Dr. Julius Erving
Ταυτότητα
Όνομα: Julius Winfield Erving II (Dr. J., The Doctor)
Θέση: Small Forward (SF)
Έτη: 1971 - 1987
Νούμερο Φανέλας: 32, 6
Ομάδες: Virginia Squires, New York Nets (ABA), Philadelphia 76ers (NBA)
Φώτο:
http://resources.sport-fm.gr/supersportFM/images/news/13/07/16/204340.jpg
_____________________________________________________________________
Βρισκόμαστε εν έτει 1950. 15 Φεβρουαρίου 1950, συγκεκριμένα. Στις Η.Π.Α., αναμφίβολα, φλέγον θέμα συζήτησης είναι η νέα ταινία του "μάγου" Walt Disney, μιας και αυτή την ημέρα κάνει πρεμιέρα στους κινηματογράφους. Ο λόγος για την ταινία "Cinderella", τη γνωστή σε όλους μας Σταχτοπούτα. Η ταινία, γίνεται μεγάλη επιτυχία στο κοινό και δίνει το δικαίωμα στον Walt, να αποκτήσει αρκετά χρήματα, ώστε να αρχίσει την κατασκευή του παραμυθένιου του κόσμου, της Disneyland.
Μια εβδομάδα αργότερα, στις 22 Φεβρουαρίου του 1950, λίγο πιο μακριά, στην Νέα Υόρκη, στο Λονγκ Άιλαντ, η Callie Mae Lindsay, φέρνει στον κόσμο ένα μωρό. Με αυτόν τον τρόπο, ξεκινά η συγγραφή ενός άλλου "παραμυθιού", που μοίρασε απλόχερα αρκετές δόσεις "μαγείας" στον διψασμένο για θέαμα κόσμο του ΝΒΑ, με τον συγγραφέα αυτή τη φορά να ακούει στο όνομα Julius Winfield Erving II. Ένα "παραμύθι" γεμάτο συγκινήσεις, καρφώματα και φάσεις βγαλμένες από το μέλλον και τον Michael "Air" Jordan. Ένα παραμύθι, μπροστά από την εποχή του.
Αλλά ας μην πολυλογούμε άλλο, ας ξετυλίξουμε μαζί το κουβάρι της ιστορίας του "παραμυθιού" του Julius Erving.
Τα Παιδικά Χρόνια
Τα παιδικά χρόνια του Julius Erving, χαρακτηρίζονται από την απουσία του πατέρα του, ο οποίος παράτησε την οικογένεια, όταν ο μικρός Julius, ήταν μόλις 3 ετών. Η μητέρα του, αναγκάστηκε να εργάζεται σκληρά, για να συντηρεί αυτόν και τα 2 του αδέρφια.
Ο χαρακτήρας του διαμορφώθηκε και επηρεάστηκε έντονα από την σοφία και την ηθική της μητέρας του. Ο Erving θα ήταν πάντοτε ηγέτης, ελεύθερο πνεύμα, μα όχι επαναστάτης, ένας άνθρωπος που ακολουθούσε τους κανόνες, αλλά ταυτόχρονα δεν φοβόταν, όποτε χρειαζόταν, να ακολουθήσει το ένστικτό του.
Οι πρώτες του παραστάσεις με την "πορτοκαλί θεά", θα ήταν στην γειτονιά και στην τηλεόραση. Εκεί θα έβλεπε τον Elgin Baylor των Los Angeles Lakers και θα μαγευόταν από το άθλημα, στο οποίο μετά ο ίδιος έγινε θρύλος.
Το Ξεκίνημα
Μετακομίζοντας στην περιοχή Roosevelt, αγωνίστηκε στο High School της περιοχής. Λέγεται, ότι κάπου εκεί, ένας συμπαίχτης του, του κόλλησε το προσωνύμιο "Doctor". Ο Julius Erving, αποκαλούσε τον φίλο του "Professor", ο φίλος ανταπόδωσε με τον χαρακτηρισμό "Doctor". Λίγο καιρό αργότερα, οι συμπαίχτες του, θα άλλαζαν το Doctor στο - πλέον πασίγνωστο - Dr. J.
