Μετά από «καλές» νίκες ή από γερά χαστούκια υπάρχει πάντα αυτό το «πρόβλημα». Να ΄χεις ένα κάρο θέματα και μοιραία να μην μπορείς να τα προβάλεις όπως τους πρέπει. Επειδή λοιπόν η επανάληψη είναι η μητέρα της μάθησης πάμε να αναδείξουμε ένα πρόσωπο που χθες πέρασε σε δεύτερη μοίρα στο blog αλλά για να είμαστε δίκαιοι οφείλουμε να του βγάλουμε το καπέλο και να εστιάσουμε (και) σε αυτόν. Είναι γνωστό πως ο Αντρέα Στραματσόνι άκουσε πέρσι τα μύρια όσα. Και από τον κόσμο της ομάδας αλλά και από τους δημοσιογράφους. Με εισαγωγικά ή χωρίς. Διότι πρέπει να γίνεται κι αυτός ο διαχωρισμός με όσους ζουν ανάμεσά μας.
Καταρχήν εδώ χρειάζεται μια διευκρίνιση. ΚΑΛΩΣ ασκήθηκε κριτική για την εικόνα της ομάδας αφού παρά τις «ενέσεις» που είχαν γίνει ο Παναθηναϊκός δεν βλεπόταν μέσα στο γήπεδο. Άλλο όμως η αμφιβολία και η κριτική και άλλο η απαξίωση και οι χοντρές ειρωνείες στα όρια της εμπάθειας. Από… «Στραπατσόνι» και «Στραπατσάδας» έως και… «Φάμπρι» με ολίγον από τον «τρελό και άμπαλο Αλαφούζο που τον κρατάει» μέχρι και τα «ξύπνα Ζιλμπέρτο και δίωξε τον μυρωδιά»ς
Και όλα αυτά για έναν αν μη τι άλλο ΚΑΝΟΝΙΚΟ προπονητή ο οποίος βεβαίως και δεν είχε καταφέρει να περάσει τη φιλοσοφία του, είχε όμως και μια ΥΠΑΡΚΤΗ δικαιολογία. Όχι απλά δεν ήταν δική του η ομάδα αλλά κυρίως σε επίπεδο ψυχολογίας αυτό που παρέλαβε ήταν το απόλυτο χάος και δεν έστρωνε με τίποτα. Α και το παρέλαβε από έναν επίσης με τα καλά του και τα άσχημα του ΚΑΝΟΝΙΚΟ προπονητή (Αναστασίου) που έβαλε τη σφραγίδα του στην ομάδα, που του αξίζουν πολλά μπράβο άσχετα από την αρνητική τροπή που πήρε η περσινή σεζόν και με τον οποίο πιστεύω ότι κάποια στιγμή, κάπου, κάπως, κάποτε, που λένε (Παναθηναϊκά) θα ξανασμίξουμε, αν και φυσικά δεν είναι της παρούσης.
Επίσης και για να τα λέμε όλα αυτό που έχει πετύχει μέχρι τώρα ο Παναθηναϊκός ούτε θαύμα είναι, ούτε άθλος, αλλά το προφανές και το αυτονόητο. Το χρέος του και το καθήκον του. Επειδή όμως ακόμη κι αυτό τα τελευταία χρόνια το αγνοούσαμε, επειδή το καλοκαίρι μπορεί να την πάθεις όχι απλά από την Καμπάλα αλλά και από ακόμη χειρότερες ομάδες, όπως είναι οι Εβραίοι που προχθές έφαγαν ένα «σβηστό» τάλιρο, την ποιοτική στελέχωση του ρόστερ, την απόλυτη (για την εποχή) αγωνιστική ετοιμότητα, το εξαιρετικό στήσιμο του τριφυλλιού και το διάβασμα των αντιπάλων, είναι τομείς που τους πιστώνεται απόλυτα ο Ιταλός και του αξίζει ένα μπράβο. Ένα μπράβο που αργά αλλά σταθερά μας ξανακάνει Panathinaikos, φτιάχνοντας μια ομάδα που ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο σου δίνει ένα κάρο λόγους να πας στο γήπεδο, να την δεις και να την υποστηρίξεις.
