Με "θεωρητική" απόσταση άνω των 20 βαθμών. Μέσα στο Φάληρο. Απέναντι στον "καλύτερο Ολυμπιακό της 20ετίας" (σύμφωνα με αρκετούς ειδικούς, για να μην τους αδικούμε όλους).
Με την παραδοσιακή στήριξη/ένεση του πακέτου των 20-30 εκατ. ευρώ από το "σεντόνι", άρα και φυσιολογικά έχοντας το υπερδιπλάσιο μπάτζετ.
Με την πεποίθηση ότι "αυτή τη φορά δεν την πατάμε όπως στην προπέρσινη τριάρα" και μεγαλοστομίες περί "πεντάρας" και "ισοπεδώματος" που έρχεται.
Με παγιωμένη άποψη περί μεταγραφών-"παραμύθι" του Αλαφούζου και τον "τελειωμένο" Λέτο κερασάκι στην πλανεύτρα τούρτα.
Με νέο προπονητή που δεν έχει κάνει καν προετοιμασία στον Παναθηναϊκό και την ομάδα αλλαγμένη κατά τα τρία τέταρτα.
Χωρίς τον πιο σταθερό στόπερ (Τελάντερ) την τελευταία στιγμή, το πιο "καλό" συμβόλαιο των μετόπισθεν ανέτοιμο (Σάντσεθ), έναν απ' τους καλύτερους ακραίους του πρωταθλήματος στα "πιτς"(Μπουμάλ) και το "ψέμα" Λέτο ικανό να βγάλει μια ώρα αγώνα.
Σε μία σεζόν που χειρότερη δεν γίνεται εύκολα να ξαναβρεθεί ο Παναθηναϊκός, με πολύ κόσμο μες τη μιζέρια και τη γκρίνια από τις πίκρες που ξεκίνησαν το καλοκαίρι, "μαυρίλα" στην ατμόσφαιρα και τις πλάτες όλων, δικαίων και αδίκων, έτοιμος στον τοίχο για "λιθοβολισμό".
Με όλα αυτά τα δεδομένα. συν φυσικά το κυριότερο, τη θαλπωρή του καθεστώτος, ο Παναθηναϊκός πήγε να παίξει στο Φάληρο το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Και πήγε να παίξει για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια ποιοτικά και ποδοσφαιρικά στα "ίσια".
Διότι αλλιώς δεν εξηγείται. Θα πρέπει να ήταν τρελός ο -όποιος- προπονητής του Παναθηναϊκού να αντιμετωπίσει την ομάδα που "απέχει έτη φωτός ποιοτικά", με το πιο επιθετικό 4-4-2 που υπάρχει στον πλανήτη: με 10άρι τον Βιγιαφάνιες και μπροστά τον Λέτο και τον Μπεργκ! Το "τόλμησε" όμως και αποδείχθηκε ότι δεν ήταν "τρελός" ο Ιταλός.
Παρότι η γενικότερη "μαυρίλα" στην ατμόσφαιρα, που αναφέραμε παραπάνω, μας έκανε όλους να ανησυχήσουμε ποδοσφαιρικά, ο Παναθηναϊκός εκ της εικόνας, ήλεγξε το ντέρμπι, δεν απειλήθηκε καθόλου μέχρι την ισοφάριση, έκανε ένα γκολ (με πολύ υψηλού επιπέδου συνεργασία Λέτο-Μπεργκ) και είχε στο ενεργητικό του την μεγαλύτερη ευκαιρία (ολόκληρου) του ντέρμπι, με τον Ταυλαρίδη στο ένα μέτρο (που είχε να παίξει από τις 6 Φλεβάρη, για να μην ξεχνιόμαστε, και μπήκε από καραμπόλα στην 11άδα) λίγο πριν το μισάωρο (28').
Εκεί, μάλιστα ο γερόλυκος στόπερ δεν σούταρε στα πουλιά, αλλά εντός εστίας και μία "λαμπάδα" στον Ρομπέρτο δεδομένα θα πρέπει να την ανάψουν στον Ολυμπιακό.
