Καταρχήν δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι μόνο με ανακοινώσεις μπορεί να λυθεί το πρόβλημα με τη μπόχα και τη δυσωδία που υπάρχει εδώ και 20 χρόνια στο ποδόσφαιρο. Χρειάζεται κι αυτό ώστε να βγαίνουν στη σέντρα πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις, χρειάζονται και «άλλα». Τα ξέρετε και τα ξέρουμε. Απάθεια στα όρια του συμβιβασμού δεν χρειάζεται, όπως τουλάχιστον συνέβαινε πριν κάποια χρόνια.
Ανεξάρτητα από το παραπάνω μόνο απαρατήρητη δεν μπορεί να περάσει η λύσσα ενός ολόκληρου συστήματος για ΣΙΩΠΗ. Δεν τους πειράζει τι γίνεται, αλλά γιατί αυτό δημοσιοποιείται. Καταλαβαίνετε για τι κάρφωμα και αυτογκόλ μιλάμε; Ανθρωποι που εδώ και για δυο δεκαετίες δεν έχουν βγάλει λέξη για τις «ομορφιές» που βλέπουμε θίχτηκαν ξαφνικά με τις ανακοινώσεις του Παναθηναϊκού. Σκούζουν όπου σταθούν και όπου βρεθούν και σου κουνάνε το δάχτυλο. Θα έλεγα αυτό που έλεγε και ο μακαρίτης ο Συρίγος («είναι να γελάει κανείς…»), αλλά το γέλιο πλέον δεν αρκεί.
Δηλαδή το ποδόσφαιρο δεν το σκοτώνει ένα μούφα πεναλτι, ένα γκολ πέντε μέτρα οφσάιντ και ένα «άσο ημίχρονο διπλό τελικό», αλλά αυτός που θα τα καταγγείλει όλα αυτά. Γιατί αν δεν τα πει κανείς είναι σαν να μην έγιναν ποτέ… «Μάγκες» συνεχίστε κι άλλο και σε λίγο θα παρακαλάμε να βγαίνει ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ανακοίνωση. Κι ας μην είμαστε και φαν του συγκεκριμένου τρόπου αντίδρασης και σας το λέω ειλικρινά. Φτάνει που σας ακούμε να τσιρίζετε. Και τότε, δεν μπορεί, όλο και κάτι καλό θα συμβαίνει. Κάτι θα αλλάζει, κάτι θα σας ενοχλεί.
Εχει λοιπόν την πλάκα του τις τελευταίες ώρες να ακούς ραδιόφωνα, να διαβάζεις απόψεις στα σάιτ αλλά και μηνύματα. Το τελευταίο δε είναι η μόδα της εποχής και όσοι με παρακολουθείτε καιρό ξέρετε και την γνώμη μου από τότε που έγραφα και αλλού. Από τις μεγαλύτερες «αρρώστιες» που έφερε το Ίντερνετ. Είμαι υπέρ του διαλόγου, θα ακούσω την γνώμη του οποιουδήποτε, θα συμφωνήσω, θα διαφωνήσω, αρκεί να ΞΕΡΩ με ποιον μιλάω. Όχι τώρα πως δεν ξέρω ποιος, από που και με πόσα, αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω τουλάχιστον. Και ομιλώ για την πλειοψηφία, για να μην θιχθούν και οι κανονικοί σχολιαστές και τους πάρει αδίκως η μπάλα.
Ετσι μάθαμε πως ο Παναθηναϊκός δηλητηριάζει το ποδόσφαιρο. Χαλάει το προϊόν που λένε και στην Νόβα. Στην οποία παρεμπιπτόντως κάλεσαν τον Βασσάρα να μιλήσει για διαιτησία, την ίδια ώρα που οι ίδιοι απαγορεύουν οποιαδήποτε εικόνα ή κουβέντα επ’ αυτού. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας και sorry για την παρένθεση. Όμως θα ‘σκαγα αν δεν το ‘λεγα.
Όσοι δε δεν έβαλαν «χέρι» στον Παναθηναϊκό επειδή τόλμησε να διαμαρτυρηθεί για το «ρεσιτάλ» του Φωτιάδη στην καλύτερη επιδόθηκαν στο αγαπημένο σπορ του τσουβαλιάσματος. «Σκληρές ανακοινώσεις από τους δύο αιώνιους» άκουγες δεξιά και αριστερά. Ανοιγες να δεις τι διάολο έχει ειπωθεί και από τη μία έβλεπες κάποια – σωστά ή λάθος, τουλάχιστον πολιτισμένα - παράπονα για τη διαιτησία και από την άλλη φρασεολογία Τρούμπας. Νέα παρένθεση εδώ: Θηλυκή συμπεριφορά είναι να μην θέλεις να παίξεις ενώ το γήπεδο έχει γίνει εκκλησία και να βάζεις τον Παππά και τον Υπουργό να σου δίνουν χωρίς αγώνα το ματς. Για να ξέρουμε και τι λέμε έτσι;
Όπως επίσης κλάψα και κλίμα δεν δημιουργεί αυτός που λέει πέντε πράγματα τα οποία έχει δει η μισή Ελλάδα αλλά αυτός που ανακαλύπτει μη πέναλτι στην πρεμιέρα στον Μπεργκ, κίτρινη αντί για κόκκινη στην αποβολή του Πασχαλάκη και δεν συμμαζεύεται. Και που τα τσουβαλιάζει με όργια που συνέβαιναν την τελευταία 20αετία και δεν έβγαζε ΚΙΧ. Για να μην ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε δηλαδή, γιατί σε λίγο θα ακούσουμε και για πράσινη παράγκα. Γι’ αυτό σας λέω: Μπορείς να τους ξεβρακώνεις ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ;
