Ενα και «καλό» είναι το βασικότερο συμπέρασμα για τον Παναθηναϊκό μετά την επιβλητική του πρεμιέρα στο πρωτάθλημα και τη διά περιπάτου νίκη στη Λιβαδειά, όπου το κοντέρ σταμάτησε στα τρία, αν και θα μπορούσε να είχε «γράψει» πολύ εύκολα άλλα τόσα…
Η ξεκάθαρη πεποίθηση ότι το… «Ελλάς, Ευρώπη, Παναθηναϊκός» και το… «πρωταθλητή σε θέλουμε Παναθηναϊκέ» μπορούν φέτος να συνυπάρξουν αρμονικά!
Εστω κι αν είναι γνωστός τοις πάσι ο βαθμός δυσκολίας του να μπορείς να κρατάς δύο καρπούζια σε μία μασχάλη και ιστορικά αποδεδειγμένες οι κακοτοπιές στην προσπάθεια να φτιάξεις μία ομάδα και του… αλωνιού και του… σαλονιού.
Απαντες γνωρίζουν, άλλωστε, ότι ουδέποτε ήταν εύκολο για μία ομάδα να χτιστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να αποκτήσει την ευελιξία, αλλά κυρίως την ικανότητα και τη γνώση (μέσω των προπονήσεων), προκειμένου να μπορέσει να υποστηρίξει επιτυχημένα δύο εντελώς διαφορετικές (ποδοσφαιρικά) προσεγγίσεις.
Κι όμως, ο φετινός Παναθηναϊκός δείχνει ικανός να τα καταφέρει!
Αφενός μεν διότι σοφά ο προπονητής του διέκρινε την ανάγκη δημιουργίας μιας ομάδας, ενός συνόλου παικτών, «δύο σε ένα», αφετέρου δε εξαιτίας της μεταγραφικής του στόχευσης η οποία του αναβάθμισε σαφώς το έμψυχο υλικό και του έδωσε ταυτόχρονα τα εχέγγυα και την ευχέρεια να το υποστηρίξει.
Ο Παναθηναϊκός της Ευρώπης είναι μία ομάδα που προσπαθεί να ελαχιστοποιεί το ρίσκο, που στοχεύει πρωτίστως στη θωράκιση των μετόπισθεν και της αμυντικής του συνοχής, που σέβεται τους πάντες, αλλά δεν φοβάται κανένα, που δεν τον ενδιαφέρει η κατοχή της μπάλας και οι τελικές, αλλά το να διαβάσει τις αδυναμίες του αντιπάλου με αποκλειστικό γνώμονα την ουσία.
Με τη γνωστή και άκρως επιτυχημένη ευρωπαϊκή συνταγή, δηλαδή, μέσω της οποίας έκανε αίσθηση στα πέρατα της γης, γράφοντας τις σπουδαιότερες χρυσές σελίδες στην ένδοξη Ιστορία του.
Ταυτοχρόνως, ο Παναθηναϊκός της Ελλάδας έδειξε ικανός να ανταποκριθεί, εμφατικά και με χαρακτηριστική άνεση μάλιστα, στο ρόλο του «αφεντικού» των εγχώριων αγώνων, όντας θεαματικός αλλά και ουσιαστικός μαζί απέναντι στις περίφημες «κλειστές άμυνες» που πρόκειται να συναντήσει στην πλειονότητα των αγώνων του.
Εάν μάλιστα καταφέρει να το διατηρήσει μέχρι τέλους θα πρόκειται για μοναδικό φαινόμενο στη νεότερη Ιστορία του συλλόγου, μιας και ακόμη κι όταν άφηνε άφωνη την Ευρώπη με τα επιτεύγματά του, ποδοσφαιρικά τα είχε συνήθως τα θέματά του απέναντι στις κλειστές άμυνες στην Ελλάδα.
Το αν θα τα καταφέρει σε απόλυτο βαθμό και στα δύο μέτωπα είναι σαφώς πρόωρο να το ισχυριστεί κανείς, πλην όμως η προεργασία που έχει γίνει από τον οργανισμό που λέγεται Παναθηναϊκός και τα πρώτα δείγματα γραφής της ομάδας, σου δίνουν κάθε δικαίωμα να αισιοδοξείς.
