Πρώτος στόχος επετεύχθη. Ο Παναθηναϊκός επέστρεψε πανηγυρικά στους ομίλους, όντας αήττητος, με απολογισμό τρεις νίκες και μία ισοπαλία και τέρματα 7-1 υπέρ του, επανακτώντας την ευρωπαϊκή του αξιοπρέπεια.
Γεγονός που πρωτίστως πιστώνεται στον Αντρέα Στραματσόνι αλλά και στον Γιάννη Αλαφούζο, που τον στήριξε κόντρα στο ρεύμα του χλευασμού και της απαξίωσης και του έδωσε τη δυνατότητα να χτίσει μία νέα ομάδα, με υλικά της επιλογής του και πάνω στα ποδοσφαιρικά του «θέλω».
Το κρισιμότερο (από τη στιγμή που ήταν το… τελευταίο) βήμα, έγινε την Πέμπτη στο «Μπρόντμπι Στάντιον», ένα ματς που εμπεριείχε σαφώς δυσκολίες αλλά και το «μαξιλάρι» του 3-0 της Λεωφόρου που εξ αρχής φαινόταν και αποδείχθηκε και εμπράκτως (υπερ)αρκετό για την πολυπόθητη πρόκριση.
Ποδοσφαιρικά, το ματς της Δανίας χωρίζεται κατά βάση σε δύο μέρη, όπως ακριβώς το περιμέναμε και πριν την έναρξή του, με δύο εντελώς διαφορετικά ημίχρονα.
Γνωρίζαμε δηλαδή εκ των προτέρων ότι το πρώτο θα ήταν εντελώς διαφορετικό από το δεύτερο, για τον απλούστατο λόγο ότι η Μπρόντμπι μπαίνει σε όλα τα ματς και ειδικά στο πρώτο 30-35λεπτο, υιοθετώντας άκρως επιθετική λογική και πρέσινγκ μέχρι «σκασμού».
Το οποίο πρέσινγκ είναι πρακτικά αδύνατο να διατηρηθεί σε τόσο μεγάλες εντάσεις για περισσότερο από ένα ημίχρονο.
Το είχε δηλώσει κι ο ίδιος ο Στραματσόνι στις δηλώσεις του στη συνέντευξη Τύπου πριν από το ματς, ότι το συγκεκριμένο διάστημα χρίζει τεράστιας προσοχής.
Συν τοις άλλοις, εκτός από το «τρελό» πρέσινγκ των Δανών, ο Παναθηναϊκός δεν έχει αποκτήσει ακόμα αγωνιστικό ρυθμό εξαιτίας της έλλειψης αγώνων και είναι ποδοσφαιρικά φυσιολογικό να ανεβάζει «στροφές» στη διάρκεια και ειδικά στο δεύτερο «μισό» των αγώνων του, όπως συνέβη άλλωστε, εκτός από τα παιχνίδια με τη Μπρόντμπι, και στα δύο ματς με τη ΑΪΚ.
Ξεκάθαρο είναι επίσης και το ότι η διαχείριση του συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος δεν ήταν αυτή που θα έπρεπε από τον Παναθηναϊκό, ανεξαρτήτως των παραπάνω δεδομένων, όχι από πλευράς στησίματος ή τακτικής αλλά από πλευράς ανταπόκρισης των παικτών-κλειδιά της ομάδας στις αυξημένες απαιτήσεις που γνωρίζαμε ότι θα προέκυπταν από την ασφυκτική πίεση των αντιπάλων.
Ο συγκλονιστικός Γουακάσο (που ήταν ο μοναδικός «πράσινος» που δεν πήρε… χαμπάρι από την πίεση και αντεπεξήλθε εμφατικά σε ολόκληρο το 90λεπτο), ο Ιβανόφ και ο Μολέδο έφεραν εις πέρας την αποστολή τους στο συγκεκριμένο διάστημα, αλλά όχι και οι υπόλοιποι, τρεις στους έντεκα, δηλαδή, μία πραγματικότητα που εξηγεί την αγωνιστική εικόνα του πρώτου ημιχρόνου.
