Είναι από τις φορές εκείνες που λες «ποιος θα καθαρίσει τη μπουγάδα;», από τους αγώνες που νιώθεις ότι ξέρεις την κατάληξή τους, αλλά δεν βάζεις το χέρι σου στη φωτιά για το ποιος θα τον «καθαρίσει». Μέχρι πέρυσι πόνταρες όσα είχες και δεν είχες πως κάπου στο 30'-35' θα ερχόταν ένας Διαμαντίδης και μ' ένα τρίποντο, μια ασίστ, μια άμυνα θα τελείωνε τη δουλειά και θα 'λεγε στον αντίπαλο «καλά ήταν, αλλά μέχρι εδώ...».
Είναι λοιπόν σαφές πως ο Διαμαντίδης έφυγε, αλλά η αναγκαιότητα πάντα θα υπάρχει κι όπως αποδείχτηκε στην πρεμιέρα της Ευρωλίγκας ο Νίκος Παππάς έθεσε πρώτος - πρώτος υποψηφιότητα για να... ποντάρεις τα λεφτά σου, κάθε φορά που θα βλέπεις ένα παιχνίδι σαν κι αυτό με τη Ζαλγκίρις. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ πως ο Παππάς θα μπει στα παπούτσια του Διαμαντίδη, αλλά επιβεβαιώσαμε πως είναι ο πρώτος υποψήφιος για να αναλάβει να «καθαρίσει τις μπουγάδες» όποτε κι αν χρειάζεται.
Ο Παππάς δεν έκανε τίποτα διαφορετικό απ' αυτό που έχει... σπουδάσει. Ενας εναντίον ενός, μια καλή άμυνα, δύο ασίστ μετά από προσωπική ενέργεια και το ρευστό +2 ή -1 έγινε +7 και ουσιαστικά απάλλαξε τον Παναθηναϊκό από το άγχος.
Το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός δυσκολεύτηκε δεν αποτελεί έκπληξη. Καμία ομάδα στην Ευρώπη, πέραν ίσως της ΤΣΣΚΑ, δεν φαίνεται να είναι έτοιμη, απόδειξη αυτού τα αποτελέσματα της πρεμιέρας. Η Φενέρ κέρδισε στο σουτ την Μπάμπεργκ, η Μπαρτσελόνα επέστρεψε από το -14, η πανάκριβη Μακάμπι δέχτηκε ένα γερό χαστούκι, μοιραία και οι δυσκολίες που συνάντησε ο νέος Παναθηναϊκός είναι λογικές και αναμενόμενες.
Οχι, τα άστοχα ελεύθερα τρίποντα δεν αποτελούν το βασικό πρόβλημα. Από την στιγμή που το 80% αυτών ήταν ελεύθερα, σωστά τα επιχείρησαν, ακόμη κι αν δεχτούμε πως υπήρξε υπερβολή και κατάχρηση σε κάποιες περιπτώσεις. Μεγαλύτερος πρέπει να είναι ο προβληματισμός του Πεδουλάκη για τα 16 χαμένα αμυντικά ριμπάουντ ή την αδυναμία να βρεθεί ο γρήγορος ρυθμός και λιγότερο για το πόσα έγιναν και πόσα μπήκαν από τα 6,75μ.
Είναι σαφές πως ο Παναθηναϊκός δεν ξέρει ακόμη πώς θα κάνει πράξη την υπεροχή του. Ο Πεδουλάκης διαθέτει την πιο αθλητική ομάδα που είχαν ποτέ οι «πράσινοι», αλλά τα κομμάτια του παζλ δεν έχουν «δέσει» ακόμη κι αυτό είναι πέρα για πέρα φυσιολογικό. Ο Τζέιμς λείπει περισσότερο στον Καλάθη που για πρώτη φορά είχε δίπλα του έναν παίκτη που έτρεχε περισσότερο απ' αυτόν, οι Σίνγκλετον, Νίκολς παίζουν ακόμη πιο έξω απ' αυτό που τους είχαμε συνηθίσει και ο Ρίβερς θέλει το χρόνο του.
Ο Παναθηναϊκός στερήθηκε φαντασίας κι επομένως δημιουργίας στην πρεμιέρα του στην Ευρωλίγκα. Τελείωσε τον αγώνα με μόλις 13 τελικές πάσες, παρότι ο Καλάθης έπαιξε περισσότερο από 30 λεπτά (31:16). Στο «πέντε εναντίον πέντε» έψαχνε μετά μανίας την έξτρα πάσα στα 6,75μ. και μόνο μία φορά, στο 32', υπήρξε μια καλή συνεργασία Καλάθη-Γκιστ, απ' αυτές που καταλήγουν με άλει-ουπ στο αντίπαλο καλάθι.
