Καταρχήν αυτό το βράδυ μάθαμε την πλήρη ερμηνεία της φράσης «αυτό… δεν υπάρχει». Διότι όντως αυτά που είδαν τα μάτια και άκουσαν (βλέπε Ηράκλειο) τα αυτιά μας… ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Ο Παναθηναϊκός δεν έσωσε απλά την χρονιά στο ματς της Ριζούπολης, αλλά πάνω απ’ όλα την ίδια του την ΙΣΤΟΡΙΑ. Γιατί το «κόντρα σε όλους και σε όλα» στο πρώτο ημίχρονο κατά βάση αφορούσε τον ίδιο του τον εαυτό. Και αν δεν άλλαζε το σκηνικό θα ήταν ο μεγαλύτερος «λεκές» EVER.
Βλέπετε ΑΝ κέρδιζες και αποκλειόσουν επειδή οι άλλοι έπαιζαν (που μέχρι τότε ΕΠΑΙΖΑΝ) πασούλες θα πόναγε τρελά αλλά στην τελική ήταν και κάτι που οι περισσότεροι το είχαμε πάρει… απόφαση μετά τα εγκλήματα στα δύο προηγούμενα ματς. Για θαύμα ψάχναμε, από αυτά που γίνονται σε άλλες χώρες, ενώ σε πιθανή ήττα θα ήσουν εκατό φορές πιο εκτεθειμένος. Στα όρια της ξεφτίλας. Αυτή που δεν άντεξαν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού οι οποίοι ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΑΝ και έφυγαν από το γήπεδο γιατί αλλιώς θα έμπαιναν μέσα και όποιον έπαιρνε ο Χάρος…
Το είπε άλλωστε και ο Ουζουνίδης ότι θα έκανε το ίδιο και για τον οποίο θέλω να πω ότι και τίποτα να μην έγραφα ως blog θα με κάλυπταν ΠΛΗΡΩΣ για το παιχνίδι τα λεγόμενά του. Επιτέλους ένας άνθρωπος που ξέρει και νοιώθει που ήρθε, που τα λόγια του και οι πράξεις του δείχνουν ότι αγγίζουν κάθε πράσινη καρδιά, που μέσα σε τόσο λίγο χρόνο άλλαξε τόσα πολλά. Εννοείται επίσης - και χωρίς να φταίει αποκλειστικά εκείνος - πως με Στραματσόνι στον πάγκο και ψυχολογία υπό το μηδέν αυτό το ματς δεν γύρναγε όχι ούτε μετά από εκατό ζωές, αλλά ΠΟΤΕ.
Εν τέλει πήρες μια πρόκριση για την οποία με βάση τον όμιλο της πλάκας που είχε διαμορφωθεί κανείς - και ορθώς - δεν θα σου πει μπράβο, όμως στο τέλος της ημέρας κέρδισες/έσωσες πολλά περισσότερα. Δεν χρειάζεται να σας πω ποια θα ήταν η επόμενη μέρα όχι τόσο σε ένα αποκλεισμό που με τα χίλια ζόρια κοντεύαμε να τον καταπιούμε, αλλά κυρίως μετά από νέα ήττα. Ξύλο, κυριολεκτικά και μεταφορικά, θα παίζαμε μεταξύ μας ως το καλοκαίρι και η αλήθεια είναι πως θα ήταν και… φυσιολογικό. Αντίθετα είσαι ζωντανός και με τρομερή αυτοπεποίθηση στη μάχη για τον πιο ρεαλιστικό προς κατάκτηση στόχο σου. Διότι αν κάτι αυτή τη στιγμή φαντάζει ως πιο πιθανό δεν είναι η ανατροπή του -7 και η κατάκτηση του πρωταθλήματος αλλά να(ξανά) πάρεις το Κύπελλο.
Δεν θέλω να πω περισσότερα και βασικά δεν είναι για να λέμε κανένα μπράβο στον Μπεργκ, τον Λέτο και τους υπόλοιπους επειδή έκαναν απλά τη δουλειά τους. Αυτό για το οποίο πληρώνονται και το οποίο μάλιστα ΑΠΑΙΤΟΥΝ σε μια εποχή που είναι τοις πάσι γνωστό πως εντός Παναθηναϊκού είναι απλήρωτος κόσμος που ζει με τρεις και εξήντα. Μπράβο λοιπόν σε ΚΑΝΕΝΑΝ για το αυτονόητο, αλλά και… GAME OVER σε πολλούς από εκείνους που έπαιξαν στο πρώτο ημίχρονο. Και δεν χρειάζεται να το διαβάσουν από εδώ, τους το έστειλε το «γράμμα» ο Μαρίνος με τις δηλώσεις του στο φινάλε. «Μάγκες» επόμενη μέρα στον Παναθηναϊκό ΔΕΝ έχετε. Ακόμη κι αν δεν δεχτείτε να φύγετε, nova, καναπές και παρέα στον Βέμερ. Παναθηναϊκός ΤΕΛΟΣ!
ΥΓ: Να το πούμε κι αυτό για να μην βρομίζουν κάποιοι το στόμα τους. Μαθήματα ηθικής και θεωρίες συνομωσίας από τους κατ’ επάγγελμα κλέφτες ΔΕΝ δεχόμαστε, γιατί είμαστε ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ, δηλαδή αυτό που δεν θα γίνετε ΠΟΤΕ. Καταλαβαίνω ότι με τόσα που έχετε κάνει ΕΚΕΙ πάει το μυαλό σας, αλλά η αλήθεια είναι πως οι δικοί μας δεν ξέρουν να γράψουν ούτε… ΠΡΟΠΟ. Πιστεύω απλά ότι ΟΡΘΩΣ μπήκαν σχετικά χαλαρά μπας και «ανοίξει» λίγο το άλλο ματς που έμοιαζε «βαλσαμωμένο», πήγε να σου φύγει εντελώς από τα χέρια, αλλά ευτυχώς το γύρισες και τέλος καλό όλα καλά.
