Ο Παναθηναϊκός ήταν υποχρεωμένος να παίξει απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης ελάχιστα 24ωρα μετά την παρουσία του στο Βίγκο, σ' ένα γήπεδο όπου χθες (όπως και πέρυσι...) έφαγε «ντόρτια» κι έχασε κοτζάμ Μπάρτσα.
Στο ίδιο γήπεδο, το «Μπαλαϊδος», ο Παναθηναϊκός έδειξε ποδοσφαιρικά ότι έχει προσεγγίσει το ευρωπαϊκό/υψηλό επίπεδο ως ομάδα για πρώτη φορά μετά την πολυμετοχικότητα.
Κι αν κάνει παρόμοια, αλλά σαφώς μικρότερης κλίμακας, «ψώνια» στις αμέσως επόμενες αγορές του τότε θα ολοκληρώσει πολύ πιο γρήγορα απ' ό,τι περίμεναν εχθροί και φίλοι την επανάκτηση του πραγματικού εαυτού του σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Ναι, στο «Μπαλαϊδος» το έκανε. Κι ας έχασε τσάμπα και βερεσέ. Το «πως» έχασε, για όσους αντιλαμβάνονται σε νορμάλ επίπεδο αυτό που βλέπουν, ήταν η πρώτη γνήσια ποδοσφαιρική απόδειξη των μεγάλων δυνατοτήτων που έχει ο φετινός Παναθηναϊκός.
Μικρότερη σαφώς απόδειξη, σε σχέση με το επίπεδο του αντιπάλου, αλλά ξεκάθαρη και εμφατική, ήταν και η εικόνα στο πρώτο ημίχρονο της Κυριακής απέναντι στον Αστέρα.
Ένα σαφές ποδοσφαιρικό δείγμα ότι ο Παναθηναϊκός έχει αυξήσει εντυπωσιακά το ποιοτικό του εύρος κι έχει κάθε λόγο να αισιοδοξεί για τη συνέχεια όσον αφορά στο ποδόσφαιρο που θα παίζει, τις συνεργασίες που θα βγάζει με τους παίκτες που διαθέτει και την πασιφανή δουλειά που γίνεται στην τακτική ισορροπία και τις αποστάσεις, στην οργάνωση και τη στόχευση που έχει η ομάδα όταν πρεσάρει, αμύνεται και επιτίθεται η ομάδα, τις στατικές φάσεις αμυντικά και επιθετικά... μα πάνω απ' όλα, στη διαφορά που υπάρχει στην ποιότητα των παικτών.
Μόνο αν έχεις... τσίμπλα στο μάτι δεν βλέπεις την πραγματική διαφορά
Ο Παναθηναϊκός δεν άλλαξε πρόεδρο. Τον Αλαφούζο έχει ακόμα. Ούτε το μπάτζετ στην ομάδα τροποποιήθηκε ιδιαίτερα σε σχέση με πέρυσι που υπήρχαν μεγαλύτερα συμβόλαια (Εσιέν, Σάντσεθ) και δεν είχε επίσης πωληθεί ο Καρέλης.
Για να είμαστε δίκαιοι και τίμιοι με την πραγματικότητα, η μετάβαση που πρέπει να έχεις τσίμπλα στα μάτια για να μην τη βλέπεις που υφίσταται είναι από... Τριάντα, Μπούρμπο, Μαρινάκη στα δεξιά να έχεις... Κουλιμπαλί, Μέστο, Ρέις για τριάδα...
Να έχεις Χουλτ αριστερά και Γουακάσο, τον Λεντέσμα δίπλα στον Ζέκα, τον Ιμπάρμπο στα άκρα αντί του Καλτσά, τον Βιγιαφάνιες αντί τον Ατζαγκούν να «ταϊζει» τον Μπεργκ, τον Λέτο έξτρα λύση, τον Εμποκού και τον Μπουμάλ στο ροτέισον, τον Μολέδο, τον Σάμπα, τον (εντυπωσιακό τελευταία) Κουτρουμπή στα στόπερ, να έχεις γενικώς κάνει επιλογές και ξεσκαρτάρισμα που μόνο... μυρωδιάς δεν μπορεί να κάνει.
Όλα αυτά φαίνονται ξεκάθαρα στο γήπεδο και επιβάλλεται να υπάρχει στο πίσω μέρος όλων, μηδενός εξαιρουμένου, ότι αποτελεί «μαγκιά» και ικανότητα του Στραματσόνι.
Σίγουρα τα χρόνια που έχουν ακολουθήσει την πολυμετοχικότητα είναι δύσκολα, αλλά δεν μπορεί ένας προπονητής όπως ο Στραματσόνι να ευθύνεται για το συσσωρευμένο θυμό και να βρίσκεται μονίμως στον... ντάκο μετά από κάθε ήττα ή ακόμη και νίκη.
