Ούτε τώρα λοιπόν. Ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να μην μπορεί να νικήσει καμία από τις ομάδες με τις οποίες είναι αντιμέτωπος στα πλέι οφ. Ούτε στην κανονική διάρκεια τα κατάφερε, ούτε και στα δύο πρώτα ματς όπου μετρά ισάριθμες ισοπαλίες με το ίδιο σκορ (1-1).
Σχετκό Περιεχόμενο
Έβλεπαν Euroleague και δεν ασχολήθηκαν με τον Στραματσόνι
ΣΧΕΤΙΚΑ
5 άρθρα
1 ομάδα, 1 πρόσωπο
Η γκέλα, γιατί περί τέτοιας πρόκειται με βάση τις συνθήκες που δημιουργήκαν, κόντρα στον ΠΑΟΚ αυτή τη στιγμή είναι το λιγότερο. Θέλω να πω ότι σε μια καταστροφική σε όλα σεζόν ελάχιστη σημασία έχει αν θα έρθεις δεύτερος ή τρίτος (δεν θέλω να σκέφτομαι πιο κάτω...) όσο σκληρό κι αν ακούγεται. Λες και άμα κερδίζαμε θα βγαίναμε στην Ομόνοια..
Επομένως το θέμα δεν είναι μόνο το παρόν, αλλά ΚΥΡΙΩΣ το μέλλον. Και επειδή όπως όλα δείχνουν και η νέα σεζόν θα βρει τον Παναθηναϊκό με τον ίδιο προπονητή στον πάγκο, τα έως τώρα μηνήματα και τα δείγματα δουλειάς δεν τα λες και καλά (sic). Στον Στραματσόνι δόθηκαν εν λευκώ τα... πάντα όλα, άλλαξε και τις... καθαρίστριες, εκτός από την αγωνιστική εικόνα της ομάδας η οποία παραμένει προβληματική και μη αποδεκτή για τον κόσμο της ομάδας.
Εξ ου και οι αποδοκιμασίες που ακούστηκαν προς το πρόσωπό του, άσχετα αν ο ίδιος σήκωσε προς την εξέδρα το χέρι του αναγνωρίζοντας το λάθος του στην εικόνα της ομάδας. Διότι κακά τα ψέματα αυτό που βλέπεις τους τελευταίους μήνες δεν είναι Παναθηναϊκός και για τις συνεχιζόμενες κακές παρουσίες οι δικαιολογίες στερεύουν.
Η μαρς αποβολή του Τζιόλη, που η πλάκα είναι ότι απορρούσε κιόλας, ήταν ένα δώρο που δεν το εκμεταλλεύτηκε ποτέ ο Παναθηναϊκός. Οπως δεν εκμεταλλεύτηκε και το γρήγορο άνοιγμα του σκορ στην επανάληψη από τον Μπεργκ που συνεχίζει να σκοράρει με ότι τρόπο γουστάρει όποτε βρει απέναντι στον ΠΑΟΚ. Εκεί το τελειώνεις το ματς, όμως τζάμπα έκαιγε η λάμπα. Οι πράσινοι χωρίς ρυθμό και φαντασία στο παιχνίδι τους, μπλοκαρίστηκαν εύκολα και με εξαίρεση το δοκάρι του Μάρκους δεν απείλησαν καθόλου τον αντίπαλό τους, πνίγηκαν σε μια κουταλιά νερό.
Επαναλαμβάνω πως με όσα έχουν δει φέτος τα μάτια μας το τελευταίο που με απασχολεί φέτος είναι το αποτέλεσμα. Το χειρότερο είναι ότι δεν βλέπεις κάτι που να μπορείς να πιαστείς και να αισιοδοξείς, κάτι που να σε πείσει ότι και του χρόνου δεν θα βρεθούμε στο ίδιο έργο θεατές. Μακάρι να πέσω έξω, χαρά μου θα είναι.
Κλείνοντας με τα δικά μας να πούμε και δυο λόγια για τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές του ματς. Δικαίωμα του ΠΑΟΚ να θεωρεί ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, δικαίωμα και δικό μας να θεωρούμε ότι ομάδες που πάλευαν για τη σωτηρία τους έπαιξαν περισσότερο ποδόσφαιρο μέσα στη Λεωφόρο ακόμη και με δέκα παίκτες. Ολα αυτά με την ανοχή του γνωστού και μη εξαιρετέου Κύζα, ο οποίος αν ήταν να ανεχτεί όλο αυτό το θέατρο σκιών που ακολούθησε χίλιες φορές όχι απλά να μην έβγαζε έξω τον Τζιόλη, αλλά ας απέβαλε και κανέναν δικό μας. Πιο ανοιχτό ποδόσφαιρο θα βλέπαμε... Αλλά ποιος δεν ξέρει τι ρόλο βαράει ο Κύζας και πως έφτασε εκεί που έφτασε;
