Όταν τον Αύγουστο ο Παναθηναϊκός αποκτούσε τον Τζέιμς Φελντέιν η είδηση περνούσε στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων. Ο άσημος και άγνωστος στο ευρύ κοινό Δομινικανός γκαρντ δεν ήταν η μεταγραφή που θα ενθουσίαζε τους φιλάθλους και θα τους ανάγκαζε να πάνε στο αεροδρόμιο για υποδοχή. Άλλωστε τότε όλοι ζούσαν μέσα στη παραζάλη των μεγάλων μεταγραφών Καλάθη και Ραντούλιτσα, ενώ ακόμα και η απόκτηση του Κούζμιτς πιο πολύ συζητήθηκε για διαφορετικούς λόγους. Όλοι μιλούσαν για ένα λαχείο που πήρε σχεδόν τσάμπα η ομάδα και αν πρόσφερε έστω και λίγα τότε θα έβγαζε τα λεφτά του. Πολλοί έφτασαν στο σημείο να πουν ότι ήρθε να βοηθάει στις προπονήσεις και ότι με την επιστροφή του Παππά θα έμπαινε στο περιθώριο. Επτά μήνες μετά βλέπουμε που είναι ο Παππάς και που είναι ο Φελντέιν. Χθες πέτυχε και ατομικό ρεκόρ με 25 πόντους και 6 τρίποντα, αποδεικνύοντας για ακόμα μία φορά ότι είναι λίρα εκατό για τον Σάλε η παρουσία του στην ομάδα.
Από τις πρώτες του κιόλας προπονήσεις με την ομάδα ο Τζέιμς Φελντέιν έδειξε φοβερή προσαρμογή. Ούτε το βάρος της πράσινης φανέλας, ούτε το νέο περιβάλλον έδειξαν να τον επηρεάζουν. Έμοιαζε με παίκτη που αγωνίζεται πολλά χρόνια στην ομάδα. Ίσως η εμπειρία του στην Ευρώπη με τη φανέλα της Καντού να έπαιξε και αυτή έναν μικρό ρόλο. Ο Τζόρτζεβιτς διέκρινε αμέσως την ικανότητα του Δομινικανού στο σουτ και του έδωσε το ελεύθερο να σουτάρει χωρίς δεύτερη σκέψη όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν. Η αμυντική του προσήλωση ήταν και αυτή σε υψηλά επίπεδα και δεν άργησε καθόλου η στιγμή που αποτελούσε αναπόσπαστο μέλος της βασικής πεντάδας. Μάλιστα όταν στην αρχή της χρονιάς υπήρχαν τραυματισμοί οι χρόνοι του έφταναν να ξεπερνούν τα 35 λεπτά σε κάθε αγώνα. Έκανε τα πάντα μέσα στο γήπεδο και αποτελούσε την επιτομή του πιστού στρατιώτη της ομάδας και του παίκτη που λατρεύουν όλοι οι προπονητές.
Η έλευση του Έλιοτ Ουίλιαμς τον μπέρδεψε και πιθανώς να τον άγχωσε και λίγο. Δεν είχε συνηθίσει να παίζει έχοντας δίπλα του ένα σημείο αναφοράς στην επίθεση όπου πάντα θα ακουμπάει η μπάλα σε αυτόν. Έτσι παρατηρήθηκε στα τελευταία παιχνίδια το φαινόμενο να μην ξέρει τον ρόλο του μέσα στο παρκέ και να μοιάζει λίγο χαμένος. Είναι δουλειά του προπονητή πλέον να του υπαγορεύσει τον σωστό ρόλο του μέσα στο γήπεδο και αυτός ο ρόλος δεν είναι άλλος από το αξιόπιστο σουτ. Αυτό που έκανε χθες δηλαδή που χωρίς φόβο πήρε όλα τα σουτ που του αναλογούσαν και έφτασε τους 25 πόντους. Η απουσία του Ουίλιαμς έρχεται να ενισχύσει την άποψη που είπαμε πριν περί σύγχυσης ρόλων, αλλά ο Φελντέιν έχει την οξυδέρκεια να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.
