Νέο συμβόλαιο λοιπόν για τον μεγάλο Μάρκους Μπεργκ. Τον «ξενερωμένο». Αυτόν που θα μας (ξανά) πάρει ο… ΠΑΟΚ και δεν ξέρω εγώ ποιος άλλος. Αυτόν που διαμαρτύρεται στους διαιτητές, που παίζει με τους αγκώνες, που ξεχωρίζει στον Παναθηναϊκό γιατί δεν υπάρχει άλλος, που, που, που. Που είναι για να μην μπερδεύεστε και για να μιλήσουμε σοβαρά ΜΑΚΡΑΝ ο καλύτερος επιθετικός που αγωνίζεται στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Και που είναι ευλογία για τον Παναθηναϊκό να τον έχει στο ρόστερ του και συνάμα να τον έχει και απόλυτα ικανοποιημένο. Όχι πως δεν ήταν, αλλά όπως γράφει και ο Μανωλιουδάκης στο δικό του άρθρο, είναι σημαντικό για τις ισορροπίες ΚΑΘΕ ομάδας να υπάρχουν κάποιες διαχωριστικές γραμμές, να μην είναι όλοι ίδιοι. Ο Μάρκους μπορεί να μην ασχολείται με αυτά, παίζουν όμως το ρόλο τους και είναι οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά στη δομή των αποδυτηρίων και γενικότερα.
Με όλο το σεβασμό προς το υπόλοιπο ρόστερ του Παναθηναϊκού, το οποίο μάλιστα κατά γενική ομολογία αποτελείται από ιδιαιτέρως ποιοτικά παιδιά, παίκτης με τα ΣΥΝΟΛΙΚΑ χαρακτηριστικά του Μπεργκ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ και για πάρτη του αξίζουν όλες οι θυσίες και όλα τα λεφτά.
Δεν στέκομαι λοιπόν μόνο στο καθαρά ποδοσφαιρικό κομμάτι, αν δηλαδή είναι ένας καλός, έως πολύ καλός στράικερ, αλλά όλο το πακέτο που διαθέτει ο Σουηδός που για μένα αυτή τη στιγμή είναι το ιδανικό που μπορεί να αναζητεί μια ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό. Και μακάρι να υπήρχαν κι άλλοι σαν κι αυτόν.
Και μόνο το γεγονός ότι από το 2013 που ήρθε στην Αθήνα έχει καταφέρει να μπει στην καρδιά των οπαδών του συλλόγου με τρόπο τέτοιο που το είχαν καταφέρει ιερά τέρατα του παρελθόντος καταλαβαίνει κανείς για τι πράγμα μιλάμε. Και μόνο που συγκρίνεται μαζί τους και που κατά πολλούς υπερέχει κιόλας, δεν χρειάζεται να λέμε τίποτα παραπάνω.
Ο Μάρκους τα κάνει όλα ΟΣΟ ΠΡΕΠΕΙ και ΟΣΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ. Είναι ο ορισμός του team player, άσχετα αν θα μπορούσε να αποτελεί για πλάκα τον απόλυτο πρωταγωνιστή και να ζουν όλοι στη σκιά του.
Αισθάνομαι τυχερός για τα χρόνια που τον έζησα «μέσα» στην ομάδα και αυτό μου δίνει τη δυνατότητα να πω και μια κουβέντα παραπάνω. Για κάποιους μπορεί να μοιάζει υπερβολή, μα είναι απλώς η πραγματικότητα. Και… λίγα λέμε ή μάλλον έχουμε πει. Διότι για τον Μπεργκ πραγματικά έχουν ειπωθεί και έχουν γραφτεί ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Υπερβολή θα είναι να πει κανείς πως «ακόμη δεν έχετε δει τίποτα», πλην όμως θεωρώ ότι όντως ακόμη δεν έχουμε δει τον πραγματικό Μπεργκ . Πως μπορεί ακόμη περισσότερα. Φέτος, αν όλα πάνε καλά, θα είναι πραγματικά η χρονιά του και αυτό έχει φανεί από το καλοκαίρι. Ο Μάρκους πατάει ακόμη καλύτερα μέσα στο γήπεδο, νοιώθει υπέροχα με τόσους ακόμη ηγέτες στο ρόστερ, πιστεύει τρελά στο πρότζεκτ, το μάτι του γυαλίζει, η όρεξη του έχει ανοίξει για τα καλά. Γουστάρει που είναι στον Παναθηναϊκό, αναγνωρίζει πόσο τον βοήθησε ο σύλλογος στην αναγέννησή του από τα δύσκολα, έχει τρέλα και αυτός και η οικογένειά του με την πατρίδα μας και δεν μπορεί να σκεφτεί τον εαυτό του κάπου αλλού. Να τον έχει ο Θεός γερό και τα καλύτερα έρχονται λοιπόν…