Του ίδιου Στραματσόνι που επειδή παρέλαβε χάος πέρυσι, όταν του ζήτησαν να γνωρίσει πρώτα και να φτιάξει σε δύο μεταγραφικές αγορές την ομάδα απ' την αρχή για να επιστρέψει στην Ευρώπη και να διεκδικήσει τον τίτλο, βρίσκεται μονίμως στον... ντάκο!
Σε κάθε ευκαιρία και για κάθε πιθανή και απίθανη αφορμή.
Μπορεί να είναι πολλά τα χρόνια της προσμονής και της οργής από την αδικία, προφανώς είναι συσσωρευμένος ο θυμός μετά από «πλήγωμα» και νεύρα από κάποιον... γελοίο τρόπο που χάθηκε ένα ματς.
Σίγουρα ήταν μεγάλα τα χτυπήματα που δέχτηκε ο σύλλογος και η μετάβαση από τον πακτωλό των χρημάτων της πολυμετοχικότητας στην (κρίση στη χώρα και) στην «χρεοκοπία» και στο στρίβειν δια του αρραβώνως όλων, από εκεί στο«φάντασμα» του πρωτοδικείου και μετά στη «μαυρίλα» με τους διακανονισμούς, το πλήρωμα των χρεών και του «μνημονίου» σωτηρίας επί Αλαφούζου στα οικονομικά.
Ο Στραματσόνι τον έχει ανεβάσει επίπεδο
Αλλά δεν μπορεί να φταίει κανένας προπονητής για το συσσωρευμένο θυμό μετά από κάθε ήττα ή ακόμα και νίκη, σε ανθρώπους που καταλαβαίνουν το ποδόσφαιρο και τη διαφορά που υπάρχει ειδικά φέτος, πέραν φυσικά των παραδοσιακών της γκρίνιας, των troll και των «ειδικών» επί παντός επιστητού.
Πόσω μάλλον όταν ο ίδιος προπονητής αποδεδειγμένα σε έχει ανεβάσει «σκάλες» επίπεδο. Το πόσες θα το δούμε στην πορεία, ακόμα είμαστε στην αρχή, αλλά πάντοτε θα πρέπει να υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι στο κανονικό ποδόσφαιρο υπάρχουν ήττες όλων των ειδών.
Όλες πρέπει να διαχειριστούν διαφορετικά και κάθε μία απ' αυτές επιβάλλεται να διαβάζεται σωστά, ψύχραιμα και με όλα τα δεδομένα απλωμένα στο τραπέζι.
Με γνώμονα πρώτα την εικόνα και μετά το αποτέλεσμα, βλέποντας το δάσος και όχι το δέντρο.
Η δικαίωση του... μη ροτέισον
Επιστρέφοντας όμως στις... νίκες και δη αυτή επί του Αστέρα που επανέφερε τον Παναθηναϊκό μόνο πρώτο στην κορυφή, η ποδοσφαιρική ανάλυση για το συγκεκριμένο ματς αρχίζει από το ροτέισον.
Την επιλογή του προπονητή συγκεκριμένα να μην ανοίξει το ροτέισον. Ο ομόλογός του στον ΠΑΟΚ, για παράδειγμα, επέλεξε να «φρεσκάρει» την ομάδα του, ο Στραματσόνι (έκανε μόλις δύο αλλαγές στην ενδεκάδα σε σχέση με το Βίγκο) όχι.
Στην πρώτη περίπτωση αφαιρείς ποιότητα και προσθέτεις φρεσκάδα, στη δεύτερη το ανάποδο, εξ ου και ο βασικός λόγος για το εξαιρετικό ποδόσφαιρο στο πρώτο ημίχρονο.
Αλλά, ταυτόχρονα, και για την... πτώση έντασης του διακόπτη μετά το 55'-60', που εμπεριείχε ξεκάθαρα «μέσα» τόσο τη χαλάρωση μετά την αποβολή όσο και την ανεπίτρεπτη «ανασφάλεια», κυρίως για ένα δεκάλεπτο από το 2-1 μέχρι να μπει στο ματς ο Μολέδο αντί του αδύναμου κρίκου Ιβανόφ, κίνηση απολύτως ενδεδειγμένη.
Εκ του αποτελέσματος ο Στραματσόνι δικαιώθηκε, εκ της εικόνας και του δεδομένου... Θέλτα/, το δείγμα μέχρι το 60' ήταν αρκούντως ενθαρρυντικό και γεμίζει προσμονή για το εύρος του ποδοσφαιρικού επιπέδου/«ταβανιού» της φετινής ομάδας.
Μήπως κάτι «τσίμπησε» τον Καλογερόπουλο στην ανάπαυλα;
Σε επίπεδο διαιτησίας, στο πέναλτι που κερδίζει ο Βιγιαφάνιες από τον Γιαννούλη δεν (φαίνεται να) υπάρχει παράβαση, παρότι π.χ. ο Τσάρτας εξέφρασε την άποψη ότι ο Γιαννούλης του βάζει έξυπνα το δεξί πόδι και του προκαλεί τρικλοποδιά και για αυτό πέφτει.