Η επιτυχία στη επιλογή του Φελντέιν αποδεικνύει περίτρανα ότι μερικές φορές τα χρήματα δεν αποτελούν πανάκεια για την επιτυχία σε μία μεταγραφή. Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Παναθηναϊκός έχει πληρώσει υπέρογκα ποσά και έχει φέρει μετά βαΐων και κλάδων διάσημους παίκτες χωρίς να παίρνει το παραμικρό από την παρουσία τους στην ομάδα. Πρώτο και τρανό παράδειγμα ο Τζον Σάλει το μακρινό 1996. Ένα πολύ μεγάλο όνομα του ΝΒΑ που όμως είχε την ατυχία να πέσει πάνω στον δύστροπο Μάλκοβιτς και να μείνει μόνο ελάχιστους μήνες στην ομάδα. Την ίδια χρονιά ο Μαρσέλο Νικόλα πέρασε το κατώφλι του ΟΑΚΑ. Ένα τεράστιο όνομα και διεθνής με την εθνική Αργεντινής παρασύρθηκε και αυτός από τον κατήφορο της ομάδας εκείνη τη χρονιά. Αργότερα με τον Ομπράντοβιτς στο τιμόνι η απομυθοποίηση των μεγάλων ονομάτων έγινε μία λατρεμένη συνήθεια. Η αρχή έγινε τις χρονιές που η ομάδα αγωνιζόταν στο κλειστό του Σπόρτιγκ με την απόκτηση του Ρόντνει Μπιούφορντ. Με μεγάλη καριέρα στο ΝΒΑ αλλά και πολλά εξωαγωνιστικά προβλήματα πέρασε και δεν ακούμπησε. Σαν να μην έφτανα όλα αυτά παραμονές ενός αγώνα με τη Σιένα πιάστηκε θετικός σε χρήση κάνναβης και έτσι έληξε πρόωρα η καριέρα του στην Ελλάδα. Το 2007 το φάιναλ φορ θα φιλοξενούνταν στο ΟΑΚΑ και ο Πάυλος Γιαννακόπουλος ήθελε όσο τίποτα άλλο την επιστροφή στη κορυφή της Ευρώπης. Παρά την αντίθετη άποψη του Ζοτς χάλασε πολλά εκατομμύρια για να ντύσει στα πράσινα τον Τόνυ Ντελκ και τον Ρομπέρτας Γιαβτόκας. Αμφότεροι με προϋπηρεσία στη άλλη πλευρά του ατλαντικού και ειδικά ο Ντελκ με ενεργό ρόλο σε πολλές ομάδες. Κανένας από τους δύο δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στα θέλω του προπονητή και κατέληξαν και οι δύο να βλέπουν από τον πάγκο Μπετσίροβιτς και Τομάσεβιτς να οδηγούν το τριφύλλι στη κορυφή της Ευρώπης. Στη συνέχεια υπήρχαν και άλλοι παίκτες με δυνατό βιογραφικό που δεν πρόσφεραν το παραμικρό. Μάρκους Χάισλιπ, Τζέισον Καπόνο και Αλεξ Μάριτς ήταν μερικοί εξ αυτών.
Από την άλλη πλευρά και ειδικά την εποχή Ομπράντοβιτς πολλοί άσημοι παίκτες έγιναν σούπερ σταρ μέσα από τη δουλειά τους και την ευλογία που είχαν να φορέσουν τη πράσινη φανέλα. Μπατίστ και Λάκοβιτς είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα που ήρθαν στην Ελλάδα εντελώς άγνωστοι και έκαναν μεγάλη καριέρα. Νωρίτερα ήταν ο Γιώργος Καλαιτζής που, από ένας φέρελπις πιτσιρικάς του Πανιωνίου, έγινε η χρυσή εφεδρεία στη θέση του πλέι μέικερ με συμμετοχή στη κατάκτηση 2 ευρωπαϊκών τίτλων. Ο Βούγιανιτς με μεγάλα προβλήματα στα γόνατα και με τη καριέρα του να κρέμεται από μία κλωστή έβαλε και αυτός το λιθαράκι του το 2007. Ενώ ποιος θα περίμενε ότι Βουγιούκας, Καιμακόγλου και Σάτο θα ήταν πρωταθλητές Ευρώπης πριν έρθουν στο σωστό στρατόπεδο.
Φυσικά και δεν είναι κανόνας αυτός καθώς υπήρχαν και τεράστιες μεταγραφές που κόστισαν εκατομμύρια και οι παίκτες που ήρθαν άξιζαν μέχρι τελευταίο cents τα λεφτά που πήραν. Όταν όμως πετυχαίνεις διάνα σε κάποιες επιλογές που δεν σου κοστίζουν πολλά τότε μπορείς παινεύεσαι και για το μάτι που διαθέτεις στο scouting αλλά και την θεά τύχη που σου χαμογελά. Το λαχείο Φελντέιν είναι αυτό που κλήρωσε με τζακ – ποτ και μας έφερε τεράστια κέρδη. Η ανταμοιβή του είναι η ανανέωση του συμβολαίου του για δύο ακόμα χρόνια πριν από λίγο καιρό. Η ηλικία του είναι ιδανική και η καλύτερη για να φτάσει στο απόγειο της καριέρας του. Οι συνθήκες στον εξάστερο είναι ιδανικές και γνωρίζει και ο ίδιος ότι πρέπει να νιώθει ευλογημένος που φορά τη συγκεκριμένη φανέλα. Γνωρίζει επίσης ότι όποιος δουλεύει και προσπαθεί φτάνει ψηλά. Φέτος την πρώτη του χρονιά έχει πολύ περισσότερο χρόνο και ρόλο στην ομάδα από ότι περίμενε. Του χρόνου με την φυγή Διαμαντίδη και κουβαλώντας ήδη έναν χρόνο εμπειρίας οι απαιτήσεις θα είναι μεγαλύτερες για αυτόν. Στο χέρι του είναι να παραμείνει ταπεινός και να συνεχίσει τη σκληρή δουλειά που τον έκανε να φορά το τριφύλλι στο στήθος και να βρίσκεται σε μία ομάδα που όλοι ονειρεύονται να υπηρετήσουν.