Συνολικά οι «πράσινοι» είχαν «θέματα», σε μεγάλο βαθμό φυσιολογικό δεδομένης της εποχής, αλλά το πρώτο που θα πρέπει να λύσουν είναι ο τρόπος με τον οποίο θα αξιοποιήσουν την αθλητικότητά τους. Και να δεχτώ πως ο βασικός στόχος είναι η ταχύτητα, το γρήγορο, αλλά όχι βιαστικό μπάσκετ, αλλά θα πρέπει να υπάρχει προσαρμογή, όταν τα παιχνίδια πάνε στους 70 πόντους και σε επιθέσεις των 20 δευτερόλεπτων.
Υ.Γ1.: Δυο λόγια για τον Κούζμιτς, με αφορμή την εκπληκτική του εμφάνιση στην πρεμιέρα του Ερυθρού Αστέρα. Πρώτον, οι Σέρβοι αποδεικνύουν πως... κι εμένα να πάρουν μπορεί να με κάνουν αξιόπιστο ψηλό. Εστειλαν τον Μαριάνοβιτς στο ΝΒΑ, έκαναν μάγκα τον Ζίρμπες, τώρα θα «φτιάξουν» όνομα στον «αποτυχημένο του Παναθηναϊκού». Προσωπικά θερώ λανθασμένη την άποψη περί «άμπαλου» και «παλτού» που κατά καιρούς ακούω και διαβάζω.
Ο Κούζμιτς αποκτήθηκε για έναν συγκεκριμένο ρόλο και ξαφνικά του ζητήθηκαν τα τριπλάσια πράγματα απ' αυτά που μπορούσε να κάνει. Δεν αποκτήθηκε ως... Ντάνκαν και στην πορεία προέκυψε Κούζμιτς. Αποκτήθηκε γι αυτό που ήταν και απλά κάποιοι πίστευαν πως έπρεπε να παίζει ως Ντάνκαν, επειδή ο Τζόρτζεβιτς αναγκαζόταν να τον χρησιμοποιεί 20 και 25 λεπτά.
Ο Κούζμιτς δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας καλός ρολίστας που μ' αυτό τον ρόλο θα βγάζει πάντα το ψωμί του. Τώρα, αν κάποιοι πίστευαν πως ο Κούζμιτς έπρεπε να είναι Ραντούλιτσα, τότε μάλλον αυτοί είχαν λανθασμένη άποψη για το τι μπορούν να περιμένουν...
Y.Γ2: Περί Κουκ και μέχρι να αποκτηθεί ώστε να πούμε περισσότερα. Θεωρώ πως είναι παίκτης με χαρακτηριστικά που λείπουν από τον Παναθηναϊκό, ακόμη κι αν επιστρέψει ο Τζέιμς. Οι «πράσινοι» έχουν ανάγκη από έναν δημιουργικό άσο, ανάγκη που θα παραμείνει ακόμη κι αν γυρίσει ο Τζέιμς που είναι περισσότερο «2άρι» και λιγότερο πόιντ γκαρντ. Η ανάγκη για καθαρόαιμο πλέι μέικερ που θα σκέφτεται περισσότερο την πάσα παρά το σουτ φάνηκε στον αγώνα με την Ζαλγκίρις, απόδειξη άλλωστε είναι ο μικρός αριθμός ασίστ και ο κακός ρυθμός του Παναθηναϊκού στου «5-5».
Υ.Γ.3: Οποια κι αν ήταν η επιλογή του Πεδουλάκη για το ΣΕΦ θα χωρούσε πολλές συζητήσεις. Επέλεξε τον Φελντέιν προκειμένου να έχει μια ακόμη λύση στα γκαρντ και να αισθάνεται πιο ασφαλής απέναντι στη «φορτωμένη» περιφέρεια του Ολυμπιακού. Αν και θεωρητικά θα μπορούσε με τον Νίκολς να «χτυπήσει» περισσότερο την προβληματική φροντ λάιν των «ερυθρόλευκων», προτίμησε την σιγουριά του «κοντού» και την ασφάλεια που θεωρητικά παρέχει ένας ακόμη παίκτης στο... κυνηγητό του Σπανούλη.
