Ένα νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις και αυτή η φράση φαίνεται να ταιριάζει γάντι στον μπασκετικό Παναθηναϊκό. Μετά τη χτεσινή ήττα τα ερωτηματικά είναι πάρα πολλά για την εικόνα της ομάδας και για το που μπορεί να φτάσει ο Παναθηναϊκός με τον συγκεκριμένο προπονητή και το συγκεκριμένο ρόστερ. Το αρχικό 3-0 έγινε 3-2 και τώρα τρέχουμε και δεν φτάνουμε για να προλάβουμε τη δεύτερη θέση και να μην πάμε όπως και πέρσι με μειονέκτημα έδρας = αποκλεισμός στα προημιτελικά. Πραγματικά αν ο Παναθηναϊκός δεν καταφέρει να πλασαριστεί στις δύο πρώτες θέσεις του ομίλου θα είναι παταγώδης αποτυχία και ο αποκλεισμός και φέτος από το Φάιναλ Φορ του Μιλάνου θα σημάνει και το τέλος του Πεδουλάκη στον πάγκο της ομάδας και πολλών από τους παίκτες του φετινού ρόστερ.
Πάμε στο προκείμενο και στην προσπάθεια που κάνουμε να εντοπίσουμε τη λύση του προβλήματος του Παναθηναϊκού. Δυστυχώς το πρόβλημα αποδεικνύεται πολύ σύνθετο με το μερίδιο της ευθύνης να ξεκινάει από διοίκηση και να φτάνει στους παίκτες. Προσωπικά βέβαια θεωρώ ότι το μεγαλύτερο μερίδιο πάντα ανήκει στον προπονητή μιας ομάδας γιατί αυτός κρατάει το τιμόνι της και πρέπει όλα να τα κάνει να δουλεύουν ρολόι.
Από εκεί θα ξεκινήσω λοιπόν προσπαθώντας (;) να μπω στο μυαλό του Πεδουλάκη. Την πρώτη του χρονιά λοιπόν είπαμε σωστά ότι πρέπει να του δοθεί μια πίστωση χρόνου όσον αφορά την ευρωλίγκα καθώς στεκόταν για πρώτη φορά σε αυτό το επίπεδο και δεν είχε και το απαιτούμενο ρόστερ να πάει πιο μακριά. Ήρθε λοιπόν το καλοκαίρι που κρατώντας την ίδια ομάδα και προσθέτοντας ποιοτικούς παίκτες είχε ένα ρόστερ 12 παικτών που φάνταζε και φαντάζει κατά τη γνώμη μου ικανό να πάει έστω στο φάιναλ φορ. Περιμέναμε μια ομάδα βελτιωμένη στο επιθετικό κομμάτι καθώς στην άμυνα είμαστε σε πολύ υψηλό επίπεδο. Βελτίωση όμως καμία και η ομάδα εμφανίζεται ίδια και απαράλλακτη με την περσινή περίοδο. Βάλτε το βίντεο του περσινού τέταρτου ημιτελικού με την Μπαρτσελόνα και δεν νομίζω να καταλάβετε ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά παιχνίδια. Πόσες φορές πρέπει να δούμε ότι όταν φτάνουν τα ζόρια στην Ευρώπη το κοντέρ δεν γράφει ούτε 60 στην επίθεση; Και με τέτοια επίδοση την καλύτερη άμυνα να έχεις δεν μπορείς να κερδίσεις ομάδες όπως η Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ και η ΤΣΣΚΑ. Δείτε τι έγινε χτες και θα καταλάβετε. Ο Παναθηναϊκός κράτησε την Μπαρτσελόνα των 80 πόντων στους 63 και όμως έχασε το παιχνίδι. Αυτό από μόνο του δείχνει την επιθετική ανεπάρκεια του Παναθηναϊκού και την αδυναμία του Πεδουλάκη να εμπλουτίσει την επίθεση της ομάδας. Ο Παναθηναϊκός στην επίθεση έχει 2 συστήματα μόνο και αυτά είναι ή το τρίποντο ή η προσπάθεια συνεργασίας Διαμαντίδη με Λάσμε και Γκίστ. Μετά από αυτά το χάος και ο αυτοσχεδιασμός. Μα συγνώμη κιόλας αλλά αυτά τα κάνει το Περιστέρι και όχι μια ομάδα με το επίπεδο του Παναθηναϊκού. Αλλά μάλλον εμείς δεν βλέπουμε καλά και ο Πεδουλάκης πρέπει να έχει δίκιο και να είναι ο ξύπνιος. Γιατί πρέπει να περνιέται για πολύ ξύπνιος όταν προσπαθεί να κερδίσει την Μπαρτσελόνα των 12 ποιοτικών παικτών με 6 παίκτες. Είναι τουλάχιστον κωμικό αυτό όταν και το ρόστερ σου υστερεί ποιοτικά σε σχέση με αυτό των Καταλανών. Η μόνη έννοια του Πεδουλάκη ήταν περιορίσει τον Ναβάρο. Το κατάφερε αφού ο Ισπανός πέτυχε 1 πόντο μόνο αλλά τι έγινε με αυτό; Σου έκαναν πλάκα όλοι οι υπόλοιποι. Ο Παναθηναϊκός μπήκε αδιάβαστος στο παιχνίδι και ειδικά στο πρώτο δεκάλεπτο η Μπαρτσελόνα μας έβαζε καλάθι όπως και όποτε ήθελε. Αν δεν μας έμπαιναν τα μακρινά σουτ το ματς θα ήταν πολλά με λίγα από το πρώτο δεκάλεπτο. Ο κύριος Πεδουλάκης όμως επιμένει στο να παίζει με 6-7 παίκτες έχοντας μοναδική ικανότητα να εξαφανίζει παίκτες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν την ομάδα. Και ναι αναφέρομαι στους Παππά , Μαυροκεφαίδη και Γιάνκοβιτς. Από ότι φαίνεται είναι πολλοί λίγοι για τον προπονητή μας και για αυτό δεν τους δίνει ούτε δευτερόλεπτο. Και αντί για αυτούς προτιμάει να ξεζουμίζει τον Διαμαντίδη και να αφήνει στο παρκέ το φάντασμα του Ούκιτς που δεν προσφέρει απολύτως τίποτα. Αλλά ακόμα και τον Κάρυ εξαφάνισε χτες στο δεύτερο ημίχρονο και ενώ έψαχνες πόντους στην επίθεση. Τα έχουμε πει πολλές φορές για τον Πεδουλάκη. Είναι φιλότιμος στρατιώτης αλλά έχει ένα ταβάνι σαν προπονητής. Και το ταβάνι του κινδυνεύει να μικρύνει και τον ουρανό του εξάστερου. Καλή η άμυνα αλλά δεν γίνεται ο Παναθηναϊκός να μην μπορεί να φτάσει τους 60 πόντους. Οπότε το καλοκαίρι πρέπει να αναζητήσουμε έναν που ταιριάζει με την δυναμική του Παναθηναϊκού και που μπορεί να ελπίζει σε βελτίωση κάθε χρόνο και όχι σε στασιμότητα.