Και σαφώς δεν υπάρχει "οριακό οφ σάιντ" του Ταυλαρίδη στη φάση, από τη στιγμή που η μπάλα έρχεται σ' αυτόν από παρέμβαση του Ιντέγε, από το χέρι του συγκεκριμένα, που έκρινε ο διαιτητής, μάλλον αντικειμενικά, ότι δεν έχει πρόθεση να βρει τη μπάλα.
Δέκα λεπτά μετά και ενώ ο Παναθηναϊκός πατούσε καλύτερα μέσα στο Φάληρο, με 4-4-2 και ρόμβο, επαναλαμβάνω (ο Αναστασίου για παράδειγμα που καθιέρωσε τον ρόμβο στον Παναθηναϊκό, απέναντι στον Ολυμπιακό δεν τον χρησιμοποίησε ποτέ!), έρχεται ένα γκολ κόντρα στη ροή του αγώνα. Στο οποίο γκολ βλέπουμε τη μπάλα στα δίχτυα και τον αρμόδιο βοηθό περιοχής να το ακυρώνει ακαριαία. Και τσιμπιόμαστε άπαντες που σηκώνει ο βοηθός τη σημαία μέσα στο Φάληρο τόσο απόλυτα, με τέτοια σιγουριά στα μάτια.
Αλλά ο Κύζας ήταν προφανώς περισσότερο σίγουρος ότι ο Στιλ δεν επηρεαζόταν καθόλου και είχε μια χαρά οπτική γωνία της φάσης, ακριβώς όπως ορίζει ο κανονισμός.
Ο Αγγλος, βέβαια, φαίνεται ξεκάθαρα και στις φωτογραφίες, γυρίζει δεξιά το κεφάλι του για να δει που είναι η μπάλα γιατί στην ευθεία μπροστά του είναι ο Ντομίνγκες. Και έτσι δέχεται ένα γκολ από σουτ που η μπάλα δεν πάει στη γωνία του. Και που σε νορμάλ συνθήκες ή θα το έβγαζε, ή θα περνούσε η μπάλα κάτω απ' το σώμα του και θα το "έπνιγε". Κι, όμως, τίποτα απ' τα δύο δε συνέβη.
Μετά το 1-1, που αδικεί τον Παναθηναϊκό ξεκάθαρα για τέλος πρώτου ημιχρόνου, η ψυχολογία του ματς άλλαξε σαφώς, ωστόσο το πρώτο 30λεπτο έφυγε ανούσια. Χωρίς απειλή από κανέναν και τον Ολυμπιακό να έχει την κατοχή δίχως να πατάει περιοχή.
Με το Τριφύλλι να κλείνει διαβασμένο τους χώρους, τους παίκτες να δείχνουν ψυχή και πώρωση, αλλά και με αδυναμία στο κράτημα της μπάλας και στο να την "ακουμπήσει" στους Λέτο και Μπεργκ, με κοντινές ή μακρινές μπαλιές. Και με τον Κύζα να μην δίνει τα φάουλ (ειδικά ο Μποτία έδειχνε να έχει ασυλία απέναντι στον Μπεργκ που αντιθέτως δέχτηκε κάρτα για διαμαρτυρία, ενώ ο Λέτο που είναι ικανός με πλάτη δεν πήρε ούτε ένα φάουλ.) παρά μόνο τα απολύτως "εξόφθαλμα" και "ανέξοδα" στο δεύτερο τρίτο του γηπέδου. Σε αντίθεση με το πρώτο μισάωρο του ματς που έδειχνε να έχει ισορροπία στα σφυρίγματά του. Ποιός ξέρει; Πιθανώς ήταν το τυράκι.
Γενικότερα ο Παναθηναϊκός μόνο από κάτι πεσίματα στην περιοχή που ήταν αστεία αισθανόταν πραγματική απειλή και ήταν περισσότερο επικίνδυνος από τον αντίπαλό του μέχρι να "παραδώσει" ο Λέτο (φυσιολογικό το να κουραστεί κάποια στιγμή μετά από τόσο μεγάλη απραξία και έχοντας καταθέσει τη ψυχή του για την ομάδα, αποδεικνύοντας στους βιαστικούς ότι τα καντάρια της μπάλας δεν ξεχνιούνται αν το θέλει η καρδιά σου), αλλά και να ζητήσει αλλαγή (λόγω ενοχλήσεων κόπωσης) ο Βιγιαφάνιες, ο οποίος συνολικά ήταν κάπως ψαρωμένος ως πρώτο του ντέρμπι αλλά ποιοτικά στάθηκε ως παρουσία και έβγαλε επίσης ομαδικό πνεύμα και τσαμπουκά.