Eπόμενο βήμα, το Πανεπιστήμιο της Μασσαχουσέτης, το 1968. Εκεί διέπρεψε, με αριθμούς που προκαλούν τον θαυμασμό της κοινής γνώμης. Την πρώτη χρονιά, "σπάει" τα ρεκόρ σε αριθμό πόντων και ριμπάουντ, σε μια σεζόν δίχως ήττα. Τελειώνει την καριέρα του στο κολλέγιο, όντας ένας από τους μόνους 7 παίχτες όλων των εποχών, με συγκομιδή πάνω από 20 πόντους - 20 ριμπάουντ ανά παιχνίδι, συγκεκριμένα 26.3 πόντους και 20.2 ριμπάουντ σε σύνολο 52 παιχνιδιών. Το άστρο του άρχισε να διαφαίνεται λαμπρό, ο δρόμος για το επαγγελματικό μπάσκετ, ήταν ανοιχτός πια μπροστά του.
H λαμπρή καριέρα στο ΑΒΑ
Ωστόσο, βρισκόμαστε σε μια εποχή που στον χώρο του μπάσκετ, στις Η.Π.Α., επικρατεί αναταραχή, μιας και ήδη συζητείται η συγχώνευση των 2 πρωταθλημάτων, του ABA και του ΝΒΑ. Θεωρείται από πολλούς, ο άνθρωπος που συνέτεινε περισσότερο από τον καθένα, στην ένωση των 2 αυτών πρωταθλημάτων, το 1976. Ο Dr. J. αποφασίζει να αγωνιστεί στο ΑΒΑ, το οποίο προσπαθούσε με κάθε τρόπο να συναγωνιστεί και να φτάσει το αντίπαλο δέος του, το ΝΒΑ. Δεν θα υπήρχε καλύτερος εκπρόσωπος του ΑΒΑ, σε αυτή τη μάχη, από τον Dr. J.
Το 1971, λοιπόν, ξεκινάει την λαμπρή του καριέρα στο American Basketball Association (ABA), με τη φανέλα των Virginia Squires. Στην πρώτη του χρονιά εκεί, αναδείχτηκε έκτος σκόρερ του πρωταθλήματος και τρίτος ριμπάουντερ. Φυσικά, ψηφίστηκε ABA Rookie of the Year. Όπως αργότερα δήλωσε και ο ίδιος, μια φάση, στον αγώνα με τους Kentucky Colonels, του έδωσε αυτοπεποίθηση, ότι μπορεί πια να πετύχει τα πάντα και απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο. Μια φάση που έμελε να τον ακολουθεί πιστός οδηγός σε ολόκληρη την μετέπειτα καριέρα του. Σε ένα Drive του, με αντιπάλους μέσα στην ρακέτα τον Artis Gilmore και τον Dan Issel, οι οποίοι ακόμα και σήμερα περιλαμβάνονται στους καλύτερους "ψηλούς", που πέρασαν από τα παρκέ. "Πέρασα ανάμεσά τους, δήλωσε χαρακτηριστικά, και κάρφωσα μπροστά τους τόσο δυνατά, που πόνεσε η μέση μου. Μετά από αυτό δεν είχα τίποτα να φοβηθώ, κανέναν, ποτέ, και πουθενά, ήμουν γεμάτος αυτοπεποίθηση".
Την επόμενη χρονιά, "εκτόξευσε" το παιχνίδι του σε δυσθεώρητα επίπεδα, σκοράροντας κατά μέσο όρο 31.9 πόντους. Το 1973, προσπάθησε να μεταπηδήσει στο ΝΒΑ, κάτι σύνηθες για τους παίχτες της εποχής, και ειδικότερα στους Atlantic Hawks. Ωστόσο, μια διαδικαστική επιπλοκή, παρέτεινε - έστω προσωρινά - την μετάβασή του στο ΝΒΑ. Εν τέλει, κατέληξε στους New York Nets. Για άλλη μια φορά, ο Dr. J. οδήγησε την κούρσα των σκόρερ της λίγκας και την ομάδα του στην κατάκτηση του πρωταθλήματος, με σκορ 4-0 ενάντια στους Utah Stars. Στον πρώτο αγώνα, έδειξε από νωρίς τα δόντια του, σκοράροντας 47 πόντους, δημιουργώντας ντόρο με την απόδοσή του.