Τακτικά ο Στραματσόνι εκτός του ότι γύρισε γρήγορα το σχηματισμό της ομάδας, από το 18’ (σε κλασικό 3-5-2 αντί για 3-4-2-1, με τον Γουακάσο 8άρι από αριστερά), είχε στα αρχικά του πλάνα μία διαφοροποίηση σε σχέση με το ματς της Λεωφόρου: επανέφερε τον Μολέδο ως «ψεύτικο λίμπερο» στο κέντρο της τριάδας και μετατόπισε τον Ιβανόφ αριστερό στόπερ, βλέποντας από το... χαρτί με τις ενδεκάδες ότι η «καλή» πλευρά της Μπρόντμπι, η δεξιά, είχε μεταφερθεί στα… αριστερά από τον προπονητή της.
Με τον πολύ καλό δεξιό μπακ, Λάρσον, να υποκαθιστά το ρόλο του Κρόνε που είχε αποβληθεί στη Λεωφόρο και με σαφή στόχευση να «φορτώσει» τη συγκεκριμένη πτέρυγα.
Δεν ήταν τυχαίο ότι ο Μέστο και ο Κουτρουμπής αντιμετώπισαν τις περισσότερες δυσκολίες στην πλευρά ευθύνης τους στο πρώτο ημίχρονο, ενώ και ο Ζέκα (που έκλεινε ως 8άρι από δεξιά) τα είχε βρει σκούρα στην αναχαίτιση του Πούρι, όπως και ο Λεντέσμα στον άξονα με τον Μούχταρ.
Ο τελευταίος (Μούχταρ), που πέτυχε και το γκολ της Μπρόντμπι, «έτρεξε»/«ξεθέωσε» τον Αργεντινό άσο και ταυτόχρονα «εγκλώβισε» τα προτερήματά του, την ίδια στιγμή που και ο Ζέκα αδυνατούσε να βγάλει σωστά τη μπάλα. Αν και για να είμαστε ακριβοδίκαιοι κάθε φορά που η μπάλα ακουμπούσε στους δύο κεντρικούς μέσους του Παναθηναϊκού έπεφταν πάνω τους δύο και τρεις παίκτες.
Ως εκ τούτου ο Παναθηναϊκός είχε μεγάλο θέμα στη δημιουργία καθώς δεν μπορούσε να κρατήσει και να «ακουμπήσει» τη μπάλα στους επιθετικούς του, Μπεργκ και Ιμπάρμπο.
Είναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι το 37’ οι τελικές ήταν 7-1 υπέρ της Μπρόντμπι αλλά μέχρι το τέλος του ματς δεν υπήρξε άλλη τελική προς την εστία από τους Δανούς
Η άμεση είσοδος στο ματς του Λέτο αντί του Ιμπάρμπο, η έγκαιρη αλλαγή του Λουντ, αλλά και το αυτονόητο γεγονός ότι η Μπρόντμπι ήταν αδύνατο να συνεχίσει με την ίδια ένταση το πρέσινγκ ψηλά, άλλαξε άρδην τη μορφή του αγώνα.
Ως φυσικό επακόλουθο ήρθε και το «χρυσό» γκολ του εξαιρετικού Ιβανόφ (που το είχε ψάξει και τέσσερα λεπτά νωρίτερα, στο 61’, στο φάουλ του Μπεργκ, αλλά δεν βρήκε για λίγα εκατοστά τη μπάλα) και κάπου εκεί η σεμνή τελετή έλαβε τέλος, με εξαιρετική διαχείριση του αγώνα από τον Στραματσόνι και τον Παναθηναϊκό να επιστρέφει πανηγυρικά και αήττητος στους ομίλους...
Το ευρωπαϊκό ταξίδι για τον Παναθηναϊκό μόλις άρχισε και τα καλύτερα είναι μπροστά μας...
Τα «φρέσκα» κουλούρια αφορούν στη σημερινή κλήρωση, όπου θα ήταν προτιμότερο να είχε αποφευχθεί η Θέλτα, μία ομάδα που παίζει το Σαββατοκύριακο με την... Μπαρτσελόνα, τη Ρεάλ, την Ατλέτικο, τη Σεβίλλη και είναι αυτονόητο ότι το ποδοσφαιρικό της επίπεδο και ο ρυθμός του παιχνιδιού της είναι υψηλότερος όλων.
