Είναι από τα ματς που μπορείς να πεις πολλά αλλά και… τίποτα. Με την έννοια ότι είναι εύκολο στην ανάγνωσή του και δεν σηκώνει ιδιαίτερες αναλύσεις. Ένα παιχνίδι που μύριζε «γκέλα» από τα πρώτα λεπτά και εσύ δεν έκανες ΤΙΠΟΤΑ για να τα σώσεις. Με τα χέρια κάτω έχασες και δίχως καμία δικαιολογία.
Και οι πέτρες γνωρίζουν ότι με τη συγκεκριμένη ομάδα όποτε μπαίνεις χαλαρά έχεις «θέμα». Αντί λοιπόν να μπεις με το μαχαίρι στα δόντια ώστε να το καθαρίσεις από νωρίς έδωσες δικαιώματα. Και σε μια μέρα που δεν ξεκινάει καλά μπορούν να συμβούν ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Διότι ασχέτως της δεδομένης ευθύνης του Στιλ και τα δύο γκολ που δεχτήκαμε δεν μπαίνουν εύκολα ακόμη και… χωρίς γκολκίπερ. Κι όμως μπήκαν. Και όχι ένα αλλά ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ! Για τέτοια κέντα μιλάμε.
Στο σημείο αυτό να πω δυο λόγια για τον Στιλ και συνεχίζουμε. Γιατί βλέπω ότι κάποιοι το πάνε στο άλλο άκρο. ΟΚ, ο Λουκ ούτε παγκόσμια κλάση είναι, ούτε κέρβερος που θα σου κατεβάσει τα ρολά και θα πάρει μόνος του τα παιχνίδια. Δεν είναι όμως και για πέταμα όπως πάνε να τον παρουσιάσουν. Και στα προηγούμενα ματς εκείνος έπαιζε και μια χαρά τα κατάφερνε. Ούτε επίσης είδα να πετάει η υπόλοιπη ομάδα και απλά να την κρεμάει αυτός. Το κακό με τον Στιλ είναι ότι εκτός από ένας τερματοφύλακας με αξιοπρεπή (ως εκεί) παρουσία, είναι και ένας γκολκίπερ που έχει 1-2 ΠΟΛΥ χοντρές γκέλες τη σεζόν. Τις έκανε σήμερα, σε κρέμασε και ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι… ολοκληρώσαμε για φέτος. Φυσικά και είναι ευπρόσδεκτη και αναγκαία η ενίσχυση στη θέση αυτή, το ξέρουν και στην ομάδα και δεδομένα ψάχνουν, αλλά δεν λες και «δεν πάμε πουθενά με αυτόν». Να υπάρχει και ένα μέτρο αδέρφια.
Πάμε παρακάτω. Αν κάτι με πείραξε πιο πολύ και από τους τρεις χαμένους βαθμούς είναι η νοοτροπία της ομάδας όταν στραβώνει ένα ματς. Το μπλοκάρισμα, η τρικυμία και η μη αντίδραση. Δεν είναι η πρώτη φορά γι’ αυτό και το ρίχνουμε στο τραπέζι. Γιατί για να πάρεις πρωτάθλημα δεν αρκεί μόνο να καθαρίζεις νωρίς κάποια ματς, αλλά και να μπορείς να τα γυρίζεις όταν αυτά χαλάνε. Και με τον Αγιαξ μετά το 1-1 διαλύσαμε, ακόμη και στη ρεβάνς με την Μπρόντμπι στο 1-0 υπήρξε πανικός και αν δεν έμπαινε μέσα ο Λέτο δεν ξέρω τι θα γινόταν κι ας είχαμε «κάβα» το 3-0. Με την Ξάνθη βέβαια μετά το 1-1 και με το γήπεδο να σηκώνεται στο πόδι πολλοί πιστέψαμε ότι το ματς γυρνάει, αλλά το δεύτερο απίθανο γκολ σου έκοψε τα πόδια και πέταξες λευκή πετσέτα.
Είπα πιο πάνω για τον Λέτο και νομίζω ότι είναι από τους ελάχιστους στην ομάδα με τη ΣΩΣΤΗ νοοτροπία. Που δεν συμβιβάζεται ποτέ, που λυσσάει μέσα στο γήπεδο, που θα στο κάνει αν χρειαστεί και ροντέο το ματς αν δει ότι σε πήρε ο ύπνος και πας να το χάσεις. Και ο Μπεργκ έχει τέτοια στοιχεία, αλλά σήμερα δεν είχε ούτε φρεσκάδα, ούτε καθαρό μυαλό, ενώ και ο Λεντέσμα το πάλεψε, πήρε πρωτοβουλίες αλλά δεν ήταν και στην καλύτερή του μέρα έχοντας «σκάσει» με το μαν του μαν που του έβαλαν από το πρώτο λεπτό και σε έκοψαν στη μέση.
Δεν χωράει αμφιβολία ότι η ήττα αυτή είναι μεγάλο πισωγύρισμα για τον Παναθηναϊκό. Και επειδή γκρεμίστηκε από την κορυφή και επειδή έγινε με τα χέρια κάτω, αλλά και επειδή ξενέρωσες και τον κόσμο που ήρθε μαζικά, (σχεδόν) γέμισε τη Λεωφόρο και έφυγε όχι απλά ξενερωμένος από το σκορ αλλά χωρίς να έχει δει ούτε μπάλα. Θα έχει ενδιαφέρον η αντίδραση του τριφυλλιού τόσο στα ματς που ακολουθούν ως το Καραϊσκάκη, όσο και εκεί. Τέλος, σε ένα κανονικό πρωτάθλημα αυτό που έγινε σήμερα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φυσιολογικό. Δεν έπαιξες και έχασες. Συμβαίνει παντού, σε όλες τις χώρες. Εδώ όμως επειδή απαγορεύεται να χάνουν όλοι με την ίδια συχνότητα, επειδή οι επόπτες παίζουνκαι… στόπερ, τέτοιες ήττες πονάνε περισσότερο και δεν καλύπτονται εύκολα. Αυτά…