Ειδικότερα το θέμα της στελέχωσης - και δίχως αυτό να αποτελεί επ’ ουδενί μομφή για τον τεράστιο Ζιλμπέρτο που ήρθε όταν το μεγαλύτερο κομμάτι του προγραμματισμού είχε γίνει και που κάνει ένα σωρό ακόμη δουλειές, ο Ιταλός έδωσε ρέστα. Και σε επίπεδο επιλογών και σε επίπεδο επαφών - διασυνδέσεων οι κινήσεις του ήταν μία προς μία. Με αποκορύφωμα τον Λεντέσμα ο οποίος εμφανίστηκε ένα ωραίο πρωί στην Ολλανδία, έκανε προετοιμασία δίχως να έχει συμφωνήσει, με ρίσκο να πάμε σε φιάσκο όλων των εποχών και στο τέλος έψησε και τον Αργεντίνο και τον Αλαφούζο να τελειώσουν μια μεταγραφή για την οποία από τότε λέγαμε ότι είναι αστείο να συζητάμε αν πρέπει να γίνει.
Επαναλαμβάνουμε για να κλείσει κάπου αυτό το πόνημα πως αν θα πετύχει ή όχι ο Στραματσόνι στον Παναθηναϊκό είναι σχετικό και κανείς δεν μπορεί να το προεξοφλήσει. Ούτε ως «Μουρίνιο» επιχειρούμε να τον αναδείξουμε. Να του πιστώσουμε όσα αξίζει πηγαίνουμε, όπως και πέρσι (τουλάχιστον εμείς) τον σταυρώναμε για όσα (δεν) έκανε. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
ΥΓ: Άργησε αλλά το κατάλαβε ο Κοντονής. Διότι το πρωτάθλημα ήταν «κάλπικο» και πέρσι που συνομιλούσε στα κινητά και ακύρωναν το ματς της Λεωφόρου και εδώ και είκοσι συνεχή χρόνια. Με εξαίρεση μία και μοναδική σεζόν, επί διοίκησης Πατέρα, που το σύστημα κατάλαβε ότι δεν τους παίρνει να παίζουν άλλο με τον Παναθηναϊκό.
ΥΓ1: Αυτή ακριβώς που βλέπουμε ΤΩΡΑ είναι η έννοια της περιβόητης Συμμαχίας, που φυσικά και δεν έχει ουδεμία σχέση με αυτό που φαντάζονται εχθροί και φίλοι. Είσαι ΜΑΖΙ εκεί που πρέπει και σε αυτά που πρέπει. Δεν έχεις ουδεμία άλλη «σχέση» και είσαι ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ. Πηγαίνεις από κοινού μόνο στις κομβικές κινήσεις που αφορούν το συνολικό καλό του ποδοσφαίρου και τότε το σύστημα σε νοιώθει για τα καλά.
ΥΓ2: Τι θέλω να πω; Αν ο Παναθηναϊκός απειλούσε μόνος του ότι δεν κατεβαίνει στο πρωτάθλημα θα ήταν σχεδόν βέβαιο ότι και η Λίγκα θα ξεκινούσε κανονικά και το τριφύλλι θα έτρωγε καμπάνα και οι «αντικειμενικοί» που τα ξέρουν όλα θα μίλαγαν για «κλάψες», «άλλοθι», κλπ. Όταν πας «μπούγιο», παρέα με το ίδιο το κράτος και δυνατές ομάδες και όχι τίποτα δορυφόρους της πλάκας, το σύστημα κάνει τουμπεκί και κάθεται σούζα.
ΥΓ3: Είναι προφανές ότι ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ η διακοπή βολεύει πρωτίστως τον Ολυμπιακό που ψάχνεται και δεν βρίσκεται και λιγότερο από τον οποιονδήποτε τον Παναθηναϊκό που είναι πιο έτοιμος αυτή την εποχή. Όλα αυτά βέβαια στη θεωρία. Γιατί στην πράξη πρωτάθλημα με αυτή την ΕΠΟ δεν παίρνει ούτε η Μπαρτσελόνα. Επομένως αν δεν καθαρίσει ας μη σώσει και ξεκινήσει. Και το παραπάνω δεν το λέω επειδή «δεν αγαπάω το ποδόσφαιρο ή τη δουλειά μου», αλλά για το ακριβώς αντίθετο. Δύσκολο να το καταλάβουν όλοι, αλλά τι να κάνουμε; Τα απλά είναι και δύσκολα.