Το 1974, αντιμετώπισε προβλήματα στο γόνατο, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει την ξέφρενη πορεία του. Στα 25ά γενέθλιά του, φόρτωσε το καλάθι του San Diego με 57 πόντους. Έχοντας αναδειχτεί πολυτιμότερος παίχτης (MVP) του ΑΒΑ από το 1974 μέχρι το 1976, ο Dr. J. αποφάσισε να μεταπηδήσει στο ΝΒΑ και συγκεκριμένα στους Philadelphia 76ers. Αποχαιρέτησε το ΑΒΑ, έχοντας αγωνιστεί για 5 χρονιές, και έχοντας πετύχει τα πάντα στο πέρασμά του. 3 φορές πρώτος σκόρερ, 3 φορές πολυτιμότερος παίχτης (MVP) και 2 πρωταθλήματα. Ήταν, αναμφίβολα, ο μεγαλύτερος σταρ του ΑΒΑ. Στους αγώνες του, έκανε κάθε φορά και κάτι διαφορετικό, μια καινούργια κίνηση που ήταν "χάρμα οφθαλμών". Παρατήρησε τα, όχι και τόσο συχνά, καρφώματα του Connie Hawks, και τα έκανε καθημερινότητά του. Ορμούσε στο αντίπαλο καλάθι και κάρφωνε με δύναμη.
H μετάβαση στο ΝΒΑ
Στους Philadelphia 76ers, θα έβρισκε τους George McGinnis, ακόμα μια "καλαθομηχανή" και σταρ του ABA, όπως επίσης τον Lloyd B. Free και τον Doug Collins. Εκεί, αμέσως εντυπωσίασε με τις "εμπνεύσεις του" και έγινε, μάλιστα, ένας από τους πρώτους παίχτες που δημιούργησαν εταιρία παπουτσιών στο όνομά του.
Στην πρώτη του χρονιά, σκόραρε ανά αγώνα 21.6 πόντους, οδηγώντας τους Philadelphia σε ρεκόρ 50 νίκες - 32 ήττες και στον τίτλο της Atlantic Division. Μαζί τους, έφτασε στους τελικούς, και παρόλο που η ομάδα του πήρε το προβάδισμα αρχικά με 2-0, στο τέλος λύγισε απέναντι στους Trail Blazers, οι οποίοι και έκαναν ένα αποστομωτικό σερί 4 νικών.
Σταδιακά, ανέβασε την απόδοσή του και έγινε ένας - μόνιμα - All-Star παίχτης. Την χρονιά 1979-80, ο Dr. J. ήταν τέταρτος στη λίστα των σκόρερ με 26.9 πόντους. Η ομάδα του έφτασε στους τελικούς, αντιμετωπίζοντας τους Los Angeles Lakers, του "Magic". H oμάδα των Lakers, με τον Magic τότε Rookie ακόμα, κατάφερε να στεφθεί πρωταθλήτρια. Αλλά κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τον 4ο αγώνα της σειράς. Ο Erving άφησε το κοινό, τους συμπαίχτες και τους αντιπάλους με ανοιχτό το στόμα, με την κίνησή του, που έμεινε στην ιστορία ως "Baseline Move" (Σημ: το παραθέτουμε σε βίντεο παρακάτω). Μετά τον αγώνα, ο Μάτζικ δήλωσε για την συγκεκριμένη φάση: "Εκεί ήμουν, προσπαθώντας να κατακτήσω το πρωτάθλημα, και το στόμα μου έμεινε ανοιχτό" και συνέχισε "Το έκανε όντως αυτό. Σκέφτηκα, Τί πρέπει να κάνουμε; Πρέπει να πάρουμε την μπάλα έξω ή να του πούμε να το επαναλάβει;".
Η χρονιά 1980-81, ήταν η καλύτερη του Erving σε προσωπικό επίπεδο. Αναδείχτηκε MVP, σκοράροντας 24.6 ανά παιχνίδι και μοιράζοντας 4.4 ασίστ. Η ομάδα του, ωστόσο, τα βρήκε "σκούρα" απέναντι στον Larry Bird και τους Boston Celtics, υποκύπτοντας με σκορ 4-3, στους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας.
Την επόμενη χρονιά, το σκηνικό στους τελικούς της Ανατολής το ίδιο, μα ο πρωταγωνιστής και ο τελικός νικητής, άλλαξε μεριά. Οι Philadelphia πέρασαν στους τελικούς με 4-3. Εκεί, οι Lakers για άλλη μια φορά, στέφθηκαν πρωταθλητές.