Πάμε στους παίκτες τώρα αν και πάντα ήμουν της άποψης ότι δεν ευθύνονται αυτοί αλλά αυτοί που τους επέλεξαν. Κάποιοι παίκτες δείχνουν ότι δεν κάνουν για τον Παναθηναϊκό την δεδομένη στιγμή και άλλοι ότι δεν μπορούν. Ο Ούκιτς είναι σκιά του εαυτού του φέτος πράγμα απόλυτα λογικό αφού έχει σοβαρό πρόβλημα στα πόδια του. Δύσκολο έως απίθανο να εμφανίσει τον περσινό καλό εαυτό του τη φετινή χρονιά. Ο Μπατίστ αποδεικνύει ότι δεν μπορεί και ήταν λάθος η επιστροφή του όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι. Οι Παππάς, Γιάνκοβιτς και Μαυροκεφαλίδης δεν μπορούν καν να κριθούν γιατί δεν έχουν πάρει χρόνο συμμετοχής από τον Πεδουλάκη. Ο Κάρυ με φονικό σουτ αλλά όποτε το θυμηθεί καθώς έχει τρομερή αστάθεια στην απόδοσή του ακόμα και μέσα στο ίδιο το παιχνίδι. Ο Διαμαντίδης ένα χρόνο μεγαλύτερος και ξεζουμισμένος, ο Λάσμε ακόμα προσπαθεί να βρει τον περσινο εαυτό του ελέω τραυματισμών και οι Γκίστ και Μασιούλις μοιραία έμειναν από καύσιμο αυτή την περίοδο καθώς κράτησαν μόνοι τους τον Παναθηναϊκό στην πρώτη φάση. Σε γενικές γραμμές το ρόστερ του Παναθηναϊκού δεν είναι σωστά δομημένο και με αυτές τις επιλογές παικτών δύσκολα μπορεί να πετύχει πολλά στην επίθεση. Λείπει ένας δημιουργός, λείπει ένας φονικός σουτέρ που να σκοτώνει, λείπει ένα τεσσάρι που να έχει κ το σουτ και το παιχνίδι με την πλάτη και λείπει και ένας ψηλός να δώσει όγκο και ύψος στη ρακέτα. Πολλά λείπουν και αποδεικνύεται ότι ο καλοκαιρινός μεταγραφικός σχεδιασμός από όποιον και αν έγινε δεν ήταν σωστός.
Πάμε και στις ευθύνες τις διοίκησης τώρα. Καθαρά ευθύνη της είναι η παραμονή του Πεδουλάκη στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Καθαρή ευθύνη της είναι που βγάζει προς τα έξω για 7ο ευρωπαϊκό ενώ ξέρει ότι αυτός ο προπονητής και το ρόστερ έχουν ταβάνι. Καθαρή ευθύνη της είναι οι κάποιες μεταγραφικές επιλογές του καλοκαιριού. Καθαρή ευθύνη της είναι να πει στον κόσμο του Παναθηναϊκού πως τον οραματίζεται για τα επόμενα χρόνια. Τον οραματίζεται πρωταθλητή Ευρώπης ή μόνο να κερδίζει τον Ολυμπιακό και να διατηρεί τα σκήπτρα στην Ελλάδα; Λυπάμαι που το λέω αλλά αν τον ενδιαφέρει τον πρόεδρο μόνο η εγχώρια συλλογή τίτλων τότε κινδυνεύουμε να γίνουμε η Μακάμπι της τελευταίας 5ετίας που έχει ρίξει κατά πολύ το μπάτζετ με ένα αμφιβόλου ποιότητας ρόστερ που έχει στόχο τα προημιτελικά στην Ευρωλίγκα κάθε χρόνο και ενδεχόμενη πρόκρισή της μία στο τόσο στο φάιναλ φορ θεωρείται επιτυχία. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν θέλει ο Παναθηναϊκός να περάσει την Ρεάλ πρέπει να διαθέσει χρήμα και να φέρει ποιοτικούς παίκτες το καλοκαίρι γιατί από κάποια στιγμή και μετά παίζουν ρόλο και τα μπάτζετ και η ποιότητα των μεγάλων παικτών. Με τα ψέμματα δεν μπορείς να διεκδικείς ευρωπαϊκά τρόπαια.
Στα της φετινής διοργάνωσης τώρα το 3-2 μας φέρνει στα ίσα με τον πελάτη και την Αρμάνι και αν θέλουμε να ξαναγίνουμε φαβορί για τη 2η θέση πρέπει να κάνουμε το 3χ3 στα ματς με Μάλαγα, Ολυμπιακό και Αρμάνι. Αν δεν γίνει αυτό θα μπλέξουμε πολύ άσχημα και η πρόκριση στο Μιλάνο θα είναι μάλλον ουτοπική...