Το υποδεικνύει, πάντως, ο δεύτερος βοηθός, Τάτσης, που στο δεύτερο ημίχρονο είχε δύο οριακά σωστές υποδείξεις οφ σάιντ υπέρ του Αστέρα, με πιο κλασική αυτή στο 66' που κάνει το απίστευτο κλέψιμο ο Ζέκα.
Ο Καλογερόπουλος σωστά στο 87' έδωσε το πέναλτι του Στανισάβλιεβιτς στο Χουλτ (σε φάση παρόμοια με το πέναλτι που είχε κάνει ο Μέστο με τον Αγιαξ) και επίσης σωστά του είχε δείξει κίτρινη για θέατρο στο πρώτο ημίχρονο.
Όσο για τη φάση του Ιβανόφ με τον Τσουκαλά, πρέπει να είναι παγκόσμια πρωτοτυπία να δίνεται η εσχάτη των ποινών δύο «κλικ» μετά από σουτ στα... πουλιά, ό,τι κι αν λέει το γράμμα του νόμου.
Το πιθανότερο, ως εκδοχή, πάντως είναι κάτι να «τσίμπησε» τον Καλογερόπουλο στην ανάπαυλα για να έψαχνε αφορμές, ενώ και το φτύσιμο του Φαρίνα στον Κουτρουμπή ο 4ος το υπέδειξε, ο Καλογερόπουλος είχε την πλάτη γυρισμένη και τα μάτια αλλού, όπως στο «χέρι» του Πέτριτς στο ντέρμπι στο Φάληρο.
Ο κορυφαίος «ball winner» του πρωταθλήματος
Σε επίπεδο προσώπων η ξεχωριστή αναφορά της ημέρας ανήκει δικαιωματικά στον Κάρλος Ζέκα. Τον αρχηγό Ζέκα που σε μία ομάδα με πολλούς πιο ποιοτικούς παίκτες απ' αυτόν, καταδεικνύει μονίμως την τεράστια συνεισφορά, τα πνευμόνια, την καρδιά, την αναγκαιότητα και κυρίως τη μοναδικότητά του.
Ποιος άλλος θα μπορούσε να κάνει αυτό το σπριντ και αυτό το εκπληκτικό κλέψιμο στον Τσιλιανίδη στο συγκεκριμένο μομέντουμ του ματς; Μόνο ο Ζέκα είναι η απάντηση!
Ο κορυφαίος «ball winner» του πρωταθλήματος, ο «βιονικός» αρχηγός που έτρεχε ακατάπαυστα λες και δεν είχε παίξει λεπτό στο Βίγκο.
Έβλεπες τον Ζέκα να τρέχει ακατάπαυστα και νόμιζες ότι δεν είχε αγωνιστεί λεπτό στο Βίγκο. Ποιος άλλος θα μπορούσε, αλήθεια, να κάνει αυτό το εκπληκτικό κλέψιμο στον Τσιλιανίδη;
Τον Ζέκα που ανταποκρίνεται στο ρόλο που το έχει δώσει ο προπονητής να τον αφήνει στρατηγικά διαρκώς τελευταίο στην άμυνα.
Στα επιθετικά στημένα για ισορροπία, εξαιτίας της ταχύτητας και της ικανότητάς του στα κλεψίματα, αλλά και στη φάση ανάπτυξης (όταν π.χ. ο Κουτρουμπής έβγαινε από την άμυνα ο Ζέκα οπισθοχωρούσε, ή όπως στο Αγρίνιο έμενε τελευταίος), για ασφάλεια στις αντεπιθέσεις των αντιπάλων.
Ο ρόλος του Ζέκα είναι ξεκάθαρος φέτος στην ομάδα, όπως επίσης είναι και του Λεντέσμα και των υπολοίπων, με εξαίρεση ίσως τον Ρέις για τον οποίο πήραμε μία πρώτη γεύση την Κυριακή στη Λεωφόρο.
Και το πρώτο δείγμα του Πορτογάλου έδειξε να είναι πολύ κοντά σε αυτό που περιέγραφε ο Ζιλμπέρτο Ζίλβα τονίζοντας τη λέξη «ευελιξία» ενός καλού και αξιόπιστου παίκτη που αν και στόπερ μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως 6άρι αλλά και ως δεξί μπακ.
Η εικόνα του ως δεξί μπακ,την... τρίτη καλύτερη θέση του θεωρητικά, ήταν αρκούντως ικανοποιητική, κάνοντας σωστά τα απλά πράγματα και έχοντας συγκέντρωση, γεγονός αρκετά σημαντικό για το ροτέισον της ομάδας που προστέθηκε στα ευχάριστα νέα της ημέρας για τον Παναθηναϊκό.
Τον Παναθηναϊκό που απολαμβάνει τη μοναξιά της κορυφής και έχει πλέον μπροστά του τη διακοπή για να ξεκουραστεί, να δουλέψει στα λάθη του και να «φορτώσει» τις μπαταρίες του ενόψει του αγώνα με την Ξάνθη που προηγείται του καθοριστικού ματς με τη Σταντάρ στη Λιέγη...