Η Πορεία προς το Δαχτυλίδι
Ήταν πια φανερό σε όλους, ότι έλειπε στην ομάδα ο Center-φόβητρο, που θα σταματούσε τις "άγριες ορέξεις" του Kareem Abdul - Jabbar. Και βρήκαν στους 76ers αυτόν τον ιδανικό Center, στο πρόσωπο του μεγάλου Moses Malone. Μαζί συνέθεσαν ένα αχτύπητο, ομολογουμένως δίδυμο. Τελείωσαν την regular season με ρεκόρ 65-17, με τον Erving να σταματά στους 21.4 πόντους μέσο όρο. Στους τελικούς του 1983, αντίπαλοι και πάλι οι Lakers, σε ένα σκηνικό πλέον γνώριμο, μιας και τους συναντούσαν για τρίτη φορά τα τελευταία τέσσερα χρόνια στους τελικούς. Πλέον, πέρα από τον Moses Malone, οι 76ers είχαν και άλλα σημαντικά γρανάζια, σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές, τον Maurice Cheeks, τον Andrew Toney και τον Bobby Jones. Κατέκτησαν τον τίτλο, με το εκκωφαντικό 4-0. Ο Erving είχε φτάσει πια και στην κορυφή του ΝΒΑ.
Το τέλος
Συνέχισε, παίζοντας στα ίδια επίπεδα απόδοσης, αλλά πλέον στηριζόταν πιο πολύ στο μυαλό του, παρά στα αλτικά και φυσικά του προσόντα. Αφού ανακοίνωσε ότι θα αποσυρόταν με το τέλος την σεζόν 1986-87, ακολούθησε ένα "tour αποχαιρετισμού" του σε όλα τα γήπεδα. Αποθεώθηκε σε κάθε γήπεδο, με τους οπαδούς να δείχνουν έμπρακτα την αγάπη και τον θαυμασμό τους στο πρόσωπό του.
Αποσύρθηκε, εν τέλει, σε ηλικία 37 ετών, έχοντας σκοράρει περισσότερους από 30.000 πόντους στο ΑΒΑ και το ΝΒΑ. Απολογισμός; 22 πόντους μέσο όρο στο ΝΒΑ, 28.7 στο ΑΒΑ. Και πρωτίστως, μια θέση στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame (1993), το απώτατο βραβείο στην καριέρα ενός παίχτη. Tαυτόχρονα, συγκαταλέγεται στη λίστα με τους 50 μεγαλύτερους παίχτες στην ιστορία του ΝΒΑ (Οne of 50 greatest players in NBA history) (1996).
Mετέπειτα, ασχολήθηκε με τις επενδύσεις του, όντας ιδιοκτήτης ενός εργοστασίου γνωστού αναψυκτικού στην αγαπημένη του Philadelphia και με τον σχολιασμό και ανάλυση αγώνων στο NBC.
Αν οι Κινέζοι, πολύ σοφά, κάποτε, είπαν πως "μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις", τότε σίγουρα στον Julius Erving, θα ταίριαζε μια παράφρασή της, "ένα κάρφωμά του, αξίζει όσο χίλιες λέξεις". Και επειδή Dr. J. σημαίνει θέαμα και απόλαυση, ας σταματήσουμε εδώ την φλυαρία και ας τον δούμε εν δράσει. Το μεγαλείο ενός παίχτη δεν χωράει σε λέξεις, μα στις στιγμές δόξας του, στις στιγμές που έμειναν χαραγμένες για πάντα στην καρδιά και στον νου των φιλάθλων.
Βίντεο:
1) "The Baseline Move", όπως αναλύθηκε από τον ίδιον :
http://www.youtube.com/watch?v=FxiPGVo8WNc
2) "Πλούσια" στιγμιότυπα:
http://www.youtube.com/watch?v=DebtVv87jDc
3) Aφιέρωμα στον Dr. J, χωρίς καρφώματα, δεν γίνεται: TOP 10 DUNKS
http://www.youtube.com/watch?v=bWLXcg-V8FI
4) Οι "μάχες" του με τον Larry Bird, αμίμητες, σε όλα τα επίπεδα...:
http://www.youtube.com/watch?v=na8mAzCsmUc
Kαι για "κερασάκι" ...
