Ο πρώτος τελικός ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό πλησιάζει και το ΣΕΦ για ακόμα μία φορά θα φιλοξενήσει το κλασσικό ντέρμπι των 2 αιωνίων. Το γήπεδο αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πρόσφατη ιστορία των πρασίνων, καθώς από εκεί ξεκίνησε η μεγάλη αυτοκρατορία και από αυτό περνούσαν όλοι ανεξαιρέτως οι τίτλοι των τελευταίων 10 ετών. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι όποια χρονιά ο εξάστερος δεν κατάφερνε να νικήσει στο ΣΕΦ δεν κατακτούσε και το πρωτάθλημα. Αυτό έγινε και το 2012 στη τελευταία χρονιά του Ζοτς και το 2015 σε μία χρονιά που όλα πήγαν στραβά. Όλες τις υπόλοιπες χρονιές υπήρχε μία τουλάχιστον νίκη στη έδρα του Ολυμπιακού και η συνηθισμένη εικόνα του Αλβέρτη παλιότερα και του Διαμαντίδη μετέπειτα να σηκώνουν τα κύπελλα ήταν το φυσικό επακόλουθο.
Είναι τόσα πολλά τα διπλά του Παναθηναϊκού στην έδρα του αντιπάλου που οι οπαδοί χαρακτήρισαν και δικαίως το ΣΕΦ ως το εξοχικό της ομάδας μας. Με αυτά τα ξεχωριστά παιχνίδια θα ασχοληθούμε σήμερα και θα επαναφέρουμε στη μνήμη μας μεγάλες στιγμές του παρελθόντος, εξαιτίας των οποίων οι αντίπαλοι μας έπαθαν μέχρι και ψυχολογικά. Δεν είναι λίγα τα παιχνίδια που χάθηκαν μέσα από τα χέρια των κόκκινων επειδή την κρίσιμη ώρα έτρεμαν τα χέρια τους και φοβόντουσαν να νικήσουν.
Όλα ξεκίνησαν το μακρινό 1998 με τον αλήστου μνήμης 5ο τελικό. Με μία ομάδα σχεδόν διαλυμένη και με τις σχέσεις των παικτών στο χειρότερο σημείο ο Παναθηναϊκός πέτυχε ένα πραγματικό έπος. Με τον Λευτέρη Σούμποτιτς στον πάγκο και ηγέτη τον αξεπέραστο Μποντιρόγκα (19π.) άλωσε το ΣΕΦ και με 53-62 υπέγραψε μια και καλή την αλλαγή σελίδας στο Ελληνικό μπάσκετ. Ήταν ο τίτλος που πανηγυρίστηκε περισσότερο από όλους τους υπόλοιπους καθώς συμβόλιζε πάρα πολλά.
Ας επιστρέψουμε όμως στη τελευταία δεκαετία και στην φοβερή συνέπεια του εξάστερου κάθε φορά που επισκεπτόταν το ΣΕΦ. Τη σεζόν 2004-2005 ο Ολυμπιακός τερμάτισε 8ος στην κανονική διάρκεια και αντιμετώπισε στα προημιτελικά τον πρώτο Παναθηναϊκό. Το πρώτο ματς έγινε στο ΣΕΦ και το τελικό 74-77 δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα του παιχνιδιού καθώς οι πράσινοι προηγήθηκαν μέχρι κα με 18 πόντους. Στο τέλος όμως παραλίγο να χύσουν την καρδάρα με το γάλα καθώς βρέθηκαν να χάνουν με 74-73 και χάρις σε ένα καλάθι του Σκεπάνοβιτς και δύο βολές του Λάκοβιτς (19π.) δραπέτευσαν με το 74-77. Το πρωτάθλημα κατακτήθηκε με αντίπαλο την ΑΕΚ και σκορ 3-1.
Την επόμενη χρονιά ο Ολυμπιακός άρχισε να ρίχνει χρήμα και κατάφερε να φτάσει μέχρι τον τελικό του πρωταθλήματος. Εκεί όμως ο Ζοτς και οι παίκτες του φρόντισαν να τους δείξουν με τον καλύτερο τρόπο ποιος είναι το απόλυτο αφεντικό. Έχοντας κάνει εύκολα το 1-0 στο ΟΑΚΑ, ο Παναθηναϊκός επισκέφθηκε το ΣΕΦ. Εκεί με κορυφαίο ξανά τον Λάκοβιτς που σταμάτησε στους 15 πόντους, νίκησε εύκολα με 68-79 και έκανε το 2-0 στους τελικούς μέχρι να έρθει λίγες ημέρες αργότερα και η σκούπα.
