουτί» και να συμμετέχει ενεργά στην επιθετική ανάπτυξη της ομάδας, υπήρξαν τα κυριότερα ευχάριστα δεδομένα στα Γιάννενα.
Δεδομένα που γεννούν προσδοκίες για οριστική απεμπλοκή από την… κατάθλιψη των προηγούμενων αγώνων και για ανάλογη και καλύτερη συνέχεια με την επικείμενη ενσωμάτωση και του Λέτο στο ροτέισον.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα στο έμψυχο υλικό όπως είναι αυτή τη χρονική στιγμή έγκειται στο βάθος πάγκου, στις επιλογές των παικτών που θα κληθούν να αντικαταστήσουν κάποιον/κάποιους από τους βασικούς στη «χ» αναποδιά και ειδικά στα άκρα της άμυνας και μεσοεπιθετικά.
Ενα ακόμα ουσιαστικό δεδομένο σχετίζεται με τη συμπεριφορά των παικτών του τριφυλλιού την ώρα του ματς και μετά το τέλος αυτού, απέναντι στους διαιτητές και τα λάθη τους εις βάρος του Παναθηναϊκού.
Ουδείς απώλεσε τη συγκέντρωσή του απ’ τα νεύρα και τη τσαντίλα του, ουδείς, προπονητής ή παίκτης, μίλησε μετά το ματς για το εξωαγωνιστικό κομμάτι πέραν των επιτρεπτών ορίων.
Με τον Χουλτ για παράδειγμα να κάνει λόγο στις δηλώσεις του για ανθρώπινα λάθη που μπορούν να συμβούν σε ένα ματς και… τέλος.
Η διαφορά σε σχέση με το… μπάχαλο στο ξεκίνημα της φετινής σεζόν (και όχι μόνο) είναι ήδη αισθητή και αποτελεί το πρώτο επίτευγμα των Λυμπερόπουλου και Ουζουνίδη στα αποδυτήρια, αν και προφανώς υπάρχουν ακόμα περιθώρια βελτίωσης.
Ο παράγοντας διαιτησία αποτελεί κομμάτι για τη διοίκηση, τους δημοσιογράφους και τον κόσμο και ουχί για το ποδοσφαιρικό τμήμα που επιβάλλεται να μένει απόλυτα συγκεντρωμένο στη δουλειά του και μόνο, συνεπώς η στρατηγική αυτή επιλογή των Λύμπε-Ουζουνίδη βρίσκεται σαφώς προς τη σωστή κατεύθυνση…
