Συγνώμη, αλλά τα λόγια είναι περιττά… Για την ακρίβεια δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψεις αυτό το «πράγμα» που μπαίνει το τελευταίο δίμηνο στα γήπεδα, φοράει τη φανέλα του Παναθηναϊκού και ξεφτιλίζει τον ιστορικότερο σύλλογο της χώρας. Εκατομμύρια λαού έχει χάσει χρόνια τώρα τον ύπνο του και το χαμόγελό του και κάποιοι είναι στην καρακοσμάρα τους. Προκαλούν χωρίς τέλος και χωρίς ντροπή.
Το παιχνίδι στη Νέα Σμύρνη ήταν μια ακόμη απόδειξη πως ούτε και στο φετινό Παναθηναϊκό μπορεί να υπάρξει καμία σωτηρία παρά τις ελπίδες που ΚΑΛΩΣ καλλιεργήθηκαν στην αρχή. Μιλάμε για ένα βαρέλι χωρίς πάτο, για μια ομάδα χωρίς αρχή, μέση και τέλος, για το απόλυτο τίποτα. Και για κάτι που είναι προφανές ότι, τουλάχιστον φέτος, δεν μαζεύεται.
Δεν στέκομαι τόσο στο αποτέλεσμα, το οποίο φυσικά και είναι κακό, αλλά στην εικόνα και τη νοοτροπία. Εχεις τα χάλια σου, βρέθηκες εκεί που βρέθηκες και από το πουθενά ο χειρότερος Ολυμπιακός της 20αετίας, σε ένα από τα ελάχιστα παιχνίδια που δεν σπρώχτηκε χοντρά, σου κάνει ένα απρόσμενο δώρο. Πάει να σου δώσει μια μικρή παράταση ζωής ρε αδερφέ, ένα δικαίωμα στην ελπίδα.
Ποια θα έπρεπε να είναι η αντίδραση μιας ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ομάδας που πιστεύει ότι μπορεί να διεκδικήσει το πρωτάθλημα; Να μπει με λύσσα στο γήπεδο, να τα δώσει όλα και να στείλει από το πρώτο λεπτό το μήνυμα ότι θα πεθάνει για να εκμεταλλευτεί και την τελευταία ευκαιρία που τους απέμεινε; Ακόμη κι αν δεν το μπορεί αυτό, ας το πάρει έστω με τη φανέλα. Να σώσει την παρτίδα. Και τι είδαμε λοιπόν; ΤΙΠΟΤΑ. Δηλαδή μια από τα ίδια. Αυτό είναι χειρότερο ακόμη και από το αποτέλεσμα το οποίο μπορεί να σου κάτσει μπορεί και όχι. Αρκεί να ΠΑΙΞΕΙΣ!
Όποιος θέλει ας κρατήσει την… αντίδραση της ομάδας. Το είπε άλλωστε και ο Στραματσόνι. Ο δικός μας ανακουφίστηκε γιατί δεν έχασε και ο άλλος έκλαιγε γιατί δεν μας κέρδισε και με μισή ομάδα. Να συνεχίσω; Όχι ευχαριστώ. Γεννήθηκα Παναθηναϊκός, πεθαίνω γι’ αυτή την ομάδα, όμως αυτό που βλέπουμε δυστυχώς ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Παναθηναϊκός.
Δεν έχω να πω κάτι άλλο. Όποιος έχει όρεξη και διάθεση ας το κάνει. Μόνο κάτι τελευταίο. Και δυστυχώς το έλεγα με όσους μίλαγα και ΠΡΙΝ το ματς. Ακόμη και η τελευταία πιθανότητα ανάκαμψης είχε χαθεί στο δικό μου το μυαλό από το βράδυ του Σαββάτου. Τότε που βγήκε προς τα έξω μέρος από το περιεχόμενο της συνομιλίας Αλαφούζου – παικτών. Να θες να λέγεσαι παίκτης του Παναθηναϊκού, να έχεις μια νίκη στα τελευταία οκτώ παιχνίδια και αντί να βγάλεις το σκασμό και να βάλεις το κεφάλι κάτω, να βάζεις τον πρόεδρο να σου… απολογείται για μισή ώρα επειδή σου χρωστάει μια δόση. Αυτό ήταν το θέμα. Όλα τα υπόλοιπα τα είχαμε λύσει. Και φυσικά δεν φταίνε μόνο οι παίκτες γι’ αυτό, έτσι; Φταίει και το γεγονός ότι μέσα ή κοντά στα αποδυτήρια δεν υπάρχει ο άνθρωπος που θα τους προκαλέσει φόβο και θα τους δώσει να καταλάβουν που βρίσκονται. Όταν βρεθεί αυτός το ξανασυζητάμε...
