Το ποδόσφαιρο είναι «απλό» άθλημα. Γι’ αυτό είναι και… δύσκολο. Δύο στα δύο λοιπόν στο πρωτάθλημα για το τριφύλλι του Ουζουνίδη. ΟΚ, ο άνθρωπος δεν είναι μάγος, όμως και να ήταν μαγικά σε αυτόν τον Παναθηναϊκό δεν χωράνε.
Με τα «βασικά» ξεκίνησε και αυτά φαίνεται ότι στην παρούσα φάση φτάνουν και περισσεύουν για να κάνουν ξανά το τριφύλλι ΟΜΑΔΑ. Να μιλήσει στους παίκτες ,να τους φτιάξει την ψυχολογία, ίσως και την νοοτροπία, αλλά και να διαχειριστεί σωστά και το ρόστερ και το… παιχνίδι. Ένα ρόστερ που ο ίδιος ξέρει καλύτερα από τον καθένα (και το φωνάζει) ότι είναι καλό και ότι επί της ουσίας είχε «καεί» και δεν έβγαζε μέσα στο γήπεδο ούτε το 20% από αυτό που έπρεπε και που μπορούσε.
Σε μια έδρα που παραδοσιακά δυσκολεύεται (και που άλλοι περνάνε με ΣΠΡΩΞΙΜΟ) ο Παναθηναϊκός ήταν σοβαρός, ήταν αν θέλετε ΚΑΝΟΝΙΚΗ ομάδα και πήρε δίκαια αυτό που ήθελε και που τον έκαιγε. Με σκόρερ τον Μπεργκ, σε ένα τελείωμα… οργής και αγανάκτησης από τον Σουηδό που κάρφωσε τη μπάλα με όλη του τη δύναμη στα δίχτυα στην τρίτη ευκαιρία που του παρουσιάστηκε. Ποντάρει πολλά στον Μάρκους ο Παναθηναϊκός, ακόμη δεν είναι αυτός που πρέπει και ας ελπίσουμε το γκολ αυτό να τον βοηθήσει να βρει ξανά τη φόρμα του και το… χαμόγελό του. Ίσως το δεύτερο, φέρει και το πρώτο.
Για μια ακόμη φορά στα τελευταία ματς κορυφαίος ήταν ο Βιγιαφάνες από τα πόδια του οποίου ξεκίνησαν οι περισσότερες επιθετικές προσπάθειες για το τριφύλλι. Αισθητά βελτιωμένος και με πολύ δουλειά ο Ιμπάρμπο, ήταν μεν επιπόλαιος στην τελική προσπάθεια, πλην όμως κράταγε και μοίραζε καλά τη μπάλα την οποία οι αντίπαλοι την έπαιρναν μόνο με… φάουλ.
Δυο λόγια και για τον Σιδηρόπουλο. Το «λιβάνισμα» των μεν και η «στοχοποίηση» των δε κάπου τον… άγχωσαν και σαν να ήθελε κάτι να αποδείξει. Προσωπικά έχω ξαναπεί πως ούτε ξεχνώ, ούτε τον έχω για πολλά – πολλά, θέλω ωστόσο να πιστεύω ότι τα περίεργα σφυρίγματά του στην επανάληψη ήταν απλώς ανθρώπινα λάθη…
Δεν χρειάζεται να λέμε περισσότερα, ούτε να ανοιγόμαστε και πολύ. Κάτω η μπάλα και βλέπουμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά. Όπως καλή ώρα αυτό στα Γιάννινα που μπορεί να αλλάξει την όλη ατμόσφαιρα, να δώσει ξανά ελπίδα. Μέχρι τότε να πούμε και πάλι ένα μπράβο στον Ουζουνίδη που ΗΔΗ το μάζεψε το πράγμα και που αν είχε έρθει νωρίτερα πιθανότατα θα είχαμε προλάβει τα χειρότερα σε Ελλάδα και Ευρώπη.
ΥΓ: Από το μεσημέρι ψιθυρίζεται, περισσότερο ως σενάριο ή «ευσεβής πόθος» και λιγότερο –επί του παρόντος – ως πραγματικότητα. Τάκης Μπαλτάκος στη μπάλα; Όχι, σήμερα ή αύριο. Θα έλεγα μακάρι από… ΧΘΕΣ. Αλλά για να μην προτρέχουμε αυτό είναι απλά η προσωπική άποψη του υπογράφοντος σε μια (για την ώρα) καφενειακή συζήτηση και τίποτα παραπάνω.
