Για τη ρεβάνς με τη Μπρόντμπι έχουμε χρόνο. Θα τα (ξανά) πούμε είτε την Τρίτη, είτε την Τετάρτη από την Κοπεγχάγη. Για μια ρεβάνς τυπική διαδικασία που οι κομπλεξικοί Δανοί πάνε να την κάνουν πόλεμο από το πουθενά. Σε επίπεδο ατμόσφαιρας. Διότι με καθαρά αγωνιστικά κριτήρια δεν έχουν ουδεμία τύχη και θα το χάσουν κι αυτό το ματς. Κι ας βάλανε επτά σε κάποια Άαρχους κι ας είναι πέντε κλάσεις πάνω από πέρσι. Και πάλι σε επίπεδο ομάδας ΔΕΝ τους βλέπουμε.
Καλώς απάντησε όπως απάντησε ο Παναθηναϊκός διότι τα όρια ξεπεράστηκαν και μάλιστα (όπως στη Λίγκα) από ανύπαρκτους μπροστά στο μέγεθός μας, καλώς το πήγε μέχρι την ΟΥΕΦΑ το πράγμα, αλλά ΩΣ ΕΔΩ. Η επόμενη απάντησή να είναι ΜΕΣΑ στο γήπεδο. Και μετά… φιλάκια. Αρκεί να κατέβουμε για να παίξουμε μπάλα και όχι να ασχοληθούμε με τα «γύρω – γύρω». Αν πέσεις στην παγίδα τους και επειδή μπάλα είναι και ποτέ δεν ξέρεις… άστο καλύτερα. Οπότε πάμε για να τελειώσουμε τη δουλειά, πάμε για το διπλό.
Μεταφερόμαστε σε κάτι άλλο που εσχάτως μονοπωλεί. Και που το θράσος ορισμένων ξεπερνάει τα όρια και βγάζει (ας το πούμε και έτσι) τρελό γέλιο. Πέρασε λοιπόν το ΣΚ, όλη η Ευρώπη έπαιζε μπάλα και εμείς από τον καναπέ. Το ελληνικό πρωτάθλημα δεν ξεκίνησε ποτέ και το κλάμα έπεσε σύννεφο. Από ποιους; Μα από τους υπηρέτες όλου αυτού του βρομερού συστήματος. Δείτε ποιοι είναι αυτοί που σκούζουν και θα καταλάβετε γιατί το κάνουν.
Ενας και ένας είναι. Και οι ομάδες και οι παράγοντες ακόμη και οι δημοσιογράφοι που με τον μανδύα της δήθεν αντικειμενικότητας κάνουν το άσπρο – μαύρο ταΐζοντας σανό τους ανυποψίαστους . Χέρι – χέρι πάνε τόσα χρόνια και ξαφνικά τους έπιασε ο πόνος γι’ αυτό που οι ίδιοι κατέστρεψαν ο καθένας με τον τρόπο του. Διότι κακό δεν κάνει μόνο αυτός που στήνει, τραμπουκίζει, καταστρέφει, αλλά και αυτός που κουκουλώνει και που βγάζει γραφικό και τρελό του χωριού όποιον καταγγέλλει όλες αυτές τις «ομορφιές» εδώ και τόσα χρόνια. Τους ξέρετε και τους ξέρουμε. Και όσοι δεν τους γνωρίζουν, θα τους μάθουν. Είναι βλέπετε τόσο ΒΛΑΚΕΣ που ακόμη και τώρα συνεχίζουν να προκαλούν. Κλαίνε για την καταστροφή αυτού που οι… ίδιοι κατέστρεψαν.
Μην τσιμπάτε λοιπόν από τις αστειότητές τους και μην σταματάτε να τους ξεβρακώνετε. Όπου τους βρίσκετε. Όσοι αγαπούν το πραγματικό και καθαρό ποδόσφαιρο, όσοι θέλουν πίσω τις Κυριακές τους, δεν τους καίγεται καρφί που δεν ξεκίνησε ΑΥΤΟ το πρωτάθλημα. Κι αν δεν αλλάξουν όσα πρέπει να αλλάξουν, αν δεν υπάρξει η στοιχειώδης ισονομία, ας μη σώσει να ξεκινήσει και ΠΟΤΕ. Μπορεί να μας πονάει εδώ που έχει φτάσει το πράγμα, αλλά ακόμη περισσότερο σε πονάει να παίζεις με σημαδεμένη τράπουλα. Αυτό δηλαδή που γίνεται εδώ και δυο δεκαετίες και που έχει κορυφωθεί (σε επίπεδο πρόκλησης, προπαγάνδας, δουλοπρέπειας, τρόμου και αδιαφορίας) τα πέντε τελευταία χρόνια.
Εσείς που σκούζετε δεξιά και αριστερά έχετε καταλάβει για ποιο ποδόσφαιρο μιλάμε; Πως το έχετε καταντήσει; Εχετε δει πόσοι πηγαίνουν στα γήπεδα; Εχετε δει πόσοι διαβάζουν τις εφημερίδες; Εχετε βγει έξω από τα σύνορα να δείτε τι λένε οι ξένοι για μας; Για ποιο ελληνικό ποδόσφαιρο μιλάμε λοιπόν; Πλάκα κάνουμε; Δεν ψιχαλίζει. Ο κόσμος είναι που σας φτύνει. Τον καθένα στο αντικείμενό του. Μην απορείτε λοιπόν γιατί οι ξένοι παίζουν ήδη μπάλα και εμείς … στοίχημα. Γιατί οι ξένοι όταν έχουν ΣΤΟΙΧΕΙΑ για κάτι το ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ!
Και για το κλείσουμε: Σαφώς και τρελαίνομαι που την Κυριακή δεν πήγα γήπεδο και που δεν ξέρω πότε θα ξαναπάω. Και που η δουλειά μου έχει απαξιωθεί και που είμαστε επικηρυγμένοι και τα πάντα όλα. Μα πιο πολύ θα με ενοχλούσε να έκανα τον μαλάκα σε όλα αυτά, όπως κάνουν ένα σωρό γύρω μου. Να σφύριζα αδιάφορα, να τα θεωρούσα όλα αγγελικά πλασμένα και να μιλούσα μόνο για μπαλίτσα. Ψάξτε αλλού για τέτοιους. Θα βρείτε πολλούς.
ΥΓ: Προς τον ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΑΚΟ που ξαναχτύπησε την Κυριακή: Μην κάνεις έτσι, ούτε 50 χρόνια δεν έχουν περάσει ακόμα από το Γουέμπλεϊ (μην πιάσουμε και τα πιο φρέσκα). Κάποια στιγμή θα το πάρεις απόφαση. Θα το χωνέψεις. Όσο και να σε τσούζει, όσο και σε στοιχειώνει το ΕΛΛΑΣ – ΕΥΡΩΠΗ – ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ.