Τη σεζόν 2006-2007 ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής ήρθε για τον πάγκο του Ολυμπιακού. Ο πολύς Πίνι Γκέρσον ήρθε για να εκθρονίσει τον βασιλιά Ομπράντοβιτς αλλά η πρώτη τους μονομαχία στο πρωτάθλημα του έμεινε αξέχαστη. Η ομάδα του Πειραιά προηγούταν με 72-66 μόλις 30 δευτερόλεπτα πριν από το τέλος και όλοι πανηγύριζαν για τη μεγάλη τους νίκη. Οι πράσινοι κομάντος όμως δεν είχαν πει τη τελευταία τους λέξη. Με ένα τρίποντο του Μπατίστ και ένα δίποντο του Μπετσίροβιτς μείωσαν στους 2 πόντους και μετά το ‘’χταπόδι’’ Διαμαντίδης πήρε την ταυτότητα του Μουλαομέροβιτς δίνοντας έτοιμο καλάθι στον Μπατίστ που πέτυχε γκολ – φάουλ. Το τελικό 73-74 ήταν το καλύτερο καλωσόρισμα στον συμπαθή Πίνι Γκέρσον που μετά το παιχνίδι έλεγε ότι είναι από τα ματς που το βράδυ δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς. Διαμαντίδης με 18 πόντους και Σισκάουσκας με 17 υπέγραψαν τον απόλυτο θρίαμβο. Το τέλος της σεζόν βρήκε τον Παναθηναϊκό πρωταθλητή με 3-2 μετά από πολύ σκληρή μάχη στους τελικούς.
Αν το καλωσόρισμα στον Γκέρσον του έμεινε αξέχαστο τι να πει και ο Παναγιώτης Γιαννάκης που τον είχε αντικαταστήσει την επόμενη σεζόν. Στο πρώτο του ντέρμπι έχασε τα αβγά με τα πασχάλια! Ο Κέννεντι Ουίνστον με 7/8 τρίποντα και 26 πόντους βομβάρδισε ανελέητα τα καλάθι του Ολυμπιακού για το τελικό 64-82. Στους τελικούς το πρωτάθλημα πάλι βάφτηκε πράσινο με σκορ 3-2.
Τη σεζόν 2008-2009 η ομάδα του λιμανιού είχε το πλεονέκτημα έδρας στους τελικούς. Προερχόμενη από σημαντικές ήττες στον τελικό κυπέλλου, αλλά και στο φάιναλ 4 του Βερολίνου απέναντι στον Παναθηναϊκό είχε ρίξει όλο το βάρος στον εγχώριο τίτλο. Στο πρώτο ματς στο ΣΕΦ ο Ζοτς και οι παίκτες του ήταν άριστα διαβασμένοι. Με τον Πέκοβιτς (16π.) να τρέχει σαν γκαρντ στον αιφνιδιασμό και τον Νίκολας (15π.) να πυροβολεί από την περιφέρεια οι πράσινοι έσπασαν την έδρα του αιώνιου αντιπάλου με 67-69 και τελικά έφτασαν στο τρόπαιο με σκορ 3-1 σε ένα ανεπανάληπτο πάρτι και στους δύο τελικούς που έγιναν στο ΟΑΚΑ. Ήταν η πιο πλήρης ομάδα του Παναθηναϊκού και μία από τις καλύτερες στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ.
Η επόμενη σεζόν βρήκε πάλι τις δύο ομάδες στον τελικό. Οι προπονητές ήταν ίδιοι και το σκορ του τελικού επίσης ίδιο. 3-1 υπέρ του Παναθηναϊκού με τον τέταρτο τελικό να μην τελειώνει ποτέ λόγω των επεισοδίων στο ΣΕΦ. Μη μπορώντας να αντέξουν άλλη μία ήττα οι ερυθρόλευκοι οπαδοί έκαναν το γήπεδο καλοκαιρινό οδηγώντας τον αγώνα σε οριστική διακοπή. Τη στιγμή της διακοπής ο Παναθηναϊκός ήταν μπροστά στο σκορ με 69-76 έχοντας πρώτο σκόρερ τον Μπατίστ με 20 πόντους.
Η σεζόν 2010-2011 βρήκε τον Σπανούλη στο αντίπαλο στρατόπεδο και τον μεγάλο Ντούσαν Ίβκοβιτς στον πάγκο. Οι τελικοί έβρισκαν πάλι τον εξάστερο με μειονέκτημα έδρας αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε καθόλου να κάνει αυτό που τόσο καλά ξέρει. Να σπάσει για ακόμα μία φορά την έδρα του αντιπάλου του. Στο πρώτο κιόλας παιχνίδι της σειράς και με ανέλπιστο πρωταγωνιστή τον ξεχασμένο Μάριτς που πέτυχε 14 πόντους και απόλυτο ηγέτη τον Διαμαντίδη που πρόσθεσε άλλους 21 πέτυχε μία μεγάλη νίκη με 70-75. Το νερό είχε μπει στο αυλάκι και το τελικό 3-1 στη σειρά ήρθε σε έναν αξέχαστο 4ο τελικό στο ΟΑΚΑ, χωρίς τον μεγάλο αρχηγό, αλλά με 6/6 τρίποντα του υπαρχηγού Φώτση. Ακόμα μία φορά όμως ο δρόμος για τον θρόνο περνούσε από το αγαπημένο μας ΣΕΦ.
