Το ζήσαμε κι αυτό λοιπόν. Διότι γκέλα από γκέλα διαφέρει. Άσχετα αν ο πόνος είναι πάντα μεγάλος, άσχετα αν δεν μπορείς να κλείσεις μάτι από τα νεύρα. Με την Ξάνθη δεν έπαιξες τίποτα και έφαγες δυο γκολ που μπαίνουν κάθε δέκα χρόνια, στο Αγρίνιο σου έκλεψαν με το έτσι θέλω το γκολάκι της (πιθανής) νίκης και τώρα στη Βέροια τα είδαμε πραγματικά ΟΛΑ.
Το χαρακίρι της χρονιάς ήταν αυτό για τον Παναθηναϊκό. Ψάχνω να θυμηθώ κάτι ανάλογο, αλλά… που καθαρό μυαλό με τόσα στο κεφάλι και τέσσερις ώρες στο τιμόνι. Αυτά που έγιναν στο πρώτο ημίχρονο πραγματικά δεν υπάρχουν. Σε ένα ματς που στο ξεκίνημα έχει χαθεί το τόπι και που για πλάκα μπορούσες να το είχες και στο 0-4, πας στα αποδυτήρια με 0-1. Μιλάμε όχι για απλή πίεση και τίποτα ευκαιρίες της πλάκας. Φάσεις για «θάνατο». Από αυτές που δεν χάνονται. Και επειδή η μπάλα είναι βρωμιάρα και τιμωρεί σου την κάνει στο χειρότερο σημείο. Στο τελευταίο λεπτό.
Έχεις ξεφουσκώσει (για πολλοστή φορά στην επανάληψη κι αυτό είναι θέμα), αφού δεν το καθάρισες πας τουλάχιστον απλά να κρατήσεις το διπλό και να φύγεις, μόνος ο Μπαλάφας έξω από την περιοχή, σουτ, δοκάρι και μέσα. Και… τέζα! Ε αυτά δεν γίνονται πραγματικά. Και στην τελική άμα δεν παίρνεις και αυτά τα ματς, ποια θα πάρεις; Τι πρέπει να γίνει δηλαδή για να το τελειώσεις το ματσάκι και να πάμε σπίτια μας; Πόσες ριμάδες, κλασικές, ευκαιρίες αντιστοιχούν σε ένα γκολ ρε αδερφέ;
Και φυσικά με τέτοια μυαλά και με τέτοια soft νοοτροπία, πρωτάθλημα δεν παίρνεις. ΑΥΤΟ το πρωτάθλημα. Διότι στο κανονικό ποδόσφαιρο όλοι χάνουν και όλοι κερδίζουν. Επειδή εδώ απαγορεύεται για κάποιους η ήττα, επειδή το «νίκη με κάθε τρόπο» έγινε… μόδα την τελευταία 20αετία, τέτοιες απώλειες σαν αυτή της Βέροιας πονάνε διπλά. Γιατί μόνο στην Ελλάδα είσαι στο -4 από τον αντίπαλο σου που ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΑΙ και υπάρχει η αίσθηση του «πάει κι αυτό» ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΞΙ ΑΓΩΝΕΣ.
Επειδή όμως ακόμη ΔΕΝ ΠΑΕΙ, καλό είναι όσο υπάρχει χρόνος να αλλάξουν κάποια μυαλά. Αν δεν μπορούσε να παίξει αυτή η ομάδα κι αν δεν υπήρχαν απαιτήσεις θα το παίρναμε… απόφαση. Και πάλι θα μας πείραζε, αλλά θα λέγαμε «τόσο μπορούν τα παιδιά, τόσο παίζουν». Δεν γίνεται όμως, ειδικά φέτος, να πέσεις χωρίς μάχη. Ούτε και να δίνεις δικαιώματα σε αυτούς που επί 20 χρόνια βιάζουν τη λογική και το άθλημα. Στους ΚΛΕΦΤΕΣ. Να σου κουνάνε το δάκτυλο η Εγκληματική Οργάνωση και οι κλακαδόροι της σε media και όχι μόνο με ασύστολα ψεύδη και συνεχείς προκλήσεις.
Πρέπει λοιπόν να γίνεις πιο σκληρός. Πιο κυνικός. ΟΚ, είναι καλό το ρόστερ, ξεχειλίζει από ποιότητα, γι΄ αυτό και είναι κρίμα και αμαρτία από το Θεό να μην παίρνεις τέτοια παιχνίδια. Από την άλλη βέβαια δεν χρειάζεται τόσο φρου - φρου και αρώματα. Βάλτο απλά το γκολ. Δεν χρειάζεται να προσπαθείς να ξεφτιλίσεις τον αντίπαλο ψάχνοντας διαρκώς το εξεζητημένο και το κάτι παραπάνω. Διότι είναι στιγμές που αυτή η εντύπωση σου δίνεται. Χρειάζεται μεγαλύτερη «σκληράδα» ο Παναθηναϊκός. Και εντός και… εκτός γηπέδου. Δεν είναι καλή ώρα για να πούμε περισσότερα. Την επόμενη φορά, με μεγαλύτερη ηρεμία…