Γεγονός που πρέπει να πιστωθεί (κι αυτό) στον Αντρέα Στραματσόνι, ο οποίος η αλήθεια είναι ότι έχει φροντίσει να εκπλήξει ευχάριστα με τα φετινά πεπραγμένα του, ακόμη και τους ελάχιστους… δακτυλοδεικτούμενους που είχαν διακρίνει ότι μπορεί να αλλάξει επίπεδο τον Παναθηναϊκό, κόντρα στο ρεύμα του χλευασμού και της απαξίωσης προς τις ικανότητες και το πρόσωπό του εν γένει.
Δεδομένο είναι επίσης ότι το εύρος της ανταγωνιστικότητας του φετινού Παναθηναϊκού είναι πλέον ξεκάθαρο σε εχθρούς και φίλους (παρεμπιπτόντως μέχρι και ο Κομπότης υποχρεώθηκε να το αναγνωρίσει). Ως εκ τούτου μοιάζει απολύτως φυσιολογικό ο Λεβαδειακός (και ο κάθε Λεβαδειακός του ελληνικού πρωταθλήματος) να φαντάζει ως σάκος του μποξ για το Τριφύλλι.
Ο ίδιος πάνω-κάτω Λεβαδειακός που έβρισκε και τα προηγούμενα χρόνια ο Παναθηναϊκός στο διάβα του και αγκομαχούσε να του φτιάξει τρεις-τέσσερις φάσεις, ενώ κινδύνευε κιόλας όταν βρισκόταν σε φάση άμυνας, από παίκτες όπως ο Μάντζιος ή ο Μιλιάζες, που το Σάββατο δεν πήραν… ανάσα.
Φέτος στη Λιβαδειά ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε εύκολα να είχε εκτοξεύσει το σκορ σε δυσθεώρητα ύψη, έπαιξε με χαρακτηριστική άνεση… μονότερμα τον αντίπαλό του, είχε 20 τελικές (οι 13 στην εστία) και ταυτόχρονα καμία (0) απειλή στα μετόπισθεν (2 τελικές ο Λεβαδειακός, μηδέν στην εστία του Στιλ!).
Είχε… ιταλική ισορροπία, συνδύασε ουσία και θέαμα, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο που ήταν καταιγιστικός/απολαυστικός και έδειξε προς πάσα κατεύθυνση ότι η φετινή του ομάδα δεν αστειεύεται…
Η διαφορά όμως διακρίνεται ξεκάθαρα ακόμα και σε σχέση με την περυσινή πρεμιέρα του Τριφυλλιού στο πρωτάθλημα, όταν είχε μεν νικήσει τον Παναιτωλικό μέσα στο Αγρίνιο, αλλά η ομάδα ήταν βουτηγμένη στην ανασφάλεια και στηριζόταν σχεδόν αποκλειστικά στον Μπεργκ, άντε και τον Καρέλη.
Και για να περιοριστεί αυτή η ανασφάλεια και να προκύψει το διπλό στην περυσινή πρεμιέρα, ο Αναστασίου ήταν (στο μυαλό του) «υποχρεωμένος» να μοιράσει το χρόνο σε Μπεργκ και Καρέλη (ο Σουηδός τον είχε αντικαταστήσει στο 58’) στο εκτός έδρας ματς με την Καμπάλα που είχε προηγηθεί, προκειμένου να τους έχει φρέσκους στο… Αγρίνιο. Με τα γνωστά αποτελέσματα…
Φέτος, ο Στραματσόνι κράτησε τον ηγέτη της «πράσινης» άμυνας, Ροντρίγκο Μολέδο, στα «πιτς» για να τον έχει ετοιμοπόλεμο στη μεγάλη «μάχη» με τον Αγιαξ και οι τρεις αλλαγές στη διάρκεια του ματς ήταν ο Λέτο, ο Βιγιαφάνιες και ο Εμποκού! Ε, αν μη τι άλλο, το λες και εξέλιξη…
Από «το πρωταθλητή σε θέλουμε Παναθηναϊκέ» της Λιβαδειάς, η σκυτάλη δίνεται την Πέμπτη στο «Ελλάς, Ευρώπη, Παναθηναϊκός».
Ερχεται η σειρά του Αγιαξ στο καμίνι της Λεωφόρου, στο πρώτο και άκρως καθοριστικό βήμα για την πρόκριση από τους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ. Το ευρωπαϊκό ταξίδι του Παναθηναϊκού, άλλωστε, μόλις ξεκίνησε…
