Είναι δείγμα ομάδας που έχει ακόμα πάρα πολλά χιλιόμετρα να διανύσει για να γίνει μεγάλη; Η απώλεια ενός ματς που πήγε στην παράταση με ένα απίθανο σουτ του Διαμαντίδη που λυγίζει ακόμα και τις πιο σκληρές έδρες αποδεικνύει οτι οι φανέλες δεν κερδίζουν μόνες τους; Είναι αυτό που είδαμε το πραγματικό πρόσωπο του Παναθηναϊκού; Κι εν τέλει, πόσο καλή ομάδα είναι η Λαμποράλ;
Βασανιστικά ερωτήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων, πρέπει να απαντηθούν άμεσα... Κι όχι από εμένα, ή από εσένα, αλλά από τους ίδιους τους παίκτες του Παναθηναϊκού και τον Σάσα Τζόρτζεβιτς.
Επιγραμματικά:
Ο Παναθηναϊκός έχασε ένα παιχνίδι, που:
• Ο αντίπαλος έπαιζε χωρίς δύο από τους ακρογωνιαίους παίκτες του, τον Κοσέρ και τον Χάνγκα. Ειδικά η απώλεια του δεύτερου, δεδομένης της αρνητικής παρουσίας του Μπλάζιτς ήταν καταλυτική.
• Το οδήγησε στον επιθυμητό ρυθμό, αλλά και πάλι δεν είχε τις επιθετικές λύσεις να το αποτελειώσει...
• Τη στιγμή κατά την οποία έβλεπε την πλάτη της Λαμποράλ με μειονέκτημα 10 πόντων, μετρούσε 14 επιθετικά ριμπάουντ και 12 συνολικά περισσότερο από την αντίπαλό του...
• Ο Μπουρούσης άργησε να μπει στο πνεύμα
• Η Λαμποράλ απέδειξε ότι παίζει μόνο με το ένστικτο και τίποτα περισσότερο εξαιτίας της απουσίας του Κοσέρ, που αφήνει τα κλειδιά στους Αμερικάνους, Ανταμς και Τζέιμς, οι οποίοι κάθε άλλο παρά οργανωτικοί, με καθαρό μυαλό είναι...
• Η Λαμποράλ έπαιξε με 6 παίκτες, που στην παράταση ήταν ...ρετάλια από την κούραση.
• Πήρε σπουδαία βοήθεια από τον Κούζμιτς, που μέχρι τώρα έχει συγκεντρώσει όλα τα βέλη της κριτικής.
• Πήγε στους 82 πόντους στα 45 λεπτά (οπως ακριβώς ζητούσε, αλλά και πάλι υστέρησε...
• Το διεκδίκησε στην παράταση με τον Α-Π-Ι-Θ-Α-Ν-Ο Δημήτρη Διαμαντίδη να ευστοχεί σε ενα ασύλληπτο σουτ, καλύπτοντας διαφορά 6 πόντων σε 25’’ και χωρίς να έχει την κατοχή. Τη στιγμή που ο legend των legends έστελνε τη μπάλα στο δίχτυ, ο Παναθηναϊκός έπρεπε να έχει δαγκώσει το ροζ φύλλο αγώνος, έχοντας σαφές ψυχολογικό προβάδισμα. Τελικά, αρκέστηκε να το χαϊδολογάει και να το αφήσει αμανάτι στους γηπεδούχους.
ΚΑΙ...
Απόλαυσε (ακόμα) μία μυθική παράσταση από τον αρχηγό του, τον Δημήτρη Διαμαντίδη, που ανάγκασε και πάλι ολόκληρη την μπασκετική Ευρώπη να υποκλίνεται στην μεγαλειότητά του.
Κι όμως, έχασε! Γνωρίζοντας μία ήττα διπλή, αφού εκτός του αποτελέσματος, οι παίκτες του Παναθηναϊκού χρειάζεται να κανουν συναισθηματική διαχείριση του αποτελέσματος, κόντρα σε μία ομάδα που ξέρουν ότι ειδικά στη δεύτερη αναμέτρηση, έπαιξε πραγματικά άσχημα σε όλα τα επίπεδα.
Ο Παναθηναϊκός δεν έχασε μία μεγάλη ευκαιρία. Αποδείχτηκε ανάξιος να την εκμεταλλευτεί έστω κι αν όλοι οι οιωνοί ήταν με το μέρος του. Αυτό ίσως να είναι και το μοναδικό αισιόδοξο μήνυμα ενόψει της συνέχειας. Η Λαμποράλ είναι σχεδόν απίθανο να κάνει νίκη στο ΟΑΚΑ. Ο Παναθηναϊκός, σίγουρα, έστω και στο 5ο ματς, έστω κι αν θα είναι το δυσκολότερο όλων, μπορεί να κάνει το break.
