Από τον Δεκέμβριο του 2012, όταν στο πλαίσιο της ανταλλαγής με τον Αντι Πάνκο ο Τζέιμς Γκιστ μετακινήθηκε από την Ανδαλουσία στην Αθήνα, η έννοια «αθλητικός ψηλός», που αναβαθμίστηκε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο προκαλώντας θεαματική αλλαγή στο σύγχρονο μπάσκετ (μαζί με τους δολοφονικούς σουτέρ), συνδέθηκε άρρηκτα με τον εκρηκτικό πάουερ φόργουορντ.
Είχαμε ξαναγράψει ένα άρθρο για τον Γκιστ μετά την αγχωτική νίκη του Παναθηναϊκού επί της πρώην ομάδας του Ουνικάχα Μάλαγα στο ΟΑΚΑ (68-66, στις 8/1/2016) με τίτλο «Μια λαμπάδα στο μπόι του Γκιστ» εξιστορώντας λεπτομέρειες σχετικά με το πώς είχε προκύψει το «trade» πριν από τέσσερα χρόνια.
Με τη διαφορά ότι η έλευση του Αργύρη Πεδουλάκη, ο οποίος παρέλαβε… παιδική χαρά μετατρέποντάς την σε ομάδα, που έχασε τον τίτλο του πρωταθλητή Ελλάδας στις λεπτομέρειες, μεταμόρφωσε και τον Αμερικανό, από έναν παίκτη, που έπαιζε κυρίως στο «4» -κίνηση που περιθωριοποίησε δραματικά τον χρόνο του Αντώνη Φώτση- στο πολυεργαλείο, που είχε αφήσει το στίγμα του τα τελευταία χρόνια.
Από τις πρώτες ημέρες της επιστροφής του Πεδουλάκη στην τεχνική ηγεσία του ΠΑΟ, ο 29χρονος πάουερ φόργουορντ άρχισε να αγωνίζεται κυρίως στο «5» έχοντας κατά πολύ αυξημένες αρμοδιότητες, αφού η αμυντική στρατηγική του Τριφυλλιού απαιτούσε από αυτόν να μαρκάρει ακόμη και τα αντίπαλα… γκαρντ! Τέτοιο μπάσκετ ο Γκιστ μόνο με τον Πεδουλάκη έχει παίξει σε όλη την καριέρα του και αυτό είναι ένα στοιχείο, που έχει πάντα στο μυαλό του ο Αμερικανός.
«Εσκασε», όμως, το θέμα με το ξενύχτι (sic) στη Θεσσαλονίκη, μετά τον τρίτο ημιτελικό των πλέι οφ με αντίπαλο τον Αρη. Δεν είμαστε ντετέκτιβ, ούτε ένοικοι στο ξενοδοχείο της αποστολής του Παναθηναϊκού για να γνωρίζουμε ακριβώς τα πώς, πού και πότε. Το βέβαιον είναι ότι ο Γκιστ έκανε λάθος, με τη διαφορά ότι λόγω ενός ακόμη (πιο σοβαρού) παραπτώματος, τη χρήση ινδικής κάνναβης, που προκάλεσε τον αποκλεισμό του από το φινάλε της σεζόν 2014-15, έμεινε περισσότερο έκθετος από τους άλλους δύο ξένους παίκτες, που ήταν μαζί του(ς), τον Τζέιμς Φελντίν και τον Μαρκίζ Χέινς.
Ο Πεδουλάκης έπραξε το σωστό. Απέκλεισε και τους τρεις παίκτες του από τον τέταρτο αγώνα της σειράς με τον Αρη, θέλοντας να επαναφέρει την τάξη και να δείξει ότι σε μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό, επιβάλλεται να υπάρχουν και να τηρούνται κανόνες. Εν έτει 2016, όμως, λόγω της έκρηξης των social media, το θέμα πήρε υπερβολικές διαστάσεις και κάποιοι οπαδοί, κυριευμένοι από απογοήτευση ή ενδεχομένως και παρασυρμένοι από το γενικότερο κύμα οργής, επέλεξαν να στηλιτεύσουν την επιλογή του Γκιστ κάτω από post, που ο ίδιος είχε δημοσιεύσει στους προσωπικούς λογαριασμούς του.
