Αναμφισβήτητα αυτή ήταν η πιο πλήρης εμφάνιση του Παναθηναϊκού μέχρι σήμερα. Εχω την αίσθηση πως ήταν η πρώτη φορά που οι «πράσινοι» άγγιξαν το τέλειο στα 9 από τα 10 κομμάτια του παιχνιδιού. Εξαιρώντας το αμυντικό κομμάτι και παρότι κατάφεραν όχι μόνο να ακολουθήσουν, αλλά μπήκαν από νωρίς στη θέση του οδηγού, στα υπόλοιπα κομμάτια οι «πράσινοι» ήταν πιο αξιόπιστοι από κάθε άλλη φορά.
Προφανώς δεν ξεκινώ την καταμέτρηση από το σουτ, άλλωστε αυτό αποτελεί θέμα ημέρας, ψυχολογίας κλπ, αλλά κυρίως από την ισορροπία που είχε ο Παναθηναϊκός στο παιχνίδι πέντε εναντίον πέντε. Αν και τα τρίποντα ήταν αυτά που κράτησαν την ομάδα του Πασκουάλ μέχρι το φινάλε, ήταν πλέον σαφές πως υπήρχε ξεκάθαρο πλάνο για να ακουμπήσει σωστά η μπάλα στη ρακέτα, να ανοίξουν διάδρομοι μέσα από αυτή τη διαδικασία και να προκύψουν τα σουτ ή το παιχνίδι με πλάτη.
Για πρώτη φορά είδαμε την μπάλα να ακουμπά τόσες φορές στον Μπουρούση, δικαιώνοντας παραλληλα τον Πασκουάλ που προ ημερών είχε προαναγγείλει τη βελτίωση του διεθνούς σέντερ. Ανεξάρτητα αν ο Μπουρούσης τελείωσε με 4/11, η ουσία στην προκειμένη περίπτωση είναι πως για πρώτη φορά σε μεγάλο παιχνίδι αισθάνθηκες ότι ο διεθνής σέντερ έχει ενεργό ρόλο στα επιθετικά συστήματα του Παναθηναϊκού.
Το φύλλο της στατιστικής, σε συνδυασμό με το τελικό αποτέλεσμα, αποτελεί ένα τρανταχτό παράδειγμα αυτού που λένε «οι αριθμοί δεν λένε πάντα την αλήθεια». Δέκα περισσότερα ριμπάουντ μέσα στη Μαδρίτη, 60% στα τρίποντα, μόλις 4 λάθη περισσότερα, τα δύο στα τελευταία 20'', κι όμως ο Παναθηναϊκός έχασε γιατί δεν είχε «καθαρό» μυαλό στις λεπτομέρειες. Από τη μία είναι ικανοποιητικό το γεγονός ότι παρουσίασε αυτή την πολύ καλή εικόνα, από την άλλη σκέφτεσαι το «κρίμα», όταν οι δύο καλύτερες φετινές εμφανίσεις έχουν συνοδευτεί με δύο ήττες στις λεπτομέρειες.
Αυτή τη φορά ο Πασκουάλ πήρε πολλά πράγματα από το rotation. Τέσσερις με διψήφιο, ώριμο παιχνίδι από τον Παππά, αν είχε έναν ακόμη γκαρντ να ξεκουράσει τον Καλάθη που έπαιξε πάλι περισσότερα από 34 λεπτά ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Ο Μποχωρίδης ορθώς δοκιμάστηκε στο τέλος του α' ημιχρόνου, ίσως να φοβήθηκε περισσότερο απ' ό,τι έπρεπε και γι αυτό προφανώς δεν χρησιμοποιήθηκε στην επανάληψη.
Από 'κει και πέρα, έμελλε ο κορυφαίος του Παναθηναϊκού να εξελιχθεί σε μοιραίος. Μια πάσα στο κενό και μια απόφαση σε αμυντικό ριμπάουντ που δεν είχε καμία λογική μέσα σε διάστημα 20 δευτερόλεπτων. Δεν αφήνεις την μπάλα να βγει άουτ σε τέτοιες στιγμές κι όταν σκέφτεσαι τον κερδισμένο χρόνο ή την επόμενη επίθεση τότε μοιραία την πληρώνεις.
Θα συμφωνήσω απόλυτα με τον Μπάνκι που μιλώντας στην ΕΡΤ μίλησε για «θέμα νοοτροπίας», υποστηρίζοντας πως σ' αυτές τις περιπτώσεις δεν σκέφτεσαι το χρόνο, αλλά το πώς θα αρπάξεις την μπάλα και θα ξεχυθείς στον αιφνιδιασμό. Ο Φελντέιν έκανε πράγματι το παιχνίδι της ζωής του, έβλεπε το καλάθι σα να πετούσε βότσαλα στη θάλασσα, αλλά τι να το κάνεις βλέποντας τις δύο τελευταίες φάσεις...
Ο Παναθηναϊκός δεν έχει χρόνο να σκεφτεί άλλο τα όσα έγιναν στη Μαδρίτη. Δεν υπάρχει χρόνος για να βυθιστεί κανείς στα συναισθήματά του, ειδικά όταν ακολουθεί ο Ολυμπιακός. Ο τραυματισμός του Γκιστ μοιάζει σοβαρός, κάτι που σημαίνει ότι ο Πασκουάλ θα πρέπει να καταστρώσει πλάνα χωρίς τον Αμερικανό.
Δεν συζητιέται τόσο πόσο σημαντικός είναι ο ρολος του Γκιστ στα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό, το αντιλαμβάνεται κανείς, αν κάνει μια αναδρομή στις προσωπικές μονομαχίες με τον Βασίλη Σπανούλη. Συζητιέται ωστόσο το αν το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο ή μικρότερο σε σχέση με άλλες χρονιές, με δεδομένο ότι φέτος υπάρχουν περισσότεροι παίκτες με παρόμοια χαρακτηριστικά στις θέσεις «4» και «5». Δεν ξέρω αν τελικά θα μπορέσει να το καλύψει, αλλά σίγουρα έχει μεγαλύτερη τύχη από τους προκατόχους του.
Συμπερασματικά: Σε μεγάλο βαθμό αυτός ο Παναθηναϊκός είχε περισσότερα στοιχεία... Πασκουάλ σε σχέση με την εικόνα που είχαμε δει μέχρι σήμερα. Ο ενεργός ρόλος των ψηλών είναι η καλύτερη απόδειξη αυτού, κι αν υπάρξει βελτίωση στο αμυντικό κομμάτι, τότε σίγουρα θα πλησιάσουμε κοντά στο μπάσκετ που ταιριάζει στη φιλοσοφία του Ισπανού.