5)Το -κατά τη γνώμη του υπογράφοντος - καλύτερο κάρφωμα όλων των εποχών. Πραγματική Τέχνη ...
http://www.youtube.com/watch?v=YWYrjqfZqA8
Είπαν για αυτόν:
Shaquille O'Neal: "Είναι θέμα άποψης. Για μένα, ο Dr. J ήταν ο μεγαλύτερος παίχτης όλων των εποχών. Αλλά ρωτάω άλλους ανθρώπους, λένε (ότι είναι) ο Jordan, μερικοί λένε ο Kobe, μερικοί ο Lebron. Πάντα θα είναι θέμα άποψης".
O Lebron James τον κατέταξε στους 3 κορυφαίους παίχτες όλων των εποχών, μαζί με τον Michael Jordan και τον Larry Bird.
«Παίζει ένα στυλ μπάσκετ που θα κυριαρχήσει τις επόμενες δεκαετίες» έγραφαν οι δημοσιογράφοι της εποχής.
Bill Walton: "Ο Dr. J είχε την ευθύνη και την πίεση του καθενός που ήθελε (να δει) κάτι καταπληκτικό κάθε νύχτα. Πώς μπορείς να αντιμετωπίσεις μια τέτοια ευθύνη;"
Eίπε ο ίδιος:
"Το κλειδί της επιτυχίας είναι να συνεχίσεις να εξελίσσεσαι σε όλους τους τομείς της ζωής - πνευματικά, συναισθηματικά, όσο και σωματικά".
" Οι στόχοι καθορίζουν το τί πρόκειται να γίνεις"
"Αν νιώθεις στενοχωρημένος επειδή βρίσκεσαι στη δεύτερη καλύτερη ομάδα του κόσμου, τότε έχεις πρόβλημα".
"Πιστεύω έντονα, ότι ο σεβασμός είναι πολύ σημαντικότερος από την φήμη".
(Για την δικιά του Dream Team): Wilt Chamberlain, Bill Russell, Elgin Baylor, Jerry West και Oscar Robertson.
Φωτογραφίες:
1) "Αέρινος"
http://www.achievement.org/achievers/erv0/large/erv0-006.jpg
2) O Larry O'Brien βραβεύει τον Dr. J. με το βραβείο του MVP για το NBA All-Star Game του 1977.
http://www.achievement.org/achievers/erv0/large/erv0-015.jpg
3) Από τα χρόνια του στο πρωτάθλημα του ΑΒΑ με την φανέλα των New York Nets ...
http://www.achievement.org/achievers/erv0/large/erv0-035.jpg
4) Ο "Air" πριν τον "Αir". Ο Dr. J. αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον Michael Jordan.
http://www.basketplus.gr/images/LIBRARY/NBA/ervingjordan-800x800.jpg
5) Οι "μάχες" του με τον The Legend - Larry Bird θα μείνουν αξέχαστες:
http://4.bp.blogspot.com/KYAvSCLclx0/USi5SPI3BnI/AAAAAAAAqy0/BdLEFoYxdtA...
6) Oρμούσε στα αντίπαλα καλάθια με το μοναδικό του στυλ. Εδώ σε αγώνα με τους Los Angeles Lakers to 1983.
http://cdn-jpg.si.com/sites/default/files/styles/si_gallery_slide/public...
7) Με τον Moses Malone συνέθεσαν το δίδυμο που θα τους έφτανε στην κορυφή ...
http://cdn-jpg.si.com/sites/default/files/styles/si_gallery_slide/public...
8) http://cdn-jpg.si.com/sites/default/files/styles/si_gallery_slide/public...
9) Ξεχωριστός και έξω από τα παρκέ, με το ιδιαίτερο στυλ του. Εδώ, πριν από αγώνα με τους New York Nets.
http://cdn-jpg.si.com/sites/default/files/styles/si_gallery_slide/public...
10) Με τα "παράσημα" της καριέρας του, 2 πρωταθλήματα στο ΑΒΑ και 1 στο ΝΒΑ.
http://cdn-jpg.si.com/sites/default/files/styles/si_gallery_slide/public...
11) http://cdn-jpg.si.com/sites/default/files/styles/si_gallery_slide/public...
ΥΓ: Αν μπορούσαμε να "χωρέσουμε" σε μια φράση τον παίχτη Dr. J., αυτή θα ήταν "πρωτοπόρος" για το θέαμα που θα ακολουθούσε τις επόμενες δεκαετίες στα παρκέ του ΝΒΑ. Οι μετέπειτα γενιές του ΝΒΑ του οφείλουν πολλά.