Μια μικρή παρένθεση για να δανειστώ την ανάλυση του «Hall of Famer» Γκάρι Πέιτον στη συνέντευξη που είχαμε κάνει για το «BHMagazino» τον Οκτώβριο του 2014. Λέει, λοιπόν, το «Γάντι»: «Ολη αυτή η υπερέκθεση στα ΜΜΕ σε φέρνει στο επίκεντρο και αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο για έναν αθλητή. Το καλό με τη δική μου γενιά είναι ότι δεν είχαμε social media. Δεν είχαμε κινητά τηλέφωνα με κάμερα ούτε Twitter ούτε Instagram. Οταν το φιλοσοφώ, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι θα ήταν πολύ χειρότερα αν υπήρχαν στην εποχή μου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Μπορώ να πω ότι στάθηκα τυχερός που δεν υπήρχαν όλα αυτά όσο έπαιζα μπάσκετ. Τώρα, όλα είναι διαφορετικά. Γι' αυτό δεν μου αρέσει το σκηνικό που έχει στηθεί και στον επαγγελματικό αθλητισμό. Ο κόσμος γνωρίζει υπερβολικά πολλές λεπτομέρειες για την καθημερινότητά σου. Ο αθλητής και ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται ελευθερία, έχει ανάγκη την ιδιωτικότητα. Δεν αντιλέγω, όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο είναι λογικό να εκτίθεσαι περισσότερο, αλλά υπάρχουν στιγμές που ψάχνεις λίγη ηρεμία και ειδικά στη σημερινή εποχή δεν τη βρίσκεις».
Ο Γκιστ στενοχωρήθηκε από κάποιες αντιδράσεις. Είναι δεδομένο. Στο ΟΑΚΑ, αρκετός κόσμος δεν ήταν εξίσου ζεστός, όπως παλαιότερα, ωστόσο γνωρίζοντας μέσα του ότι έσφαλε, επικεντρώθηκε στους τελικούς και ειδικά στον τέταρτο αγώνα κόντεψε να αφήσει τα κόκαλά του στο παρκέ! Υπήρξαν, μάλιστα, στιγμές, στις δύο παρατάσεις, όπου ο Αμερικανός μπήκε για τα καλά σε «Beast Mode» και κάθε φορά, που νόμιζες ότι θα καταρρεύσει από την εξάντληση, απογειωνόταν για το επόμενο κάρφωμα ή για να αλλοιώσει ένα λέι απ του Βασίλη Σπανούλη. Δυστυχώς για τον Παναθηναϊκό, δεν είχε δυνάμεις για να μαρκάρει και πίσω από το τρίποντο και δεν είναι τυχαίο ότι όλα τα κρίσιμα τρίποντα στη σειρά ο «Kill Bill» τα έβαλε απέναντι σε γκαρντ: Καλάθης, Φελντίν, Διαμαντίδης.
Αυτό ακριβώς είναι που θα επιδιώξει να αλλάξει ο Πεδουλάκης, ο οποίος σύμφωνα με τις πληροφορίες του SDNA αναζητεί ακόμη δύο αθλητικούς ψηλούς, ώστε να έχει μια «front line», που να απαρτίζεται από Γκιστ, Παπαγιάννη, Φώτση Λάσμε (π.χ.) και έναν ακόμη, που θα μπορεί να προσφέρει ανάλογες υπηρεσίες με αυτές του Γκιστ. Και είναι ορθό το σκεπτικό του έμπειρου κόουτς, καθώς συνυπολογίζει ότι με το νέο σύστημα της Ευρωλιγκας, η διοργάνωση μετατρέπεται σε ακόμη πιο δύσβατο Γολγοθά και για να τον ανεβεί μια ομάδα χρειάζεται δύο κατηγορίες παικτών, όπως αυτούς που είχαν οι τέσσερις φιναλίστ στο Βερολίνο: Περιφερειακούς σουτέρ και δημιουργούς και αθλητικούς ψηλούς! Και φυσικά όλοι τους να παίζουν άμυνα.
Ο Πεδουλάκης, συνεπώς, θα θεωρούσε ότι ονειρεύεται και βλέπει εφιάλτη, εάν για κάποιο λόγο ήταν υποχρεωμένος να ψάχνει τρεις αντί για δύο αθλητικούς παόυερ φόργουορντ/σέντερ. Και είναι αρκετά έμπειρος, ώστε να έχει φτάσει στα αφτιά του η υφέρπουσα φημολογία, που θέλει τον Γκιστ να μην αισθάνεται και τόσο σίγουρη την παραμονή του στην ομάδα, η οποία απογείωσε την καριέρα του. Σύμφωνα με τις ίδιες φήμες, ο ΠΑΟ σκεφτόταν μήπως θα ήταν καλό και για τις δυο πλευρές να χωρίσουν οι δρόμοι τους. Στο επαγγελματικό μπάσκετ όλα γίνονται, θα επισημάνει κάποιος, ωστόσο η σύνδεση που έχουν ορισμένοι προπονητές με συγκεκριμένους παίκτες είναι τόσο ισχυρή, ώστε να καταπνίγει δεύτερες σκέψεις της μιας ή της άλλης πλευράς…