Οι τελικοί της σεζόν 2012-2013 θα μείνουν πραγματικά αξέχαστοι σε όλους τους φίλους της ομάδας. Ο Ολυμπιακός ήταν το απόλυτο φαβορί και προερχόμενος από ένα ομολογουμένως θριαμβευτικό φάιναλ 4, αλλά οι πράσινοι του Αργύρη Πεδουλάκη τους έκαναν φύλλο και φτερό. Με μειονέκτημα έδρας κατάφεραν να πετύχουν δύο νίκες στο ΣΕΦ και να μετατρέψουν την συγκεκριμένη παράδοση στη συνήθεια που έγινε λατρεία. Το πρώτο παιχνίδι ήταν η αποθέωση της ηλεκτρολογίας!! Λάσμε και Γκιστ ήλεγχαν απόλυτα την εναέρια κυκλοφορία χαρίζοντας μοναδικές φάσεις σε άμυνα και επίθεση. Το τελικό 51-64 με 12 πόντους του Ούκιτς ήταν φυσικό επακόλουθο. Ο τρίτος αγώνας της σειράς ήρθε να συμπληρώσει τον πράσινο θρίαμβο. Ο Διαμαντίδης με 18 πόντους έδωσε την καλύτερη ασίστ ώστε να βγουν πάλι οι σκούπες στους μετέπειτα πανηγυρισμούς. Το τελικό 72-76 ολοκλήρωσε θριαμβευτικά την πρώτη μετά – Ζέλικο εποχή.
Η επόμενη σεζόν βρήκε το τριφύλλι τραυματισμένο. Ο Πεδουλάκης είχε αποχωρήσει στη μέση της σεζόν και ο άπειρος στους πάγκους Αλβέρτης ανέλαβε να οδηγήσει το μεγάλο καράβι που λέγεται Παναθηναϊκός στους τελικούς. Εκεί βρέθηκε με τη πλάτη στον τοίχο να χάνει με 2-1 και στο ΣΕΦ ετοίμαζαν σαμπάνιες και μπλουζάκια για το πάρτι του τίτλου. Ο Παναθηναϊκός όμως αποδείχθηκε πολύ σκληρός για να πεθάνει. Με έναν συγκλονιστικό Λάσμε που σταμάτησε στους 17 πόντους άλωσε για ακόμα μία φορά την έδρα του Ολυμπιακού με 65-67 και πλέον όλοι ήξεραν που θα καταλήξει και αυτός ο τίτλος. Το τελικό 3-2 πανηγυρίστηκε δεόντως από όλους στο πράσινο στρατόπεδο καθώς αποδείχθηκε πως μπορούν να κερδίσουν με οποιοδήποτε τρόπο τον αιώνιο αντίπαλο.
Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Δεν χρειάζεται κάποιος να φοράει πράσινα γυαλιά για να καταλάβει ποιος έχει το πάνω χέρι στις αναμετρήσεις του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό. Με δέκα εκτός έδρας νίκες σε παιχνίδια – φωτιά τα τελευταία χρόνια, η ομάδα σφυρηλάτησε έναν χαλύβδινο χαρακτήρα που την έκανε να μπαίνει με άλλον αέρα σε όλα τα ντέρμπι. Κέρδισε παιχνίδι ακόμα και με αμούστακα παιδάκια σε άδειο γήπεδο στη χειρότερη, από πλευράς ρόστερ, σεζόν του. Αν σε όλα τα παραπάνω παιχνίδια προσθέσουμε και το κύπελλο όπου ο Παναθηναϊκός από το 2004 μετράει 4 νίκες σε ισάριθμα νοκ άουτ παιχνίδια στην αντίπαλη έδρα, με μία 30άρα (51-81) μεταξύ αυτών, καταλαβαίνουμε πολύ καλά πως χτίστηκε ο μύθος του εξοχικού. Πετραδάκι πετραδάκι με αρχιμαστόρους Διαμαντίδη, Μπατίστ και σία και εργολάβο τον αξεπέραστο Ομπράντοβιτς. Βέβαια με τόσες νίκες μπορούμε να πούμε ότι, όχι μόνο πρόκειται για εξοχικό αλλά για δεύτερη κατοικία. Μία δεύτερη κατοικία που αποκτήθηκε νόμιμα μέσω χρησικτησίας!!
