Το καλοκαίρι του 2003 κι ενώ είχε προηγηθεί τον Μάιο η «Μέκκα του αίσχους» στο ελληνικό ποδόσφαιρο, το περιβόητο ματς (που δεν έπρεπε να αρχίσει ποτέ) Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός στη Ριζούπολη, η τότε ιδιοκτησία (Γιάννης Βαρδινογιάννης) της πράσινης ΠΑΕ αποφάσισε να «ξηλώσει» μια ομάδα η οποία είχε πετύχει σπουδαία πράγματα στα Ευρώπη και έχανε το πρωτάθλημα με τρόπους «κατακριτέους» σύμφωνα με την συντριπτική πλειονότητα των φιλάθλων της χώρας.
Το «ξήλωμα των λούζερ της Ριζούπολης» -του οποίου προηγήθηκε η ημέρα-μαύρη σελίδα στην ιστορία του συλλόγου με το «άνοιγμα» των θυρών της Παιανίας από τον Άγγελο Φιλιππίδη, το ντου των οπαδών και την επίθεση εναντίον των ποδοσφαιριστών- εκφράστηκε κυρίως στο πρόσωπο του Νίκου Λυμπερόπουλου. Αυτός «αποπέμφθηκε», σε αυτόν δεν κατατέθηκε ούτε καν πρόταση από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός αν και είχε κάνει μία (ακόμη) μεγάλη χρονιά. Σε έναν από τους πιο ταλαντούχους ποδοσφαιριστές της τελευταίας 25ετίας ο οποίος μπορεί να μην αξιώθηκε να στεφθεί πρωταθλητής Ελλάδος αλλά σαν κι αυτόν μπάλα λίγοι ήξεραν...
Ο «Λύμπε» βρήκε την ποδοσφαιρική του «Ιθάκη» στην ΑΕΚ έπαιξε και ευχαριστήθηκε ωραίο ποδόσφαιρο, πήγε στο εξωτερικό, έκανε σπουδαία ματς και στην Εθνική ομάδα κι εκτός των άλλων, την πρώτη φορά που επέστρεψε ως αντίπαλος του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο φορώντας τα «κιτρινόμαυρα» εισέπραξε το ζεστό χειροκρότημα-αναγνώριση της προσφοράς του από τον κόσμο του τριφυλλιού τη στιγμή που σκόραρε εις βάρος των πράσινων!
Ο Λυμπερόπουλος θα συναντηθεί την Τετάρτη με τον Γιάννη Αλαφούζο και θα σφραγιστεί με επισημότητα και ανακοινώσεις η επιστροφή του στον Παναθηναϊκό. Μετά από 13,5 ολόκληρα χρόνια γυρίζει στο τριφύλλι ως τεχνικός διευθυντής του Παναθηναϊκού. Και η ειρωνεία είναι πως σε αυτή τη θέση δεν είχε κριθεί ως ο «κατάλληλος» να συνεχίσει στην ΑΕΚ από πολύ νωρίς στο ξεκίνημα της συνεργασίας του με τον Μελισσανίδη. «Δεν ταίριαξαν οι χαρακτήρες τους», είπαν πολλοί τότε.
Προφανώς δεν γνωρίζω αν ο Λυμπερόπουλος θα καταφέρει να πετύχει στον Παναθηναϊκό ως τεχνικός διευθυντής. Δεν είμαι μελλοντολόγος. Ο Νίκός είναι δύσκολος χαρακτήρας, αλλά ευθύς. Έχει αρκετά χαρακτηριστικά του «σκληρού» Νταμπίζα για την επιτυχία του οποίου στο τριφύλλι δεν υπάρχει αμφιβολία. Θαρρώ πως ο «Λύμπε» πρέπει να αποβάλλει εντελώς από «μέσα» του και τον ποδοσφαιριστή και τον μάνατζερ παικτών. Να συνεργαστεί καλά με τον Μαρίνο Ουζουνίδη (ο οποίος προφανώς είπε γι αυτόν καλά λόγια που έπαιξαν ρόλο στην τελική επιλογή), να βάλει τάξη δίχως… έλεος στο «σκορποχώρι» των αποδυτηρίων του Στραματσόνι, να είναι όσο σκληρός επιβάλλουν οι περιστάσεις και να διαχειριστεί μεταγραφικά (αλλά και σε επίπεδο λύσεις συμβολαίων) ένα μπάτζετ το οποίο εξακολουθεί να «υποβάλλεται» σε σφικτή οικονομική πολιτική.
Εκείνο για το οποίο όμως είμαι κατηγορηματικός είναι πως μετά από 13,5 χρόνια ο Νίκος Λυμπερόπουλος αποκαθίσταται από την οικογένεια του Παναθηναϊκού και την ποδοσφαιρική ιστορία επιστρέφοντας στον σύλλογο που το 2003 οι διοικούντες τον ΑΔΙΚΗΣΑΝ κατάφωρα. Επιστρέφει σε άλλη θέση. Πολύ σημαντική, όμως. Στο χέρι του είναι να πετύχει. Θεωρώ δεδομένο ότι δικαιούται χρόνο, στήριξη και εμπιστοσύνη από τον Γιάννη Αλαφούζο. Γιατί τους διακριτούς ρόλους είμαι βέβαιος πως ο «Λύμπε» τους διεκδίκησε και τους «πήρε» από την αρχή. Είναι ο χαρακτήρας του βλέπετε που θέλει ξεκάθαρες εξηγήσεις. Τα υπόλοιπα εκεί που κρίνονται όλοι. Επί σκηνής…
ΥΓ: Δεν θέλω να είμαι άδικος με τον Κώστα Αντωνίου, με τον οποίο –όπως έχω ξαναπεί δημόσια- γνωρίζομαι από μικρό παιδί. Όμως στη δεδομένη χρονική στιγμή, και με τον Παναθηναϊκό να υπομένει για 6η σερί χρονιά τις καταστροφικές πληγές που του άφησε οικονομικά η πολυμετοχικότητα (ένα νταμπλ αλλά περισσότερα από 30 εκατ. ευρώ χρέη) δεν ήταν ό,τι πιο… λογικό να επιστρέψει σε θέση τεχνικού διευθυντή στον Παναθηναϊκό, ο τεχνικός διευθυντής εκείνης της εποχής. Ισως μετά από μερικά χρόνια τα πράγματα να είναι διαφορετικά. Καλύτερα και για τον Κώστα Αντωνίου και για το κλαμπ ώστε να συνυπάρξουν ξανά…