Στα επόμενα θα είναι σίγουρα πολύ καλύτερος.
Στο σημείο των αλλαγών η ομάδα δεν βελτιώθηκε ξεκάθαρα, συγκεκριμένα και κατηγορηματικά από τον Εσιέν που αγωνίστηκε στο νευραλγικό χώρο του κέντρου και ούτε κράτησε τη μπάλα, ούτε έκοψε, ούτε μπήκε στο πνεύμα του ντέρμπι. Αλλά ακόμα κι έτσι μέχρι το 87' μόνο από στημένο (ένα φάουλ του Φορτούνη που έβγαλε δύσκολα ο Στιλ) αισθάνθηκε πραγματική απειλή ο Παναθηναϊκός. Και προφανώς συνολικά το 3-1 αποτελεί μαγική εικόνα για όσους μπορούν να δουν πίσω απ' τις παρωπίδες τους.
Θα είχε, προφανώς, ενδιαφέρον εάν αντί του Λέτο έμπαινε π.χ. ο Μπουμάλ και αντί του Βιγιαφάνιες ο Ευανζελίστα και όχι ο Εσιέν. Σαφώς και θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά εάν αντί του Εσιέν έμπαινε ο Λαγός ή αν ήταν στον πάγκο να υπάρχουν ως έμπνευση ο Καλτσάς κι ο Κλωναρίδης. Πάρα πολλά θα είχαν ενδιαφέρον. Οπως βέβαια θα είχε ενδιαφέρον κι εάν ο Ταυλαρίδης ή αργότερα ο Μαμούτε έστελνε τη μπάλα μέσα, τότε που θα ήταν δεδομένα "χρυσή" αλλαγή και σε συνδυασμό με το "τσαμπουκάλεμα" του 4-4-2 με Λέτο-Μπεργκ και "Βίγια" στην 11άδα , ο Ιταλός θα ήταν "θεός".
Δεκάδες πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν και μετά Χριστόν προφήτες είμαστε εύκολα άπαντες, η ουσία δεν παύει να είναι όμως μία για τον Στραματσόνι: Α)ότι έχει στη διάθεσή του, εδώ και λίγους μήνες, πολύ πιο ποιοτικό έμψυχο υλικό απ' ό,τι όλοι οι προκάτοχοί του τα τελευταία χρόνια. Που χρειάζεται απλώς κάποιες απαραίτητες διορθώσεις, πολύ λιγότερες όμως σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Και αυτό, εν μέρει, το πιστώνεται και ο ίδιος. Β)ότι έχει την τακτική γνώση και προετοιμάζει σωστά την ομάδα πριν από τα μεγάλα (ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, Ολυμπιακός) ματς.
Προς το παρόν ωστόσο δεν τα διαχειρίζεται ανάλογα, αλλά οφείλουμε να συνυπολογίσουμε ότι έχει και δύο μεγάλα ελαφρυντικά: Α)το ότι είναι πολλά τα κομμάτια του νέου παζλ και χρειάζεται φυσιολογικά χρόνος για να τα κατανοήσεις απόλυτα και να τα κουμπώσεις σωστά. Β)Η φυσική κατάσταση της ομάδας δεν θα μπορούσε ΠΟΤΕ να έχει (ως σύνολο) 90λεπτη διάρκεια υψηλής έντασης από τη στιγμή που οι μισοί παίκτες του Παναθηναϊκού έχουν κάνει προετοιμασία σε διαφορετικές ομάδες!
Για αυτό προφανώς υπήρχαν και "νεκρά" διαστήματα στα πρώτα ματς, για αυτό και στα ντέρμπι με ΑΕΚ και Ολυμπιακό που έχουν αυξημένη ένταση και ρυθμό υπήρξε κόπωση στα τελευταία 10-15 λεπτά.