Ο Τζόρτζεβιτς έχει πάρα πολλή δουλειά να βαλει σε λίγες ημέρες... Δεν μπορεί να τοποθετήσει στον τόρνο το χέρι του Καλάθη, ούτε να απογειώσει την απόδοση του Ουίλιαμς, που στα δύο ματς είναι ωσεί παρών. Μπορεί όμως (με το χρόνο να πιέζει πάντως) να επαναφέρει στην ομάδα του τη θέση «4», μία από τις πιο νευραλγικές πια στο σύγχρονο μπάσκετ. Ο Παναθηναϊκός, με τον Γκιστ και τον Φώτση να είναι σε πολύ κακό φεγγάρι (χωρίς απαραίτητα να είναι δική τους ευθύνη), χάνει ένα πολύ μεγάλο μέρος της ενέργειάς του, αλλά και της επιθετικότητάς του. Του ενστίκτου επιβίωσης. Ο Σάλε κατηγορείται ότι άφησε πολλή ώρα τον Πάβλοβιτς στο παρκέ και πως ξέχασε τον Διαμαντίδη... Θα τον κατηγορούσα γιατί δε δοκίμασε τον Γιάνκοβιτς στο «3» και όχι γιατί ξεκούρασε τον αρχηγό, ο οποίος έπαιξε 28 από τα 45 λεπτά και έμοιαζε σε κάποια κοντινά στιγμιότυπα να βαριανασαίνει σαν αποκαμωμένος. Αλλά έχει ψυχή και τσαγανό ο Μήτσος. Ο Τζόρτζεβιτς, έχοντας στην αντίπαλη πεντάδα τον Μπέρτανς, (αυτόν θα μάρκαρε ο Διαμαντίδης), έκρινε ότι πρέπει να τον προστατεύσει και να τον κρατήσει φρέσκο, πιστεύοντας ότι ο Περάσοβιτς θα τον σημαδέψει με τον Μπέρτανς στο λόου ποστ... Εκανε λάθος εκ του αποτελέσματος, αλλά επί της ουσίας η σκέψη του ήταν στη σωστή κατεύθυνση.
Τα πράγματα είναι αρκετά απλά... Ο Παναθηναϊκός δεν σκοράρει με ευκολία! Κι εκεί αναδεικνύεται το μεγαλύτερο πρόβλημα, τη στιγμή που στην άμυνα επέτρεψε στους γηπεδούχους να σκοράρουν σωρηδον έξω από τη γραμμή των τριών πόντων. Μη ξεχνάμε ότι πολλά από αυτά τα σουτ ήταν παρά φύσιν. Αλλωστε, όταν η διαφορά έφτασε στο -10, η Λαμποράλ, που επέμεινε εκνευριστικά έξω από τα 6.75 είχε 9 δίποντα κι 9 τρίποντα. Και ο Παναθηναϊκός πάλι έχανε... Γιατί; Γιατί δεν έχει εύκολο σκορ. Και αυτό οφείλεται τόσο στο ψυχολογικό στραπάτσο του Καλάθη, όσο και στο γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός εκτέλεσε με ρυθμό 25% στα τρίποντα.
Δε είναι τωρινό το φαινόμενο... Ο Παναθηναϊκός δεν έχει αυτοματισμούς στην επίθεσή του, ούτε ιδιαίτερες καταστάσεις. Για αυτό, έγινε και το μεγάλο «έγκλημα» στην τελευταία επίθεση παράτασης... Οι πράσινοι είχαν δικά τους τα 24 από τα 26 δευτερόλεπτα που απέμεναν για το τέλος του έξτρα πεντάλεπτου, αλλά ο Ραντούλιτσα επιτέθηκε απέναντι στον Μπουρούση στα 14’’ (σχεδόν). Κάτι που σημαίνει ότι ακόμα κι αν ευστοχούσε η Λαμποράλ θα είχε πάλι περίπου 10’’ ώστε να κάνει την επίθεση για τη νίκη. Εγκληματικό λάθος!
Πλέον η σειρά επιστρέφει στο ΟΑΚΑ και ο Τζόρτζεβιτς με τους παίκτες του έχουν μόνο ένα δρόμο! Να νικήσουν δύο φορές! Με ποιο τρόπο; Να ψάξουν και να τον βρουν. Απέναντι σε μία ομάδα που είναι εντελώς δυσανάγνωστη επειδή παίζει αποκλειστικά και μόνο με το ένστικτο, που ακόμα κι όταν ο Μπουρούσης στην αρχή της παράτασης είχε πάρει φωτιά έκανε περίπου τρία αγωνιστικά λεπτά για να ξαναδεί τη μπάλα στα χέρια του.
Υ.Γ. Ο Διαμαντίδης ΠΡΕΠΕΙ να πάει στο τελευταίο Φάιναλ Φορ της καριέρας του, αλλά το σίγουρο είναι ότι μόνος του δεν μπορεί. Και ειδικά στη Βιτόρια, στο 2ο ματς, ήταν ο μοναδικός που το πίστεψε...
