Δεν χρειάζεται να λέμε και να ξαναλέμε τα ίδια. Τι (θα) σημαίνει δηλαδή η κατάκτηση του Κυπέλλου. Και γενικά και… ειδικά. Διότι δεν (θα) είναι απλά ένας τίτλος, που ούτε κι αυτός βέβαια σου περισσεύει, αλλά το σώσιμο μιας (καταστροφικής) χρονιάς.
Ο Παναθηναϊκός πέρασε λοιπόν και από την Τρίπολη. Για την πρόκριση φυσικά δεν υπήρχε θέμα μετά το 4-0 της Λεωφόρου. Ηταν ωστόσο ένα (μίνι) κρας τεστ χαρακτήρα. Και αποδείχτηκε για μια ακόμη φορά πως αυτό επί των ημερών του Μαρίνου Ουζουνίδη είναι… αδιαπραγμάτευτο. Δεν έβγαλαν μάτια οι πράσινοι, άλλωστε δεν περίμενε και κανείς να συμβεί κάτι τέτοιο. Ηταν όμως ΣΟΒΑΡΟΙ και εν τέλει κατάφεραν να περάσουν πανηγυρικά με δυο νίκες, ενώ συνολικά μαζί με το πρωτάθλημα έχουν πέσει στον «Μποροθρύλο» 10 τεμάχια σε 20μέρες και δεν έχεις φάει ούτε… φάση. Δεν το λες και άσχημα, ακόμη κι αν η πρόκριση ήταν το χρέος σου και το αυτονόητο.
Σε ατομικό επίπεδο δεν μπορείς να πεις πολλά πράγματα. Αυτό που περιμέναμε, τον Μολίνς δηλαδή δεν το είδαμε καθώς ο διεθνής Σουηδός τροφοδοτήθηκε ελάχιστα στο διάστημα που αγωνίστηκε. Στα θετικά το γεγονός ότι ο Λέτο είναι ξανά ετοιμοπόλεμος 40 μέρες μετά τον τραυματισμό του, όπως και το ποδοσφαιρικό θράσος που εξακολουθεί να δείχνει ο Χατζηγιοβάννης. Το ίδιο ισχύει και για τον Ευαγγέλου.
Το τριφύλλι γίνεται αργά αλλά σταθερά ξανά ΟΜΑΔΑ, είναι ξανά στους «4» και περιμένει. Ηδη πέρασε (όπως πέρασε…) η ΑΕΚ και αναμένουμε τους υπόλοιπους. Πολύ πιθανό το σενάριο να είναι στα ημιτελικά όλος ο καλός ο κόσμος και πραγματικά δεν μπορώ να πω αν προτιμώ κάποιον καθώς αυτή την περίοδο όλοι πάνω κάτω το ίδιο είναι. Ότι αν δεν γίνουν τίποτα «ομορφιές» ο Παναθηναϊκός έχει πολλές πιθανότητες να το πάρει νομίζω πως φαίνεται καθαρά.
Πάμε και στο αστείο πέναλτι που δόθηκε στο ΟΑΚΑ και που προκάλεσε διάφορα σχόλια για τον Σιδηρόπουλο. Δεν θα εστιάσω (μόνο) σε αυτό και δεν χρειάζεται να πω κάτι καινούργιο. Η άποψή μου για τον συγκεκριμένο ρέφερι είναι γνωστή και καταγεγραμμένη εδώ και καιρό. Όπως και τα… γέλια σε κάθε αναφορά περί κορυφαίου. Κορυφαίος μπορεί να είναι αλλά σε τι δεν μας είπαν. Σαν διαιτητής δύσκολο πάντως…
Όπως και κάτι ακόμη. Επειδή πολλοί το είδαν και το ξέχασαν ήδη. Συμβαίνουν βλέπετε αυτά στην Ελλάδα. Αναφέρομαι στις περίφημες συνομιλίες – ξεφτιλίκι που διέρρευσαν. Και ήταν από το 2012. Την περίοδο λοιπόν που ο Σιδηρόπουλος μίλαγε από το τηλέφωνο του Καλαθενού στον κυρ – Σάββα και του έλεγε «την επόμενη δεκαετία θα τους γαμ… όλους» ξέρετε μεταξύ άλλων τι είχε συμβεί; Η σφαγή στο Παναθηναϊκός –ΠΑΣ στο ΟΑΚΑ. Τότε που είχε βγει ο Αλαφούζος στις κάμερες και είχε μιλήσει ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ φορά για εγκληματική οργάνωση. Τότε οι άλλοι μπορεί και να άνοιγαν το λεξικό για να δουν τι σημαίνει. Αυτός είναι ο… κορυφαίος. Να μην το ξεχνάνε λοιπόν ούτε οι όψιμοι υποστηρικτές του, ούτε οι όψιμοι επικριτές του. Εμείς πάντως ΠΟΤΕ δεν θα τον ξεχάσουμε! Και σε κάθε ευκαιρία θα υπενθυμίζουμε τα έργα και τις ημέρες του.
ΥΓ: Ο γνωστός κωλοτούμπας έχει κερδίσει με το σπαθί του το δικαίωμα να γελάει όλη η Ελλάδα μαζί του. Ότι κι αν λέει. Ανά πάσα στιγμή. Πόσω μάλλον όταν μπλέκει με ασυναρτησίες ανθρώπους που δεν μπορεί να τους δει επειδή είναι νάνος απέναντί τους. Και στο μπόι αλλά και γενικότερα.