Η σκληρή κριτική βέβαια σε έναν προπονητή του Παναθηναϊκού είναι παραδοσιακό φαινόμενο, από το οποίο δεν γλίτωσε κανείς, ούτε ο αείμνηστος Κυράστας που έπρεπε να πάει για "ψάρεμα", ούτε ο Σάντος, σχετικά πιο πρόσφατα, που έφυγε κυνηγημένος (μόνο απ΄ τον Παναθηναϊκό σε όλη του την καριέρα!) πριν γίνουν τρεις αγωνιστικές πρωταθλήματος. Ούτε ο Σουμ που πήρε πρωτάθλημα και έπαιξε μπαλάρα στον τελικό Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό, που ήταν "ταβερνιάρης" ακόμα και μετά το νταμπλ. Ουδείς γλίτωσε γενικότερα. Ούτε ο Μαρκαριάν, ο Τεν Κάτε, ο Αναστασίου που ήταν για "σουτ" πριν τη Νέα Σμύρνη στα μισά του πρώτου γύρου της πρώτης του σεζόν και ανέκδοτο η πρόσληψη του. Ασχετο, αλλά επειδή έχω διαπιστώσει ότι ορισμένοι ξεχνούν, η άποψή μου για τις ευθύνες του Αναστασίου υπήρξε μετά τον αποκλεισμό από τη Καμπάλα και αφού είχαν προηγηθεί 2,5 χρόνια μετρημένης και όχι ανέξοδης κριτικής, με σεβασμό για έναν προπονητή που πρόσφερε παλικαρίσιο τίτλο στον Παναθηναϊκό.
Μετά από 2,5 χρόνια είναι νορμάλ να έχεις περισσότερες απαιτήσεις από έναν προπονητή, αλλά και μεγαλύτερη εμπιστοσύνη/ασφάλεια στην κρίση σου για το τι μπορεί να σου δώσει πραγματικά και τι όχι. Προφανώς και ο Αναστασίου είναι καλός προπονητής. Εάν δεν ήταν καλός, δεν θα έπαιρνε τόσο εμφατικά το Κύπελλο με το μικρότερο μπάτζετ στην Ιστορία του συλλόγου. Δυστυχώς όμως ο Αναστασίου δεν έκανε το μεγαλύτερο βήμα και κυρίως απέτυχε στην Ευρώπη, ενδεχομένως επειδή δεν μπορούσε να έχει στη διάθεσή του τα υλικά που υπάρχουν τώρα στον Παναθηναϊκό. Είτε γιατί ήταν μικρότερο το μπάτζετ, είτε γιατί ο ίδιος δεν έχει τις ίδιες διασυνδέσεις σε μεγάλο εύρος αγορών και διεθνείς διασυνδέσεις, είτε γιατί δεν βρήκε ποτέ "χημεία" με τους εκάστοτε τεχνικούς διευθυντές, με εξαίρεση τον πρώτο χρόνο επί Νταμπίζα που λειτούργησαν όλοι τους (Αλαφούζος, Νταμπίζας, Αναστασίου), μαζί και με τη στήριξη του κόσμου, ως "ένα".
Ο,τι κι αν λέει ο καθένας μας όμως από τη στιγμή που ο Αλαφούζος, ο άνθρωπος που τον πίστευε σθεναρά και τον πιστεύει ακόμα και σήμερα- αποφάσισε ότι δεν γινόταν να παραμείνει στην ομάδα, τότε αυτονόητα έπρεπε να προσχωρήσει ο σύλλογος παρακάτω.
Ο Στραματσόνι επιλέχθηκε για την ποιοτική αναβάθμιση της ομάδας και την ανοικοδόμησή της με βασικό άξονα το καλοκαίρι και την Ευρώπη. Οφείλουμε να τον κρίνουμε με σεβασμό (όπως όλους τους προπονητές του πλανήτη που προφανώς ξέρουν περισσότερα απ' όλους μας τους προπονηταράδες/παντογνώστες), με σύνεση, "ζυγίζοντας" τα θετικά και τα αρνητικά του και έχοντας επαρκές δείγμα εικόνων επεξεργασίας του -όποιου- έργου παρουσιάσει, ΜΕΤΑ την προετοιμασία που θα κάνει με τη ομάδα. Αυτό είθισται να γίνεται τουλάχιστον όταν μία ομάδα σέβεται τον εαυτό της και το ίδιο το ποδόσφαιρο.
