Μαρίνος Ουζουνίδης λοιπόν. Καταρχήν καλή επιτυχία σε ένα δικό μας παιδί, που έχει ματώσει και δοξάσει τη φανέλα του μεγαλύτερου ελληνικού συλλόγου. Εναν άνθρωπο που ΞΕΡΕΙ που ήρθε, που ΓΝΩΡΙΖΕΙ και που ΝΟΙΩΘΕΙ τι εστί Παναθηναϊκός. Αυτό από μόνο του μπορεί να μην αρκεί, ωστόσο βοηθάει και λέει πολλά, ειδικά στην κατάσταση αποσύνθεσης που μοιάζει να βρίσκεται η ομάδα.
Φυσικά και δεν δύναμαι να μαντέψω τι ψάρια θα πιάσει ο νέος κόουτς του τριφυλλιού. Εκείνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι πως για τα δεδομένα της εποχής η συγκεκριμένη επιλογή μοιάζει ως η πιο safe. Αυτή με το λιγότερο δυνατό ρίσκο σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη ξένου τεχνικού που μέχρι να καταλάβει που ήρθε θα είχε σχολάσει ο γάμος και πιθανότατα θα χάναμε μέχρι και το Γιουρόπα…
Από την άλλη βέβαια έχω πει ένα σωρό φορές πως η αλλαγή προπονητή από μόνη της δεν φτάνει. Σαφώς και είναι μια κάποια λύση, πλην όμως αν δεν συνδυαστεί με μια σειρά από ενέργειες που συνολικά θα επαναφέρουν τη λογική, τη συσπείρωση και την υγεία στο κλαμπ, το πιθανότερο είναι σε σύντομο χρονικό διάστημα να κάνουμε την ίδια κουβέντα και να ψάχνουμε ξανά για προπονητή.
Η ανάληψη καθηκόντων από τον Μαρίνο είναι λοιπόν, έστω και καθυστερημένα ,μια καλή αρχή για το τριφύλλι, μια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση. Αρκεί να υπάρξει συγκεκριμένο ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟ και ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ σχέδιο το οποίο θα υποστηριχτεί και θα υπηρετηθεί μέχρι… θανάτου. Δίχως μπρος και πίσω, δίχως εκπτώσεις. Τα αναλύσαμε και στο αμέσως προηγούμενο άρθρο, γενικώς τα έχουμε πει ένα κάρο φορές.
Κυριακή κοντή γιορτή που λένε. Διότι χωρίς να φταίει ο ίδιος για ότι παρέλαβε είναι δεδομένο ότι ο Ουζουνίδης και ο Παναθηναϊκός εν προκειμένω ΠΡΕΠΕΙ να ξεκινήσει με νίκη. Να κερδίσει χρόνο και ηρεμία, να μαζέψει τα κομμάτια του και να δει πως μπορεί να οργανώσει μια αντεπίθεση η οποία μέχρι πριν από λίγες μέρες μπορεί να έμοιαζε και με θαύμα. Δεν περιμένω μαγικά, αλλά τα βασικά σαφώς και μπορεί να τα κάνει και να δούμε άμεσα πέντε πράγματα.
ΥΓ: Ενημερωτικά, για να μην νομίζετε ότι κάτι κάνετε και επειδή προφανώς η… δημοκρατία στο site αλλά και σε διάφορους «βόθρους» που ευδοκιμούν στο διαδίκτυο σας δίνει τη δυνατότητα να «φαντάζεστε» πράγματα: Δεν ξέρω για τους άλλους αλλά εγώ γράφω ΜΟΝΟ για τους εκατοντάδες χιλιάδες που με διαβάζουν καθημερινά και φανατικά. Γι’ αυτούς που βλέπω στο δρόμο, τους κοιτάζω και με κοιτάζουν στα μάτια. Από τότε που ξεκίνησα στο Ιντερνετ και με «επικήρυξαν» κυριολεκτικά και μεταφορικά οι απέναντι και που κάποιοι που τώρα πάνε να το παίξουν ιστορία ήταν ακόμη στα… δέντρα για να μην πω Παναθηναϊκά αγέννητοι. Πάρτε το χαμπάρι λοιπόν: Οσο και να σκούζουν οι 5-10 με τα δεκάδες μουσαντένια προφίλ που σχολιάζουν, γράφουν ψέματα και που για να βρουν τη Λεωφόρο ή οποιοδήποτε άλλο γήπεδο παίζει ο Παναθηναϊκός μας, βάζουν τη διεύθυνση στο Gps, δεν μου καίγεται καρφί. Είναι αργά πια. Συνεχίστε, καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, απλά ασχολούμαι μονάχα με ΥΠΑΡΚΤΟΥΣ. Φιλάκια…
ΥΓ1: Για τον Παπαπέτρου τα πιστεύετε και τα λέτε ή είναι όπως με το... πρωτάθλημα του Σπάθα;