Με τη διαφορά ότι θα χρειαστεί να επιδείξει ισχυρό βάθος πάγκου μία ομάδα του βεληνεκούς της Θέλτα προκειμένου να αντεπεξέλθει και στην Πριμέρα Ντιβιζιόν και στο Γιουρόπα Λιγκ.
Ο φετινός Παναθηναϊκός, εντούτοις, δεν φοβάται τίποτα και κανέναν. Είναι σαφώς μέσα στις δυνατότητές του η πρόκριση και η πλήρης αξιοποίηση της έδρας, γεγονός που θα παίξει καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη του γκρουπ.
Στη Λεωφόρο -η οποία αποτελεί το μεγαλύτερο ατού του Παναθηναϊκού ένα "χαρτί" που καμία άλλη ομάδα στον όμιλο δεν διαθέτει- το Τριφύλλι μπορεί να πετύχει το απόλυτο των νικών και μακριά από την Αθήνα να είστε σίγουροι ότι θα πουλήσει πολύ ακριβά το τομάρι του.
Ο Αγιαξ απαιτεί σεβασμό, αλλά έτσι όπως εμφανίστηκε στα ματς με τον ΠΑΟΚ και τη Ροστόβ δεν είναι σε καμία περίπτωση ανώτερους του Παναθηναϊκού από αμιγώς ποδοσφαιρικής άποψης, ούτε φυσικά η Σταντάρ Λιεγης για την οποία υπάρχουν… χρωστούμενα από τον αποκλεισμό-«μαγική εικόνα» προ διετίας.
Στις μεταγραφές, η περαιτέρω ενίσχυση της ομάδας πρέπει να συνεχιστεί και η επικείμενη απόκτηση του Κρίστοφερ Σάμπα είναι ξεκάθαρο ότι μπορεί να αποτελέσει «κλειδί» για τα μετόπισθεν.
Πέρυσι έπαιξε ελάχιστα στη Ντιναμό Μόσχας εξαιτίας μίας επέμβασης που έκανε στον αυχένα και τον κράτησε για μεγάλο διάστημα εκτός δράσης (4 συμμετοχές, όλες στο τέλος της σεζόν και μετά τον τραυματισμό του) αλλά προφανώς δεν θα ήταν εφικτό να αποκτηθεί διαφορετικά με τόσο χαμηλό κόστος.
Ο Σάμπα που είδαμε, εντούτοις, όταν ο Παναθηναϊκός αντιμετώπισε τους Ρώσους στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ, θα κάνει για πλάκα... θραύση στη χώρα μας καθώς εκτός από απίστευτο «θηρίο» που προκαλεί τρόμο στους αντίπαλους επιθετικούς, είναι και ικανός με τη μπάλα και, το κυριότερο, διαθέτει ισχυρή προσωπικότητα (μία ακόμα στη φετινή ομάδα).
Το δε «deal» που βρίσκεται στα… σκαριά είναι εξαιρετικά συμφέρον για το σύλλογο, ο οποίος φέτος έχει καταφέρει να συνδυάσει ιδανικά τη σχέση ποιότητας/κόστους στα μεταγραφικά του.
Πολύ μεγάλη υπόθεση, διότι έτσι «προστατεύονται» και οι περίφημες ισορροπίες στα αποδυτήρια, που μόνο αμελητέες δεν είναι...
Ο Σάμπα -σε σχέση με τον «Σίφο»- προφανώς θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο να εγκλιματιστεί στην ομάδα, καθώς ο Κροάτης ήξερε τον Παναθηναϊκό, είχε κάνει προετοιμασία στη Ντιναμό Ζάγκρεμπ και ήταν γενικά ενεργός, αλλά πλέον υπάρχει επαρκής χρόνος ενσωμάτωσης.
Παρεμπιπτόντως σε δύο εβδομάδες αναμένεται έτοιμος και ο Τελάντερ… Και η Ιστορία μας έχει διδάξει ότι οι προκρίσεις έρχονται πρωτίστως μέσω της άμυνας...
