Είναι από τα ματς που τίτλοι του στιλ «όλα μηδέν» και «έκαναν αγγαρεία» αποτυπώνουν πλήρως την εικόνα του ποδοσφαίρου που (δεν) είδαμε. Το ότι ο Παναθηναϊκός άφησε δυο ακόμη βαθμούς στην Τρίπολη δεν είναι το βασικό θέμα. Όχι τόσο δηλαδή όσο η συνεχιζόμενη κακή εικόνα της ομάδας, μιας ομάδας που αγωνιστικά δεν λέει να ξυπνήσει με τίποτα.
Κατανοητό ότι μιλάμε για μια πολύ δύσκολη περίοδο, με τους περισσότερους παίκτες «άδειους» από την αποτυχία επίτευξης στόχων σε Ελλάδα και Ευρώπη, κατανοητό επίσης ότι όλα τα λεφτά (τρόπος του λέγειν γιατί δεν απέμειναν λεφτά φυσικά…) είναι στα πλέι οφ, αλλά να δούμε και ΚΑΤΙ ρε αδερφέ. Διότι η εικόνα αυτή δεν μπορεί να είναι αποδεκτή από κανέναν στον Παναθηναϊκό, η «αγγαρεία» δεν μπορεί να γίνει… συνήθεια.
Το απόλυτο μηδέν ήταν το ματς στην βροχερή και παγωμένη Τρίπολη κάτι που φαίνεται και στις τελικές των δύο ομάδων, άσχετα αν οι γηπεδούχοι δεν μας απασχολούν. Αν μπορεί να κρατήσει κάτι ο Παναθηναϊκός αυτό είναι η καλή του αμυντική λειτουργία και η χημεία που έχουν Μολέδο και Τελάντερ, ο δραστήριος Βιγιαφάνες που έπαιξε στην κορυφή του ρόμβου στο 4-4-2 του Ιταλού και η απόδειξη για μια ακόμη φορά ότι ο Λέτο μπορεί να σου πάρει ένα ματς με μισή ενέργεια, άσχετα αν δεν στο πήρε. Αυτά και… πάπαλα.
Μια ομάδα σκιά του καλού της εαυτού, χωρίς διάθεση, χωρίς νεύρο, χωρίς ΤΙΠΟΤΑ. Με κάποια νέα πρόσωπα στην ενδεκάδα, παίκτες που με την παρουσία τους «δικαίωσαν» τον προπονητή που δεν τους έβαζε τόσο καιρό. Και αναφέρομαι κατά βάση στον Νάνο και τον Κλωναρίδη που πέταξαν και αυτή την ευκαιρία, που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που ξέραμε.
Όσο για τον Στραματσόνι; Βρίσκεται πλέον πέντε μήνες στο τιμόνι, ανακατεύει διαρκώς την τράπουλα, αλλάζει τους πάντες και τα πάντα, η ομάδα έφτασε να ξεκινάει το ματς χωρίς κανένα ποδοσφαιριστή που να μιλάει ελληνικά, όμως η εικόνα παραμένει κακή. Οι ελάχιστες καλές εμφανίσεις αποτελούν εξαίρεση στον κανόνα και αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει. Τα καμπανάκια είναι πολλά, τα πλέι οφ έρχονται.
Έχει γραφτεί κατ’ επανάληψη και εδώ μέσα πως η σεζόν μπορεί να τελείωσε για τον κόσμο που είχε άλλες απαιτήσεις, ωστόσο οι ποδοσφαιριστές δεν γίνεται να τα παρατάνε, δεν γίνεται να παίζουν λιγότερο από αυτό που μπορούν. Προς Θεού δεν λέμε ότι το κάνουν επίτηδες, πλην όμως πρέπει να βρεθεί ο τρόπος να ξυπνήσουν αλλά και ο άνθρωπος που θα το κάνει.
Ότι και να λέμε τώρα σαφώς και όλοι περιμένουν τα πλέι οφ, πλην όμως εκτός από τους αγώνες κατάταξης αυτή την περίοδο επιχειρείται να χτιστεί και η ομάδα που θα στηριχτείς τη νέα περίοδο και η εικόνα αυτή μόνο αισιόδοξο δεν μπορεί να σε κάνει.
ΥΓ: Υπάρχει μια «φασούλα» με τον Ευαγγελίστα στο τέλος του ημιχρόνου που ΜΠΟΡΕΙ να δοθεί πέναλτι. Προφανώς ο Καλογερόπουλος θα σκέφτηκε ότι την τελευταία φορά που τόλμησε να σφυρίξει κόντρα στο σύστημα (ΑΕΚ – Ολυμπιακός) έφτασε να σφυρίζει στα τοπικά…
ΥΓ1: Όσες φορές πηγαίνω στην Τρίπολη και βλέπω πως αντιμετωπίζει η εξέδρα και η γενικά η ομάδα τα παιχνίδια με τον Παναθηναϊκό, πόσο αδικημένοι το παίζουν κλπ τόσο περισσότερες θα λέω ΚΑΛΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝ όταν τους σφάζουν. Τότε που δεν βγάζουν ΑΧΝΑ!
